บทที่ 80 เอาออกมาได้จริงๆ

“เธอหมายความว่า เธอรักษาฉันได้งั้นเหรอ?” ซือติ่งฉีไม่ได้แสดงท่าทีดีใจจนออกนอกหน้า เพราะเขารู้สถานะอาการป่วยของตัวเองดี ไปหาหมอที่มีชื่อเสียงมานับไม่ถ้วนก็ยังหมดหนทาง แม้ไป๋อวิ๋นเฟยจะต่อสู้เก่งกาจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวิชาแพทย์จะเก่งตามไปด้วย

แต่เมื่อนึกได้ว่าไป๋อวิ๋นเฟยเป็นผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณ และตัวเขาเองก็เหลือเวลาอีกไม่มาก หากได้ผูกมิตรกับผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณก่อนตาย ก็จะเป็นประโยชน์มหาศาลต่อตระกูลซือ

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งนัก การได้พบเจอถือเป็นวาสนาอย่างแท้จริง

ซือติ่งฉีหัวเราะร่า “เก่งขนาดนั้นเชียวหรือ? ไหนพ่อหนุ่มลองเล่ารายละเอียดมาซิ”

ไป๋อวิ๋นเฟยตอบตามความจริง “ผมดูออกว่าท่านผู้เฒ่าซือป่วยเป็นโรคไต แถมยังกลายเป็นมะเร็งแล้ว ทางโรงพยาบาลน่าจะวินิจฉัยว่าเป็นระยะสุดท้าย รักษาไปก็อยู่ได้อีกไม่กี่เดือน”

ซือติ่งฉียิ่งตกตะลึง เพราะสิ่งที่ไป๋อวิ๋นเฟยพูดตรงกับที่แพทย์ชื่อดังวินิจฉัยไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

แพทย์เหล่านั้นต้องใช้เครื่องมือตรวจสารพัดกว่าจะได้ผลสรุป แต่ไป๋อวิ๋นเฟยแค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้ทะลุปรุโปร่ง แสดงว่าวิชาแพทย์ของเขาต้องสูงส่งมาก และยังบอกอีกว่ารักษาให้หายได้ จริงๆ แล้วต่อให้รักษาไม่หายขาด ขอแค่ยืดเวลาตายออกไปได้อีกหน่อยก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว ซือติ่งฉียิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสทอง

ไป๋อวิ๋นเฟยเสนอตัว “ท่านผู้เฒ่าซือ ถ้าท่านยินยอม ผมเริ่มรักษาตอนนี้เลยก็ได้ครับ”

“งั้นก็เอาตอนนี้เลย!” ซือติ่งฉีตอบรับอย่างเด็ดเดี่ยว

หลัวลี่เจ่าที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูทำท่าจะเดินเข้ามา แต่ซือติ่งฉีส่งสายตาห้ามปรามไว้ เขาหันมาหาไป๋อวิ๋นเฟยด้วยรอยยิ้ม “น้องชายเสี่ยวเฟย ต้องให้ฉันทำอะไรบ้าง?”

“ท่านผู้เฒ่าซือไม่ต้องทำอะไรมากครับ แค่ถอดเสื้อแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ก็พอ”

ซือติ่งฉีถอดเสื้อออกทันที เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ทั้งรอยมีดและรอยกระสุน จารึกประวัติศาสตร์การต่อสู้อันโชกโชน

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เนตรทิพย์สังเกตครู่หนึ่ง แล้วเอามือกดลงที่บริเวณไตซ้ายของซือติ่งฉี พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านผู้เฒ่าซือ ตรงนี้มีเศษเหล็กฝังอยู่มานานแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่แล้ว สมัยสู้รบกับพวกทหารญี่ปุ่น โดนดาบปลายปืนแทง เศษเหล็กมันหักคาอยู่ข้างใน เอาออกไม่ได้” ซือติ่งฉีถอนหายใจนึกถึงความหลัง

“โรคของท่านก็เกิดจากเจ้าเศษเหล็กชิ้นนี้แหละครับ มันฝังอยู่ในร่างกายนานเกินไปจนเริ่มผุกร่อนเป็นสนิม เนื้อเยื่อพยายามจะหุ้มมันไว้ สารพิษจากสนิมเหล็กก็ค่อยๆ ซึมออกมาจนทำให้เนื้อเยื่อกลายเป็นเนื้อร้าย” ไป๋อวิ๋นเฟยอธิบาย

