บทที่ 167 เฉี่ยวเฉียวถูกรังแกแล้ว

“ไม่ดื่มต่อแล้วเหรอ? ผมยังดื่มไม่จุใจเลยนะ” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดพลางทำปากจั๊บๆ “เอาแบบนี้ นายให้พนักงานเอามาเพิ่มอีกสักสองสามขวดสิ ผมจะนั่งดื่มรอที่นี่ พวกนายร้องเพลงเสร็จแล้วค่อยมาเรียกผมก็ได้”

อวี๋จิ่งชวนมองสภาพโต๊ะที่เละเทะยับเยินแล้วรู้สึกว่าเดือนหน้าเขาคงต้องกินแกลบแทนข้าวแน่ๆ เขาจึงพูดขอร้องว่า “น้องชายไป๋ นั่งดื่มคนเดียวมันจะดูเหมือนพวกเราไม่เข้าพวกกันนะ อีกอย่างเหล้าดื่มเยอะไปก็เสียสุขภาพ ไปเถอะๆ ไปร้องเพลงกัน”

“ในเมื่อนายเงินไม่พอจ่ายแล้ว งั้นวันนี้พอแค่นี้ก็ได้” คำพูดประโยคเดียวของไป๋อวิ๋นเฟยทำเอาอวี๋จิ่งชวนโกรธแทบตาย อยากจะขอให้สายฟ้าฟาดไอ้หมอนี่ให้ดิ้นไปเสียตรงนี้

ทุกคนย้ายไปห้องข้างๆ เหลียงเยี่ยนและสาวๆ เห็นพวกโจวอวี่เหิงเดินเซไปเซมา พอถึงโซนโซฟาก็ล้มตัวลงนอนกรนฟี้ทันที พอมองกลับมาที่ไป๋อวิ๋นเฟยที่เดินตัวปลิวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ได้แต่ประหลาดใจ เมื่อกี้พวกเธอเห็นเต็มสองตาว่าเขารุมมอมเหล้าไป๋อวิ๋นเฟย แต่ทำไมตอนนี้กลายเป็นพวกนั้นเองที่ดูเหมือนเป็นผู้เสียหายเสียอย่างนั้น

คนที่ไม่หลับก็นั่งคุยกับสาวงามอย่างเหลียงเยี่ยน พวกเขาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน มีกลุ่มสังคมและหัวข้อคุยที่เหมือนกัน จึงคุยกันอย่างสนุกสนานโดยไม่มีใครสนใจไป๋อวิ๋นเฟยเลย