บทที่ 63 มีคนขโมยผัก?

ณ มุมสงบมุมหนึ่งที่ห่างไกลผู้คนภายในชุมชน บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดไร้สิ่งรบกวน

ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบธูปออกมาจากกล่องไม้ จุดไฟจนควันลอยกรุ่น จากนั้นเผากระดาษเงินกระดาษทอง เขาใช้ท่อนไม้และหยกวางเรียงกันเป็นวงกลมหลายวงซ้อนกัน วางหยกประจำทิศต่างๆ จนกระทั่ง 'ค่ายกลส่งวิญญาณ' ถูกจัดวางเสร็จสมบูรณ์ ปากของเขาขมุบขมิบท่องคาถา ก่อนจะพรม 'น้ำไร้ราก' ลงไปบนค่ายกล ทันใดนั้น ใจกลางค่ายกลก็มีควันสีขาวลอยขึ้นมา สายลมพัดวูบหนึ่ง แล้วควันก็จางหายไป

เซี่ยเหยียนจวินมองภรรยาและลูกสาวด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขารู้สึกโศกเศร้าเสียใจ น่าเสียดายที่วิญญาณนั้นไร้น้ำตา

เซี่ยอวี่เฟยและจางชุ่ยกอดกันร้องไห้จนตัวโยน

“ไปเถอะครับ ร่ำลากันครั้งสุดท้าย อีกยี่สิบนาทีเราจะเริ่มพิธี” ไป๋อวิ๋นเฟยก้มมองนาฬิกาข้อมือ

“พ่อคะ! หนูไม่อยากให้พ่อไป!” เซี่ยอวี่เฟยพยายามจะโผเข้ากอดพ่อ แต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า

“คุณคะ ฉันก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน” จางชุ่ยและเซี่ยอวี่เฟยกอดคอกันร้องไห้โฮ

“น้าจาง อวี่เฟยครับ คนตายไม่อาจฟื้นคืน ขอให้หักห้ามใจเถอะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าวเตือนสติ

“พี่เสี่ยวเฟยคะ อย่าให้พ่อไปไม่ได้เหรอคะ” เซี่ยอวี่เฟยเงยหน้าเปื้อนคราบน้ำตามองเขาอย่างน่าสงสาร

“ไม่ได้หรอกครับอวี่เฟย พ่อของคุณเป็นคนของปรโลก จะให้อยู่ในโลกมนุษย์นานเกินไปไม่ได้ มันไม่เป็นผลดีต่อเขาและต่อพวกคุณด้วย หากอยู่ด้วยกันนานไป พลังหยินจะทำลายสุขภาพของพวกคุณ ส่วนตัวเขาเองก็จะหมดโอกาสไปผุดไปเกิด” ไป๋อวิ๋นเฟยอธิบายปลอบโยน

ยี่สิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฤกษ์ยามมาถึงแล้ว ไม่อาจล่าช้าได้อีก

“เซี่ยเหยียนจวิน เริ่มกันเถอะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยจุดธูปและเผายันต์ ปากท่องมนตร์คาถา ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็ปรากฏวัตถุคล้ายหลุมดำขึ้นมา แรงดึงดูดมหาศาลดูดร่างของเซี่ยเหยียนจวินให้ลอยขึ้นไป เซี่ยเหยียนจวินหันกลับมามองลูกเมียเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัย ก่อนจะหันกลับไปมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่นานวิญญาณของเขาก็กลายสภาพเป็นดวงดาวดวงเล็กๆ หายลับเข้าไปในหลุมดำ

“พ่อคะ! ไม่นะ! อย่าทิ้งหนูไป!” เซี่ยอวี่เฟยร้องตะโกนพยายามจะวิ่งตามพ่อ จางชุ่ยแม้จะเสียใจเจียนตายแต่ก็กอดลูกสาวไว้แน่น

“เฟยเฟย ปล่อยพ่อไปเกิดเถอะลูก” จางชุ่ยลูบหลังลูกสาวเบาๆ

“ฮือๆๆ...” เซี่ยอวี่เฟยปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

เมื่อวิญญาณของเซี่ยเหยียนจวินหายไปจนหมดสิ้น ไป๋อวิ๋นเฟยเก็บอุปกรณ์ค่ายกล แล้วเดินเข้าไปปลอบเซี่ยอวี่เฟย

“เฟยเฟย อย่าร้องไห้เลยครับ พ่อของเธอไปเกิดใหม่แล้ว ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอควรจะดีใจกับเขานะ”

