บทที่ 165 ผมจะดื่มเฟยเทียนเหมาไถ

ไป๋อวิ๋นเฟยทำท่าทางกินมูมมามดูไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่เขายังกล้าพูดอีกว่าอาหารพวกนี้ไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่เขาทำ?!

อวี๋จิ่งชวนได้ยินคำนี้เข้า โกรธจนควันแทบออกหู ไม่อร่อยงั้นเหรอ? แล้วไอ้ผีหิวที่ไหนมันซัดเข้าไปตั้งหลายจานขนาดนี้วะ?

พอเห็นไป๋อวิ๋นเฟยทำตัวเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง กินไม่หยุดแถมยังพูดไม่หยุด ทุกคนก็เริ่มหมดความอยากอาหาร

หยางลี่นาขมวดคิ้วจ้องมองไป๋อวิ๋นเฟย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสงสัยว่าผู้ชายข้างกายหลิวเหมิ่งที่โรงแรมรุ่ยจี๋เมื่อวานคือเขา เธอคงไม่ยอมนั่งรถกระบะมาด้วยแน่ๆ แต่พอดูตอนนี้ คนระดับหลิวเหมิ่งจะไปเคารพนอบน้อมไอ้ถังข้าวสารเดินได้คนนี้ได้ยังไง?

อวี๋จิ่งชวนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาขยิบตาให้โจวอวี่เหิงและหลี่กวางจวิน แล้วปรายตาไปที่ขวดเหล้าบนโต๊ะ