บทที่ 77 ไวปานสายฟ้าแลบ

“เพราะเขาเป็นว่าที่สามีของอาจารย์ไงครับ ผมถึงต้องอัดเขา นี่เป็นผู้ชายไม่ได้เรื่องคนแรกที่ผมเคยเจอ แค่ปกป้องเมียตัวเองไม่ได้ยังพอทน แต่ถึงขั้นส่งเมียตัวเองไปให้คนอื่นย่ำยี! นี่มันเดรัจฉานชัดๆ!” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดด้วยความโกรธจัด

“ครูรู้... เสี่ยวเฟย ปล่อยเขาไปเถอะ! ครูไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว” หลี่เยี่ยนเสียร้องไห้โฮ

“ตกลงครับ ผมรับปาก อาจารย์อย่าร้องไห้นะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยรีบหยิบกระดาษทิชชูส่งให้หลี่เยี่ยนเสีย

ไป๋อวิ๋นเฟยเดินตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อจางเย่ลากขึ้นจากพื้น แล้วผลักไปที่ประตู จากนั้นถีบส่งที่กลางหลังเต็มแรงจนจางเย่ถลาไปข้างหน้าหลายก้าว “ไสหัวไป!”

จางเย่วิ่งหนีไปได้ระยะหนึ่ง แล้วหันกลับมาตะโกนใส่ไป๋อวิ๋นเฟย “ไอ้หนู มึงจำไว้เลยนะ มึงไม่รอดแน่”

ไป๋อวิ๋นเฟยเพียงแค่มองจางเย่วิ่งหนีไปด้วยสายตาเย็นชา ไม่โต้ตอบคำขู่ สำหรับเขาแล้ว จางเย่ต่างหากที่เป็นคนตาย

พยาบาลที่เดินผ่านมาเห็นประตูห้องวีไอพีพังเสียหาย จึงถามไป๋อวิ๋นเฟยว่าจะให้เปลี่ยนประตูใหม่หรือไม่ ไป๋อวิ๋นเฟยปฏิเสธและบอกว่าไม่ต้องเข้ามารบกวน

พยาบาลเหล่านี้ฉลาดพอที่จะรู้ว่าไป๋อวิ๋นเฟยเป็นบุคคลสำคัญที่ผู้อำนวยการให้ความเกรงใจ จึงไม่เซ้าซี้และเดินจากไป

ไป๋อวิ๋นเฟยโบกมือวูบหนึ่ง ประตูที่หลุดออกมาก็กลับเข้าไปติดอยู่ที่เดิม เขาปิดประตูแล้วเดินกลับมาหาหลี่เยี่ยนเสีย

“อาจารย์หลี่ ไม่เป็นไรนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยถามด้วยความเป็นห่วง

“ครูไม่เป็นไรจ้ะเสี่ยวเฟย ขอบใจเธอมากนะสำหรับวันนี้” หลี่เยี่ยนเสียเช็ดน้ำตา

“อาจารย์หลี่ ทำไมไม่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ผมฟังบ้างครับ ผมจะได้ช่วยอาจารย์ได้”

น้ำตาของหลี่เยี่ยนเสียไหลพรากอีกครั้ง เธอพูดด้วยความน้อยใจ “เสี่ยวเฟย ถึงบอกไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก จางเย่ส่งครูให้พวกคนรวยพวกนั้น แจ้งตำรวจไปก็สู้เขาไม่ได้ เผลอๆ จะพาลเดือดร้อนไปถึงพ่อแม่ครูด้วย ฮือๆๆ...”