“พี่เสี่ยวเฟย ขอบคุณนะคะ หนูเข้าใจค่ะ แต่หนูแค่ทำใจไม่ได้ที่พ่อไม่อยู่แล้ว” เซี่ยอวี่เฟยยังคงสะอึกสะอื้น โผเข้าซบอกไป๋อวิ๋นเฟยร้องไห้ต่อ

สักพักใหญ่ เมื่ออารมณ์สงบลง ทั้งสามคนจึงพากันกลับบ้าน

“น้าจางครับ พรุ่งนี้ผมคงต้องกลับบ้านแล้วนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยบอกจางชุ่ย

“จะกลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอจ๊ะ? ทำไมไม่อยู่เที่ยวต่ออีกสักหน่อย?” จางชุ่ยรู้สึกใจหาย เซี่ยเหยียนจวินเพิ่งจากไป ไป๋อวิ๋นเฟยก็จะกลับอีกคน

“ไม่ดีกว่าครับ ผมออกมาครึ่งเดือนแล้ว ต้องกลับไปดูฟาร์มบ้าง” ไป๋อวิ๋นเฟยปฏิเสธ

“พี่เสี่ยวเฟยมีฟาร์มด้วยเหรอคะ? สุดยอดไปเลย” เซี่ยอวี่เฟยเคยเห็นฟาร์มใหญ่ๆ มาบ้าง รู้สึกว่าน่าสนุกดี

“เสี่ยวเฟย เธอทำฟาร์มเกษตรด้วยเหรอ?” จางชุ่ยถาม

“ใช่ครับ ปลูกผักผลไม้ เลี้ยงปลาเลี้ยงปูครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยตอบเรียบๆ

“แม่คะ หนูขอไปเที่ยวฟาร์มพี่เสี่ยวเฟยสักสองสามวันได้ไหมคะ” เซี่ยอวี่เฟยหันไปอ้อนแม่

“เอาสิลูก ช่วงนี้แม่ต้องยุ่งเรื่องบริษัท คงไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนลูก ไปเที่ยวกับพี่เสี่ยวเฟยถือซะว่าไปพักผ่อนหย่อนใจนะ” จางชุ่ยพยักหน้าอนุญาต

“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะไปรับน้องสาวกลับมาด้วย เธอปิดเทอมฤดูร้อนพอดี อายุไล่เลี่ยกันกับเธอเลย จะได้มีเพื่อนเล่น” ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้มบอก

“จริงเหรอคะ?! ดีจังเลย หนูจะได้มีเพื่อนเล่นแล้ว” เซี่ยอวี่เฟยดีใจจนเนื้อเต้น

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ลาก่อนค่ะแม่”

“เฟยเฟย ไปอยู่ที่นั่นอย่าซุกซนนะลูก ดูแลตัวเองด้วย!”

“รู้แล้วค่ะแม่ พี่เสี่ยวเฟยจะปกป้องหนูเอง แม่ไม่ต้องห่วง!”

รถบรรทุกของไป๋อวิ๋นเฟยพาเซี่ยอวี่เฟยออกจากชุมชนซิ่งฝู มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านไป๋จู๋

หลังจากผ่านเส้นทางภูเขาอันขรุขระ ในที่สุดรถก็มาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน

“พี่เสี่ยวเฟยคะ หมู่บ้านพี่นี่กันดารจังเลย ถนนก็แย่ นั่งจนหนูจะอ้วกอยู่แล้ว ทำไมฟาร์มพี่ถึงมาตั้งอยู่ในหุบเขาแบบนี้ล่ะคะ?” เซี่ยอวี่เฟยยิงคำถามเป็นชุด

“นั่นสิครับ ทำไม? เฟยเฟยกลัวลำบากเหรอ?” ไป๋อวิ๋นเฟยหัวเราะ

“หนูไม่กลัวหรอกค่ะ หนูจะไปเที่ยวให้สนุกเลยคอยดู” เซี่ยอวี่เฟยดูดน้ำหวานแก้กระหาย ประกาศกร้าวด้วยความมุ่งมั่น

เมื่อไป๋อวิ๋นเฟยพาเซี่ยอวี่เฟยมาถึงฟาร์ม ไป๋ต้าจ้วงและภรรยากำลังง่วนอยู่กับการทำงานในแปลงผัก

“ต้าจ้วง ดูนั่นสิ เสี่ยวเฟยกลับมาแล้วใช่ไหม?” หลี่ชิ่วหลานลุกขึ้นยืน ปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“ใช่จริงๆ ด้วย รีบไปดูกันเถอะ” ไป๋ต้าจ้วงพูดจบก็เดินนำภรรยาตรงเข้าไปหาลูกชาย

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นพ่อกับแม่เดินมา จึงดึงเซี่ยอวี่เฟยมาแนะนำตัว เด็กสาวมองดูสามีภรรยาชาวไร่แล้วยิ้มหวาน

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า หนูชื่อเซี่ยอวี่เฟยค่ะ เรียกว่าเฟยเฟยก็ได้ค่ะ”

“สวัสดีจ้ะเฟยเฟย... เสี่ยวเฟย แม่หนูคนสวยนี้ลูกเต้าเหล่าใครกันจ๊ะ?” หลี่ชิ่วหลานพิจารณาเซี่ยอวี่เฟย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูจากในเมือง ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล

“แม่ครับ นี่ลูกสาวเพื่อนผมเอง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวเสี่ยว อีกสองวันผมจะไปรับเสี่ยวเสี่ยวกลับมาเล่นเป็นเพื่อนเธอครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยอธิบาย

“ไปวิ่งเล่นเถอะเฟยเฟย” ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นสายตาของเด็กสาวที่จ้องมองทุ่งกว้างอย่างตื่นตาตื่นใจ เหมือนใจจะลอยไปไกลแล้ว

“บ๊ายบายค่ะพี่เสี่ยวเฟย” เซี่ยอวี่เฟยวิ่งหายไปในทุ่งทันที ไป๋อวิ๋นเฟยมองตามหลังพลางส่ายหัวยิ้มๆ

ไป๋อวิ๋นเฟยมองหาชิวจวี๋ในแปลงผักไม่เจอ จึงมองไปทางห้องทำงาน เห็นเธอกำลังจัดโต๊ะน้ำชาอยู่ จึงย่องเข้าไปเงียบๆ แล้วปิดประตูลงกลอน

“ทายซิใครเอ่ย” ไป๋อวิ๋นเฟยปิดประตูเสร็จก็พุ่งเข้าไปกดชิวจวี๋ลงกับโซฟา เอามือปิดตาเธอไว้

ชิวจวี๋จำเสียงเขาได้ทันที หัวใจพองโตด้วยความดีใจ แต่ก็แสร้งขัดขืนด้วยความเขินอาย “เสี่ยวเฟย อย่าเล่นน่า”

ไป๋อวิ๋นเฟยประคองใบหน้าสวยของเธอขึ้นมาแล้วระดมจูบอย่างดูดดื่ม หลังจากแลกสัมผัสกันจนหนำใจ ไป๋อวิ๋นเฟยก็กอดเธอไว้แล้วกระซิบถาม “คิดถึงผมไหม?”

ชิวจวี๋หน้าแดงก่ำจนแทบจะหยดเป็นเลือด ตอบเสียงเบาหวิว “คิดถึงจ้ะ”

ไป๋อวิ๋นเฟยอดกลั้นมานานกว่าครึ่งเดือน พอได้กลับมาเห็นหน้าชิวจวี๋ ความปรารถนาที่เก็บกดไว้ก็พุ่งพล่าน ยิ่งเคยได้ลิ้มลองรสชาติแห่งความสุขมาแล้ว ไฟปรารถนายิ่งจุดติดง่าย

“เสี่ยวเฟย ลุกก่อน เดี๋ยวมีคนมาเห็น” ชิวจวี๋พยายามดันตัวเขาออก สายตามองไปที่ประตูอย่างระแวง

“ไม่ต้องกลัว ผมลงกลอนแล้ว”

ชิวจวี๋หัวเราะคิกคัก หยิกเอวเขาเบาๆ แล้วพูดเสียงออดอ้อน “พี่ว่าเธอชักจะร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะ”

“แค่นี้เรียกว่าร้ายเหรอ? ยังมีร้ายกว่านี้อีกนะ กลัวหรือเปล่า?” ไป๋อวิ๋นเฟยเย้าแหย่

ชิวจวี๋ดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุยเรื่องงานก่อนนะ สองสามวันก่อนผู้จัดการซุนเยว่จากโรงแรมเฟยเอ๋อร์เล่อมาหาทีหนึ่ง แล้วก็ท่านนายกฯ มาหา บอกว่ามีธุระด่วน อีกเรื่องหนึ่งคือ... มีคนมาขโมยผักของเรา”

“ขโมยผัก?” ไป๋อวิ๋นเฟยขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงลูกสุนัขครอกนั้นที่ซื้อมา จึงดึงมือชิวจวี๋ให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินไปทางโรงเรือนเลี้ยงสุนัข