บทที่ 56 เขาเข้าไปในบาร์แล้ว

หวังฉางคุนตกใจกลัวจนหลับตาปี๋ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ยังเห็นเซี่ยเหยียนจวินในสภาพเลือดเนื้อเละเทะจ้องเขม็งมาที่เขา คราวนี้เขามั่นใจแล้วว่าเซี่ยเหยียนจวินมาทวงแค้นจริงๆ ความกลัวขีดสุดทำให้เขาถึงกับปัสสาวะราดรดกางเกง

“หวังฉางคุน ทำไมแกถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันกับเมียร่วมกันสร้างบริษัทมาด้วยมือเปล่าจากศูนย์ ต่อมาฉันแบ่งหุ้นให้แกตั้ง 8 เปอร์เซ็นต์ ปีๆ หนึ่งแกได้เงินปันผลเป็นล้าน แกพูดมาสิว่าฉันทำไม่ดีกับแกตรงไหน? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับเมีย ป่านนี้แกคงโดนเจ้าหนี้ตัดมือตัดตีนไปนานแล้ว”

ยิ่งพูด เซี่ยเหยียนจวินก็ยิ่งโมโห เขาพุ่งเข้าไปบีบคอหวังฉางคุนอย่างแรง จนหวังฉางคุนตาเหลือก ลิ้นจุกปาก หายใจไม่ออก

“ปล่อยมือ เซี่ยเหยียนจวิน อย่าเพิ่งให้มันตาย” ไป๋อวิ๋นเฟยร้องห้าม

เซี่ยเหยียนจวินจึงยอมคลายมือออก ไป๋อวิ๋นเฟยใช้นิ้วจี้จุดคลายเส้นให้หวังฉางคุน ทำให้เขากลับมาพูดได้อีกครั้งในทันที

เวลานี้หวังฉางคุนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว ได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความหวาดกลัว “พี่จวิน พี่จวิน ใจเย็นๆ ก่อนครับ อย่าโทษผมเลย จริงๆ แล้วผมก็ไม่อยากทำแบบนั้น แต่ผมโดนขู่ ถ้าผมไม่ทำตาม มันจะฆ่าลูกเมียผม!”

พูดจบ หวังฉางคุนก็น้ำหูน้ำตาไหลพราก

“ใคร? ใครเป็นคนบงการแก?” เซี่ยเหยียนจวินถามด้วยความสงสัย

“หวงจินโป ครับ มันอยากได้บริษัทพี่มาตั้งนานแล้ว แต่ผมคอยกันท่าให้ตลอด จนสุดท้ายมันจับตัวลูกเมียผมไปขู่ ผมถึงจำใจต้องทำครับ” หวังฉางคุนพูดจบก็แอบชำเลืองมองเซี่ยเหยียนจวิน พอเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะไม่สงสัย จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“หวงจินโป?” ไป๋อวิ๋นเฟยทวนชื่อ

“หวงจินโป เป็นเศรษฐีในอำเภอฟู่อวี้ครับ ฉายา 'เสือทองคำ' ผมกับจางชุ่ยเปิดบริษัทได้ไม่กี่ปี เขาก็อยากจะมาขอซื้อกิจการ แต่ตอนนั้นผมปฏิเสธไป เพราะบริษัทเรามีกำไรสุทธิปีละเป็นสิบล้าน ผมย่อมไม่ยอมขายให้เขาแน่ๆ คาดว่าเขาคงผูกใจเจ็บตั้งแต่นั้นมา” เซี่ยเหยียนจวินพูดด้วยความโกรธแค้น

“ใช่ครับพี่จวิน มันนั่นแหละ คนคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบายแถมยังโหดเหี้ยมอำมหิต ได้ยินว่ามันเคยดื่มเลือดคนสดๆ ด้วย ผมเองก็กลัวมันจะทำร้ายครอบครัวผม ผมทำใจไม่ได้จริงๆ ครับ” หวังฉางคุนร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย

เซี่ยเหยียนจวินเห็นสภาพน่าเวทนาของหวังฉางคุนก็เริ่มใจอ่อน ทั้งคู่เป็นเพื่อนเรียนกันมากว่าสิบปี สนิทสนมรักใคร่กันเหมือนพี่น้องแท้ๆ

แต่ไป๋อวิ๋นเฟยกลับสังเกตเห็นแววตาดูแคลนที่แฝงอยู่ในดวงตาของหวังฉางคุน เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วถามเสียงเรียบ “แกกล้ารับประกันไหมว่าที่พูดมาเมื่อกี้เป็นความจริงทั้งหมด?”

