บทที่ 177 ห้องรับรองหมายเลขเก้าชนะ

ชายร่างเล็กจากห้องรับรองหมายเลขห้ากระโดดขึ้นสู่เวทีประลองอย่างคล่องแคล่วราวกับนกนางแอ่น เรียกเสียงโห่ร้องกึกก้องจากผู้ชมด้านล่าง

เมื่อเห็นยักษ์ใหญ่หนักหลายร้อยจินเดินขึ้นมา ชายร่างเล็กกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะเยาะ “ข้าเคยใช้มีดสั้นเล่มนี้สังหารนักซูโม่ระดับท็อปที่ว่องไวเป็นเลิศมาแล้ว ใช้เวลาไปถึงสองร้อยมีดกว่ามันจะตาย ไม่รู้ว่าคราวนี้ข้าต้องใช้กี่มีดกันนะ แต่ถ้าเจ้ายอมคุกเข่าขอชีวิต ข้าอาจจะปล่อยเจ้าไปก็ได้ ฮ่าๆๆ”

ผู้ชมต่างส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราว ชายร่างเล็กผู้นี้เคยสังหารคนอ้วนหนักหลายร้อยจินที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วมาแล้ว คาดว่าคนอ้วนที่เขาพูดถึงคงเป็นนักซูโม่ระดับชาติจากบางประเทศ เพราะมีเพียงนักซูโม่เท่านั้นที่อ้วนท้วนแต่กลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว

ชายร่างเล็กคนนี้สามารถฆ่านักซูโม่ระดับท็อปได้ แสดงว่าฝีมือย่อมไม่ธรรมดา

ทันใดนั้น คนตาดีบางคนก็สังเกตเห็นรอยสักรูปเงาดำที่กระดูกไหปลาร้าของชายร่างเล็ก