“น้องชายเสี่ยวเฟย วินิจฉัยได้แม่นยำมาก! ฉันไปหาหมอชื่อดังมาหลายคน พวกเขาก็พูดแบบนี้ แต่ไม่มีใครกล้าผ่าเอาออก เพราะมันอยู่ใกล้เส้นประสาทสำคัญ ถ้าผ่าพลาดก็มีสิทธิ์เป็นอัมพาตหรือตายคาเตียงผ่าตัดได้เลย” ซือติ่งฉีกล่าว

“หึ สิ่งที่พวกเขาทำไม่ได้ ผมทำได้ครับ” คำพูดของไป๋อวิ๋นเฟยทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ

หมอเคยบอกไว้ว่าถ้าไม่ผ่าเอาออก ยังพอมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน แต่ถ้าผ่าก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง

ซือติ่งฉีชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแววตามั่นใจของไป๋อวิ๋นเฟย ซึ่งเป็นความมั่นใจที่ฉายชัดออกมาจากจิตวิญญาณ ซือติ่งฉีตบโต๊ะดังปัง แล้วประกาศลั่น “ตกลง! พ่อหนุ่ม วันนี้ตาแก่คนนี้จะเชื่อใจเธอสักครั้ง! เธออยากได้ห้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลไหน บอกมาได้เลย ฉันจะจัดการให้!”

ไป๋อวิ๋นเฟยโบกมือปฏิเสธ แล้วหยิบมีดพกทหารออกมา “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ ผ่าตรงนี้เดี๋ยวนี้เลยก็ได้”

“เฮ้ย! นายไปขโมยมีดฉันมาตอนไหน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หลัวลี่เจ่าคลำเอวตัวเอง พบว่ามีดพกหายไปแล้ว

“ลี่เจ่า! อยู่นิ่งๆ” ซือติ่งฉีตวาดเสียงดัง “น้องชายเสี่ยวเฟย ลงมือเลย ฉันเชื่อใจเธอ!”

ซือติ่งฉีตัดสินใจเดิมพันครั้งสุดท้าย ถ้าหายก็ถือว่าโชคดี ถ้าไม่หายก็แค่ตายเร็วขึ้นไม่กี่เดือน

คนเก่งระดับนี้ไม่ใช่ว่าจะเจอกันได้ง่ายๆ

“ท่านผู้เฒ่าซือ! แบบนี้มันเสี่ยงเกินไปนะครับ!” หลัวลี่เจ่าตะโกนทัดทาน

“แกยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามขยับ” ซือติ่งฉีสั่งเสียงเข้ม “สมัยสงครามอันตรายกว่านี้ฉันยังผ่านมาได้ แค่นี้จะกลัวอะไร!”

“พูดได้ดี!” ไป๋อวิ๋นเฟยปรบมือชม “ใจสู้แบบนี้ อย่างน้อยๆ ก็อยู่ได้อีกหลายสิบปีครับ!”

“หวังว่าจะเป็นอย่างที่พูดนะ!” ซือติ่งฉีหัวเราะ

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เหล้าขาวราดมีดเพื่อฆ่าเชื้อ แล้วอัดพลังปราณลงไปฆ่าเชื้อซ้ำอีกที จากนั้นหยิบเข็มเงินออกมาปักที่จุดชีพจรบนกระดูกสันหลังของซือติ่งฉี ไม่นานร่างกายท่อนบนของซือติ่งฉีก็ชาจนไร้ความรู้สึก

“ท่านผู้เฒ่า รู้สึกอะไรไหมครับ?” ไป๋อวิ๋นเฟยกดที่บริเวณไตซ้าย

“ไม่รู้สึกเลย”

ทันทีที่ซือติ่งฉีตอบ ไป๋อวิ๋นเฟยก็จรดปลายมีดกรีดลงไป เลือดสีสดไหลทะลักออกมาทันที

หลัวลี่เจ่าทนดูไม่ไหว ลืมคำสั่งห้ามขยับ มายืนชะเง้อคอเกาะขอบประตูมองด้วยความกังวล แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เนตรทิพย์มองทะลุบาดแผลและกล้ามเนื้อ ใช้พลังปราณปกป้องหัวใจและชะลอการไหลเวียนของเลือด เพื่อให้ซือติ่งฉีเสียเลือดน้อยที่สุด จากนั้นใช้นิ้วสองนิ้วกดลงตำแหน่งเหนือเศษเหล็กที่ไตซ้าย ใช้พลังปราณค่อยๆ ดันเศษเหล็กให้แยกตัวออกจากเนื้อเยื่อ

เพียงครู่เดียว เศษเหล็กก็หลุดออกมา แต่ยังคงฝังอยู่ในเนื้อ ไป๋อวิ๋นเฟยอัดพลังปราณเข้าไปรวดเดียว ฟิ้ว! เศษเหล็กพุ่งกระเด็นออกมาจากปากแผล

ไป๋อวิ๋นเฟยคว้าเศษเหล็กชุ่มเลือดที่เต็มไปด้วยสนิมไว้ แล้วโยนลงในชามบนโต๊ะอาหาร

จากนั้นเขาหยิบเข็มและด้ายออกมาเย็บแผลอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถ่ายเทพลังปราณเข้าไปช่วยสมานแผล เลือดหยุดไหลทันที และบาดแผลก็เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สวีฉางจวินและหลัวลี่เจ่าเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ผ่านไปประมาณห้านาที บาดแผลภายนอกก็สมานกันสนิท

ไป๋อวิ๋นเฟยเงยหน้าขึ้นบอกซือติ่งฉี “ท่านผู้เฒ่า ผมจะถอนเข็มออกแล้วนะครับ เดี๋ยวท่านก็จะขยับตัวได้ตามปกติ”

พูดจบ เขาก็ดึงเข็มเงินออก แล้วพยักหน้าให้ซือติ่งฉี

ซือติ่งฉีประหลาดใจ “เสร็จแล้วเหรอ? ง่ายขนาดนี้เลย? ฉันไม่เจ็บเลยสักนิด”

สวีฉางจวินยกชามให้ซือติ่งฉีดู “ท่านผู้เฒ่าซือครับ เอาออกมาได้จริงๆ ครับ”

ซือติ่งฉีมองดูเศษเหล็กเปื้อนเลือดในชามด้วยความดีใจระคนตกตะลึง ไอ้หนุ่มคนนี้มันเทพจริงๆ! เศษเหล็กชิ้นนี้อยู่กับเขามาหลายสิบปี หมอเทวดาที่ไหนก็บอกว่าเอาออกไม่ได้ แต่วันนี้ ด้วยความบังเอิญ ไม่ต้องเข้าห้องผ่าตัด ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็เอาออกมาได้สำเร็จ แถมยังไม่เจ็บปวดเลยสักนิด

“ยังไม่หายดีนะครับ เพราะมะเร็งที่เกิดจากเศษเหล็กยังไม่ได้รักษา” ไป๋อวิ๋นเฟยทักท้วง

“แล้วจะทำยังไง? รักษาได้ไหม?” ซือติ่งฉีรีบถาม

“ได้ครับ เดี๋ยวจะรักษาให้เดี๋ยวนี้” ไป๋อวิ๋นเฟยล้างมือ เช็ดให้แห้ง เตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนต่อไป

“จริงเหรอ?! ได้ๆ ฉันจะนั่งนิ่งๆ ให้รักษาเลย” ซือติ่งฉีรีบนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ทันที

ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบเข็มเงินออกมาอีกครั้ง ปักลงไปตามจุดชีพจรกว่าสิบจุดด้านหน้าลำตัวของซือติ่งฉี แล้วถ่ายเทพลังปราณเข้าไปเผาผลาญเซลล์มะเร็งให้มอดไหม้เป็นจุณ

สำหรับไป๋อวิ๋นเฟยแล้ว แม้จะไม่ยาก แต่ก็ต้องใช้สมาธิและพลังปราณมหาศาล

นี่เป็นคนไข้มะเร็งรายที่หกแล้วที่ไป๋อวิ๋นเฟยรักษา แต่กรณีของซือติ่งฉีถือว่าหนักที่สุด เพราะทั้งอายุมากและมะเร็งลุกลามถึงระยะสุดท้าย คงต้องรักษาต่อเนื่องอีกหลายครั้งกว่าจะหายขาด