บทที่ 70 หมอดู?

"ได้สิ ไปกันเถอะ ไปกินที่ไหนดี? แถวนี้ฉันไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่" เวินจื้อเฉียงรีบเอารถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปจอดที่ลานจอดรถทันที

"ฉันก็ไม่คุ้นเหมือนกัน ลองเดินดูเถอะ" ไป๋อวิ๋นเฟยพูดพลางเดินนำออกไป

"งั้นเราไปร้านหม้อไฟตรงนั้นไหม ไม่ได้กินหม้อไฟนานแล้ว" ไป๋อวิ๋นเฟยมองไปที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล

"เอาสิ ฉันก็ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกัน ชักอยากกินขึ้นมาแล้วสิ" เวินจื้อเฉียงพูดพลางกลืนน้ำลาย

ไป๋อวิ๋นเฟยและเวินจื้อเฉียงเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง สั่งเบียร์มาหนึ่งโหล เมื่ออาหารมาครบ ก็เริ่มลวกหม้อไฟกินกันทันที

ไป๋อวิ๋นเฟยหิวโซมานาน จึงก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่ง พอเริ่มอิ่มได้ครึ่งท้อง ก็สังเกตเห็นว่าเวินจื้อเฉียงแทบไม่แตะกับแกล้มเลย เอาแต่ดื่มเหล้าย้อมใจ

ไป๋อวิ๋นเฟยคีบเนื้อติดมันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วถามว่า "เสี่ยวเฉียง ทำไมนายไม่กินกับแกล้มเลยล่ะ"

เวินจื้อเฉียงยิ้มขื่น โบกมือปฏิเสธ แล้วยกขวดเบียร์ขึ้นกระดกจนหมดขวด

ไป๋อวิ๋นเฟยเปิดเนตรทิพย์สังเกตดูเวินจื้อเฉียง ก็พบว่ามีแสงสีเขียวเรืองรองอยู่บนศีรษะของเพื่อน ซึ่งบ่งบอกถึงต้นตอของปัญหา เขาจึงพูดขึ้นว่า "เสี่ยวเฉียง ฉันพูดไปนายอาจจะไม่เชื่อนะ แต่บนหัวนายมีแสงสีเขียวเปล่งออกมา แสดงว่าความรักของนายกำลังมีปัญหา"

เวินจื้อเฉียงเบิกตากว้างมองไป๋อวิ๋นเฟย ถามด้วยความประหลาดใจ "นี่นายดูโหงวเฮ้งเป็นด้วยเหรอ?!"

"ใช่ ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยดูให้ไหมล่ะ?"

เวินจื้อเฉียงส่ายหน้าแล้วหัวเราะลั่น "เสี่ยวเฟย นายกลายเป็นหมอดูไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"ถ้านายเชื่อฉัน ฉันช่วยแก้ปัญหาให้ได้นะ ฉันว่าเรื่องวุ่นวายของนายเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นานนี้ใช่ไหมล่ะ" ไป๋อวิ๋นเฟยยิ้มอย่างรู้ทัน

"จริงเหรอ?" เวินจื้อเฉียงมองหน้าไป๋อวิ๋นเฟยอย่างลังเล แต่พอเห็นแววตาจริงจังที่ดูไม่ได้ล้อเล่น จึงพูดต่อว่า "นายพูดถูก มันเพิ่งจะเป็นเรื่องกวนใจเมื่อไม่นานมานี้เอง ฉันกับแฟนคบกันมาหลายปีแล้ว เดิมทีก็อยู่กันเหมือนคู่ผัวตัวเมีย ใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอด ใครจะไปรู้ว่าพักหลังนี้ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด ทะเลาะกันบ่อยมาก ตอนนี้หนักถึงขั้นเธอหนีกลับบ้านไปแล้ว ทิ้งฉันไว้นี่คนเดียว เดิมทีกำลังคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่ ตอนนี้ไม่รู้ว่างานแต่งจะยังจัดได้อยู่ไหม"

"เป็นอย่างนี้นี่เอง เรื่องนี้ฉันช่วยนายแก้ได้" เดิมทีไป๋อวิ๋นเฟยแค่นึกถึงตำราฮวงจุ้ยที่เคยอ่านผ่านตา เลยอยากลองวิชาดู ไม่นึกว่าจะเป็นจริงตามนั้น

"เฮ้ย จริงดิ? เรื่องแบบนี้นายก็แก้ได้เหรอ?" เวินจื้อเฉียงกลับมาทำหน้าทะเล้นอีกครั้ง

ไป๋อวิ๋นเฟยรู้ว่าเวินจื้อเฉียงยังไม่ปักใจเชื่อ คิดว่าเขาล้อเล่น จึงถามกลับไปว่า "เสี่ยวเฉียง นายเคยได้ยินเรื่องฮวงจุ้ยไหม?"

"เคยได้ยินสิ" เวินจื้อเฉียงพยักหน้า

"แล้วปกตินายสนใจเรื่องพวกนี้บ้างหรือเปล่า?"

"ก็งั้นๆ แหละ ส่วนใหญ่ก็ทำตามที่คนเฒ่าคนแก่บอก นอกเหนือจากนั้นก็ไม่รู้แล้ว" เวินจื้อเฉียงตอบตามตรง

"งั้นฉันจะพูดตรงๆ เลยนะ สถานการณ์ของนายกับแฟนตอนนี้ เกิดจากมีคนเล่นสกปรก ใช้วิชาทางไสยศาสตร์มาทำลายงานแต่งของนายโดยเฉพาะ"

"ห๊ะ?! มันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?" เวินจื้อเฉียงตกใจจนทำตะเกียบร่วง รีบคว้ามือไป๋อวิ๋นเฟยแล้วถามด้วยความร้อนรน

ไป๋อวิ๋นเฟยตอบ "ใช่ นายอย่าเพิ่งสงสัย บอกฉันมาก่อนว่านายมีเรื่องขัดแย้งกับใคร หรือช่วงนี้มีใครมาเกาะแกะแฟนนายบ้างไหม"

เวินจื้อเฉียงครุ่นคิด "ขัดแย้งเหรอ? ไม่มีนะ ฉันกับเพื่อนร่วมงานก็เข้ากันได้ดีนี่นา"

ทันใดนั้น สีหน้าของเวินจื้อเฉียงก็เปลี่ยนไป "อ้อ! ฉันนึกออกแล้ว ที่บริษัทเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามาคนหนึ่ง หมอนั่นชอบหาเรื่องเข้าไปวอแวแฟนฉันตลอด"

พอไป๋อวิ๋นเฟยได้ยินดังนั้น ก็มั่นใจว่าใช่แน่แปดเก้าส่วน จึงถามต่อว่า "แล้วช่วงนี้พวกเขาคุยกันบ่อยผิดปกติไหม แล้วแฟนนายก็ดูเหมือนจะไม่รังเกียจเขาด้วยใช่หรือเปล่า?"

"ใช่ๆๆ! ตอนทะเลาะกัน ฉันเคยพูดเรื่องนี้ เธอก็บอกว่าไม่มีอะไร" เวินจื้อเฉียงพูดด้วยความกลัดกลุ้ม

"งั้นก็น่าจะเป็นไอ้หมอนั่นแหละที่ทำของใส่" ไป๋อวิ๋นเฟยฟันธง

"ไม่น่าใช่มั้ง?" เวินจื้อเฉียงแย้ง "เขาก็แค่คนธรรมดา คงทำเรื่องพรรค์นี้ไม่เป็นหรอกมั้ง?"

ไป๋อวิ๋นเฟยโบกมือแล้วอธิบาย "เสี่ยวเฉียง ของที่เขาทำใส่นายน่ะมันง่ายนิดเดียว เดี๋ยวฉันพานายไปแก้เคล็ดก็หายแล้ว จริงๆ ฮวงจุ้ยพวกนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอก เช่นว่าวางของอะไรไว้ตรงทิศไหนในบ้าน คนไม่รู้ก็ว่ายาก แต่ถ้ารู้หลักการมันก็ง่ายนิดเดียว"

"มันจะได้ผลจริงเหรอ?" เวินจื้อเฉียงถามย้ำ

"ได้ผลสิ ถ้านายไม่เชื่อฉัน งั้นฉันก็ไม่ช่วยแก้นะ" ไป๋อวิ๋นเฟยแกล้งขู่

"เชื่อครับเชื่อ! รีบพาฉันไปแก้เถอะ! เมียจะหายอยู่แล้วเนี่ย" พอได้ยินว่าช่วยได้ เวินจื้อเฉียงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที ขืนชักช้าเดี๋ยวได้เป็นโสดตลอดชีพแน่

"งั้นเดี๋ยวฉันไปจ่ายตังค์ แล้วออกเดินทางกันเลย" ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นเพื่อนร้อนใจ จึงรีบไปเช็กบิล แล้วพาเวินจื้อเฉียงเดินไปที่ลานจอดรถ