ไป๋อวิ๋นเฟยฟังเรื่องราวแล้วหน้าเครียดจนน่ากลัว อาจารย์หลี่ผู้ร่าเริงสดใสของเขา ถึงกับคิดสั้นกระโดดน้ำ และเกือบต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต ตอนนี้เขามีทั้งเงินและเส้นสาย ถ้าไม่ช่วยอาจารย์หลี่ เธอก็คงต้องกลืนเลือดตัวเอง

ไป๋อวิ๋นเฟยพูดเสียงเย็น “อาจารย์หลี่ไม่ต้องเสียใจนะครับ คนที่ทำร้ายอาจารย์ ผมจะไปคิดบัญชีกับพวกมันทีละตัว”

“เสี่ยวเฟย ใจเย็นๆ นะ เธอเพิ่งจะพ้นโทษออกมา อย่าหาเรื่องใส่ตัวเพราะครูเลย” หลี่เยี่ยนเสียรักลูกศิษย์คนนี้มาก ไม่อยากให้เขาต้องมาเสี่ยงเพราะเธอ

“อาจารย์คิดอะไรอยู่ครับ ผมไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก ผมจะใช้กฎหมายเล่นงานพวกมัน ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคืออาจารย์ต้องรีบรักษาตัวให้หาย”

“จ้ะ ครูรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” หลี่เยี่ยนเสียสงบสติอารมณ์ลง

“งั้นผมขอตรวจอาการหน่อยนะครับ” พูดจบไป๋อวิ๋นเฟยก็หยิบเครื่องมือแพทย์ที่มีอยู่มาตรวจร่างกายเธอ

ส่วนจุดที่เครื่องมือเข้าไม่ถึง เขาใช้เนตรทิพย์ส่องดู พบว่าร่างกายของหลี่เยี่ยนเสียฟื้นตัวดีมาก พอกยาอีกไม่กี่ครั้งก็น่าจะหายเป็นปกติ

“อาจารย์หลี่ ฟื้นตัวดีมากครับ แต่ต้องพอกยาอีกรอบ” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดพลางสังเกตสีหน้าอาจารย์

หลี่เยี่ยนเสียนึกถึงตอนพอกยาครั้งก่อน หน้าก็แดงขึ้นมา แต่ในเมื่อเคยทำไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้จึงไม่เขินเท่าไหร่

ไป๋อวิ๋นเฟยแกะชุดผู้ป่วยและผ้าพันแผลออกอย่างคล่องแคล่ว พอกยาเสร็จก็พันกลับคืน

“อาจารย์หลี่ กระดูกที่หักสมานกันแล้ว พอกยาครั้งนี้กระดูกน่าจะหายสนิท พรุ่งนี้ค่อยพอกยาอีกทีเพื่อฟื้นฟูเส้นเอ็นเป็นขั้นตอนสุดท้ายครับ”

หลี่เยี่ยนเสียใส่เสื้อผ้าและห่มผ้าห่มเหลือแต่หัว โผล่หน้ามาพูดอย่างเขินอาย “ขอบใจนะเสี่ยวเฟย”

“อาจารย์หลี่ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ เมื่อก่อนอาจารย์ดีกับผมมาก ถ้าไม่มีอาจารย์ ผมคงสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยการแพทย์ซีหลิน”

ไป๋อวิ๋นเฟยนั่งคุยเป็นเพื่อนหลี่เยี่ยนเสียอย่างสนุกสนาน เมื่อคุยถึงเรื่องคดีความ เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างแล้วโทรแจ้งตำรวจ

ไป๋อวิ๋นเฟยโทรหาผู้กองหลี่จวิน รอสายไม่นานเธอก็รับ “ฮัลโหล?” เสียงปลายสายกระซิบเบาๆ

“พี่จวิน ผมมีเรื่องจะรบกวนครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยเข้าเรื่องทันที

“เรื่องอะไร? ด่วนไหม? พี่กำลังจะออกปฏิบัติหน้าที่” หลี่จวินไม่อยากคุยกับไป๋อวิ๋นเฟยนานนัก พอนึกถึงเรื่องที่เขาเอาน้ำนั่นมาล้างหน้า เธอก็อายจนแทบอยากจะมุดดินหนี

“ด่วนครับ ด่วนมาก คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้...” ไป๋อวิ๋นเฟยเล่าเรื่องของหลี่เยี่ยนเสียให้ฟังอย่างรวบรัด