“คุณอย่ามาใส่ร้ายคนอื่นนะ?!” หวังฉางคุนร้อนตัว ตะโกนสวนกลับทันทีจนเผยพิรุธ

“หึ สายตาดูถูกเมื่อกี้หมายความว่ายังไง? อีกอย่าง ฉันแค่ถามว่าแกกล้ารับประกันไหม แกจะตื่นเต้นโวยวายทำไม?”

สิ้นเสียงของไป๋อวิ๋นเฟย ใบหน้าของเซี่ยเหยียนจวินก็บิดเบี้ยวด้วยโทสะอีกครั้ง เขาคว้าแขนหวังฉางคุนแล้วบีบอย่างแรงจนเนื้อเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ

“ไอ้สารเลว! ถึงป่านนี้ยังกล้าโกหกตอแหลอีก แกนี่มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ” เซี่ยเหยียนจวินคำรามลั่น

หวังฉางคุนกลัวจนตัวสั่นงันงก ถอยกรูดไปด้านหลัง

“พี่จวิน ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ ไว้ชีวิตผมด้วย” หวังฉางคุนกลัวผีเซี่ยเหยียนจวินจนฉี่ราดอีกรอบ ร่างกายสั่นเทาปากคอสนั่น “ผม... ผมเห็นพี่ได้เงินปันผลตั้งเยอะแยะทุกปี ผมอิจฉาริษยา ผมมีหุ้นแค่ 8 เปอร์เซ็นต์ ผมเจ็บใจ!”

“ไอ้เดรัจฉาน! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกฉันใจกว้างแบ่งหุ้นให้ แกคงไม่มีปัญญาถือหุ้นแม้แต่เสี้ยวเดียวด้วยซ้ำ!” เซี่ยเหยียนจวินได้ยินความจริงก็โกรธจนแทบกระอักเลือด

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปบีบคอหวังฉางคุนหมายจะเอาให้ตายคามือ

“หยุดมือ” ไป๋อวิ๋นเฟยร้องห้าม

“หวังฉางคุน ถ้าแกไม่อยากตาย มีอยู่วิธีหนึ่ง”

เมื่อได้รับอิสระ หวังฉางคุนรีบสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ถามด้วยความร้อนรน “วะ... วิธีอะไรครับ?”

“ง่ายนิดเดียว ผมถามคุณหน่อย ตอนนี้ในมือคุณมีหุ้นอยู่เท่าไหร่?” ไป๋อวิ๋นเฟยถามเสียงเรียบ

หวังฉางคุนถูกบีบคอไปสองรอบ ไม่กล้าโกหกอีกแล้ว จึงตอบเสียงสั่นเครือว่า “ในมือผมมีหุ้นอยู่แค่สี่ส่วนครับ ส่วนหวงจินโปมีอีกห้าส่วน”

“งั้นก็ดี ตอนนี้คุณไปเซ็นสัญญาโอนหุ้นในมือทั้งหมดคืนให้จางชุ่ยซะ” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดจบก็ยืนจ้องหวังฉางคุนเงียบๆ

หวังฉางคุนเงียบไป ลังเลอยู่บ้าง

“ไม่อย่างนั้น ผมจะให้เซี่ยเหยียนจวินคุยกับคุณเอง” ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้มเยาะ

“โอนครับ ผมจะโอนเดี๋ยวนี้แหละ” หวังฉางคุนเหลือบมองใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของเซี่ยเหยียนจวิน แล้วรีบวิ่งไปหยิบสัญญาและตราประทับในห้องหนังสือออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ยอมเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือลงไป

“เอามานี่” ไป๋อวิ๋นเฟยรับสัญญามาเปิดดู พอตรวจสอบว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็ส่งสายตาให้เซี่ยเหยียนจวิน

ไม่นาน ไป๋อวิ๋นเฟยก็พาผีเซี่ยเหยียนจวินเดินอาดๆ ออกจากบ้านหวังฉางคุนอย่างสบายใจ

“เร็วเข้า ไปแอบตรงโน้น”

“แอบเหรอ? เมื่อกี้ทำไมไม่ให้ผมฆ่ามันทิ้งซะล่ะ? ตำรวจตรวจสอบสาเหตุการตายไม่ได้อยู่แล้ว” เซี่ยเหยียนจวินทำท่าปาดคอ

“คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าหุ้นอีกห้าส่วนยังอยู่ที่หวงจินโป หรือคุณไม่อยากได้คืน? หวังฉางคุนไม่มีทางยอมโอนหุ้นคืนให้ภรรยาคุณง่ายๆ หรอก กว่ามันจะได้มา รอเถอะ เดี๋ยวเขาก็ต้องไปหาหวงจินโปแน่” ไป๋อวิ๋นเฟยหลบอยู่ใต้ต้นไม้เตี้ยๆ แล้วพูดต่อ “อีกอย่าง ถ้าคุณอยากไปเกิดในภพภูมิที่ดี ก็อย่าฆ่าคนพร่ำเพรื่อ วางใจเถอะ พวกมันไม่มีทางจบสวยหรอก”

“ตกลงครับ”

รออยู่พักหนึ่ง หวังฉางคุนก็เดินออกมาจากบ้านจริงๆ แถมยังเปลี่ยนเป็นชุดสีดำ มองซ้ายมองขวา แล้วรีบขึ้นรถเก๋งไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเหยียนจวินมองท่าทางสุขุมของไป๋อวิ๋นเฟย พลางรู้สึกถึงความเยือกเย็นรอบกาย เขาพบว่าแม้ชายหนุ่มคนนี้จะอายุน้อยกว่าเขาเป็นสิบปี แต่กลับมีความคิดรอบคอบและวิธีการที่เฉียบขาด แม้แต่เขาที่บริหารบริษัทมาเป็นสิบปี ก็ยังเทียบชั้นสมองของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้

เมื่อก่อนไป๋อวิ๋นเฟยก็เป็นแค่เด็กไม่ประสีประสา เป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์และจิตใจดี แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมา เขาก็เติบโตขึ้น ได้เรียนรู้เรื่องราวทางสังคมมากมายจากนักพรตเฒ่า แม้หลายปีนั้นจะติดอยู่ในป่าเขาที่ห่างไกลความเจริญ แต่มันกลับอันตรายยิ่งกว่า ที่นั่นผู้คนฆ่าแกงกันเป็นว่าเล่น น่ากลัวกว่าสังคมที่มีกฎหมายแบบนี้เสียอีก สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายทารุณเหล่านั้นได้หล่อหลอมสติปัญญาและจิตใจของเขาให้เป็นอย่างในทุกวันนี้

“มันไปแล้ว รีบตามไปเร็ว” ไป๋อวิ๋นเฟยเรียกเซี่ยเหยียนจวิน ทั้งสองรีบไล่ตามรถเก๋งไป ตอนนี้ไป๋อวิ๋นเฟยใช้ยันต์พรางกาย หวังฉางคุนจึงมองไม่เห็นเขา

และด้วยการฝึกวิชา 'เซิงหยาง' (พลังสุริยัน) มาหลายปี สมรรถภาพร่างกายของไป๋อวิ๋นเฟยจึงแข็งแกร่งเทียบเท่ารถยนต์ได้สบายๆ

หลังจากขับมาได้ระยะหนึ่ง หวังฉางคุนก็เร่งความเร็วรถ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนมาถึงหน้าบาร์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว แต่ไฟในบาร์ยังสว่างไสว เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มจนสะเทือนเลื่อนลั่น

“มันเข้าไปแล้ว!” เซี่ยเหยียนจวินมองเห็นหวังฉางคุนจอดรถไว้ด้านหลังบาร์ แล้วรีบเดินอ้อมไปเข้าทางประตูหน้า