"ขึ้นรถ คุยกันระหว่างทาง" ไป๋อวิ๋นเฟยเปิดประตูรถบรรทุกแล้วกระโดดขึ้นไปนั่ง

"จะไปไหนกัน?" เวินจื้อเฉียงถาม

"ก็ไปที่ทำงานนายไง เพื่อนร่วมงานใหม่คนนั้นจะเล่นงานนายได้ ก็ต้องเป็นที่ที่ทำงานใช่ไหมล่ะ?" ไป๋อวิ๋นเฟยย้อนถาม

"เอ้อ จริงด้วย" เวินจื้อเฉียงพยักหน้า

"นั่นแหละ เขาจะใช้วิชาฮวงจุ้ยเล่นงานนาย ก็ต้องทำที่ออฟฟิศนั่นแหละ ตอนนี้มืดแล้ว เราแอบเข้าไปดูกันเงียบๆ ดีกว่า" ไป๋อวิ๋นเฟยพูดจบก็ออกรถทันที

เวินจื้อเฉียงคอยบอกทาง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไป๋อวิ๋นเฟยก็ขับรถมาถึงสถานที่ทำงานของเวินจื้อเฉียง นั่นคือ บริษัทออกแบบภูมิทัศน์จีจุ่น

เวินจื้อเฉียงจบเอกการออกแบบภูมิทัศน์ ตอนนี้จึงทำงานเป็นผู้ช่วยนักออกแบบ

เมืองใหญ่ๆ พัฒนาไปจนเกือบหมดแล้ว บริษัทออกแบบจึงเหลืออยู่ไม่มาก เขาจึงกลับมาทำงานที่อำเภอบ้านเกิด ซึ่งพื้นที่ห่างไกลแบบนี้ยังรอการพัฒนาอยู่ จึงพอจะหาเงินได้บ้าง

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว พนักงานในบริษัทออกแบบต่างเลิกงานกลับบ้านกันหมด ภายในเงียบสงัดไร้ผู้คน

"แล้วจะเข้าไปยังไง? ฉันไม่มีกุญแจประตูใหญ่นะ" เวินจื้อเฉียงมองประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิท

"ฉันมีวิธี" ไป๋อวิ๋นเฟยนึกย้อนเส้นทางที่เพิ่งขับผ่านมา จึงพาเวินจื้อเฉียงเดินลัดเลาะเข้าไปในซอยเล็กๆ ข้างตึก จนมาถึงกำแพงด้านหลังของบริษัท

ไป๋อวิ๋นเฟยมองซ้ายมองขวาไม่เห็นคนในซอย จึงออกตัววิ่งแล้วกระโดดใช้มือยันกำแพง พลิกตัวข้ามกำแพงสูงกว่าสองเมตรเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

"เฮ้ย! นายเจ๋งเป้งไปเลย! นี่ไปแอบฝึกวิทยายุทธ์กับยอดฝีมือที่ไหนมาเนี่ย?" เวินจื้อเฉียงอ้าปากค้างตะลึงงัน

กำแพงสูงตั้งสองเมตรกว่า คนธรรมดาที่ไหนจะกระโดดข้ามได้ง่ายๆ แบบนี้ ไม่นึกว่าไป๋อวิ๋นเฟยจะทำได้เหมือนเดินข้ามธรณีประตู

ไป๋อวิ๋นเฟยหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ นายไปรอที่ประตูนะ เดี๋ยวฉันไปเปิดให้"

"ได้เลย!" เวินจื้อเฉียงรีบวิ่งไปที่ประตูหลัง

"รีบเข้ามาเร็ว!"

เวินจื้อเฉียงมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง แล้วรีบมุดตัวผ่านประตูเข้ามา ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วเดินตามไป๋อวิ๋นเฟยเข้าไปด้านใน

"ชั้นหนึ่งเป็นส่วนต้อนรับ ชั้นสองถึงจะเป็นออฟฟิศพวกเรา" เวินจื้อเฉียงนำทางไปที่บันได

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เวินจื้อเฉียงหยิบกุญแจไขประตูเข้าไป ด้านในเป็นห้องโถงกว้างขวางคะเนว่าน่าจะเกือบร้อยตารางเมตร มีโต๊ะคอมพิวเตอร์เรียงรายเป็นแถว ดูไปดูมาก็คล้ายร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

"นายนั่งตรงไหน?" ไป๋อวิ๋นเฟยถาม