“ไอ้ชาติชั่ว!” หลี่จวินสบถด้วยความโกรธ

หลี่จวินเป็นคนรักความยุติธรรม พอได้ยินว่าผู้หญิงด้วยกันถูกกระทำย่ำยีขนาดนี้ เธอก็โกรธจนควันออกหู “เธออยู่ที่ไหน? เดี๋ยวพี่ไปหาเดี๋ยวนี้”

ไป๋อวิ๋นเฟยบอกพิกัดแล้ววางสาย ตั้งใจจะกลับไปคุยกับอาจารย์ต่อ แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

เขาหยิบมาดู เห็นชื่อเวินจื้อเฉียง จึงกดรับสาย

“เสี่ยวเฟย นายโคตรเจ๋งเลย! ยันต์ที่นายทำให้ฉันได้ผลดีเวอร์!” เสียงตื่นเต้นของเวินจื้อเฉียงดังลั่น

“ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูด” ไป๋อวิ๋นเฟยปราม

“โอเคๆ” เวินจื้อเฉียงดื่มน้ำอึกหนึ่ง ตั้งสติแล้วเล่าต่อ “วันนี้ฉันมาทำงาน เพื่อนร่วมงานผู้หญิงรุมเอาใจฉันใหญ่เลย ทั้งซื้อข้าวเช้าให้ ทั้งช่วยกดน้ำ แฟนฉันที่ปกติไม่ค่อยสนใจ วันนี้กลับทักแชตมาคุยก่อน แถมยังขอให้ฉันกลับไปคบกับเธอ ส่วน เฉินจั๋วอวี่ ญาติเจ้าของบริษัท พอเห็นแฟนฉันมาหา ก็เข้าไปยุแยงตะแคงรั่ว ผลคือโดนแฟนฉันตบหน้าหัน ตอนนี้คนทั้งบริษัทรู้สันดานความเจ้าชู้ของมันหมดแล้ว ฮ่าๆๆ”

ไป๋อวิ๋นเฟยหัวเราะตาม “ฮ่าๆๆ ได้ผลก็ดีแล้ว แต่ระวังตัวหน่อยนะ คนพรรค์นั้นคงไม่ยอมจบง่ายๆ ยิ่งมันชอบใช้วิธีสกปรกแถมยังมีแบ็คดีด้วย”

“ฉันไม่กลัวหรอก” เวินจื้อเฉียงหัวเราะร่า “นายลืมไปแล้วเหรอว่านายเป็นท่านเทพ! ถ้าพวกมันเล่นงานฉัน นายต้องช่วยฉันนะ”

“ไอ้บ้า ได้ทีเอาใหญ่นะ” ไป๋อวิ๋นเฟยบ่นขำๆ “แค่นี้ก่อนนะ ฉันจัดการเรื่องอาจารย์หลี่อยู่ที่โรงพยาบาล ไว้ค่อยคุยกัน”

“ได้เลย ได้เลย นายทำธุระไปเถอะ ไว้ฉันจะเลี้ยงชุดใหญ่เลย” เวินจื้อเฉียงวางสายไป

ไป๋อวิ๋นเฟยเดินกลับไปคุยกับหลี่เยี่ยนเสียต่อ ไม่นานเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

ไป๋อวิ๋นเฟยคาดว่าน่าจะเป็นหลี่จวิน จึงรีบไปเปิดประตู ก็เห็นหลี่จวินยืนสง่าผ่าเผยอยู่หน้าห้อง

“พี่จวิน ไวปานสายฟ้าแลบจริงๆ!” ไป๋อวิ๋นเฟยรีบเชิญหลี่จวินเข้ามานั่ง

หลี่จวินพยักหน้าเรียบๆ แต่ในใจยังคงกระอักกระอ่วนเรื่องเมื่อเช้า จึงแกล้งปั้นหน้าขรึมเดินเข้ามา

หลี่เยี่ยนเสียเห็นตำรวจสาวสวยเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมก็ตกใจเล็กน้อย

“อาจารย์หลี่ครับ นี่คือผู้กองหลี่จวิน หัวหน้าทีมตำรวจสืบสวนสอบสวน ผมเพิ่งโทรหาเธอเมื่อกี้ เธอก็รีบมาเลยครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยแนะนำตัว