บทที่ 91 ร่วมมือกันใส่ร้ายผม

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เนตรทิพย์สังเกตเสี่ยวเหมยด้วยความสงสัย เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็เห็นแสงสีเขียวจางๆ เรืองรองขึ้นมาบนร่างของเสี่ยวเหมยและจางหายไปอย่างรวดเร็ว หากไป๋อวิ๋นเฟยไม่สังเกตให้ดี คงไม่มีทางจับสังเกตแสงสีเขียวนี้ได้ เพราะคนทั่วไปมองไม่เห็น

“กินๆๆ วันๆ เอาแต่กิน กินไปแล้วมีประโยชน์อะไร เป็นแค่คนปัญญาอ่อน!” หวังเฉวียนผิงเห็นเสี่ยวเหมยแล้วก็โมโห ตะคอกด่าทันที

“แง...” หวังเสี่ยวเหมยตกใจกับท่าทางเกรี้ยวกราดของพ่อจนร้องไห้โฮ

เซียงอวี้ได้ยินเสียงร้องไห้ รีบวิ่งเข้ามากอดปลอบ “เสี่ยวเหมยเด็กดี ไม่ร้องนะลูก ขึ้นไปเล่นข้างบนกันนะ”

“ไม่เอา จะกิน... แอปเปิล” หวังเสี่ยวเหมยดิ้นรนจะคว้าแอปเปิล

“ไสหัวขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้ ขายขี้หน้าชาวบ้านเขา” หวังเฉวียนผิงตวาดไล่

“อาเฉวียนผิง เธออยากกินก็ให้เธอกินสักลูกเถอะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบแอปเปิลส่งให้หวังเสี่ยวเหมย พอได้รับแอปเปิล หวังเสี่ยวเหมยก็หยุดร้องไห้ทันที หันมายิ้มร่าแล้วเดินแทะแอปเปิลตามเซียงอวี้ขึ้นไปชั้นบนอย่างว่าง่าย

“เสี่ยวเฟย อย่าถือสาอาเลยนะ” หวังเฉวียนผิงพูดอย่างจนใจ

“ไม่หรอกครับ อาเฉวียนผิง เคยพาเสี่ยวเหมยไปหาหมอไหมครับ? รักษาได้ไหม?” ไป๋อวิ๋นเฟยถาม

“เด็กผู้หญิงจะรักษาไปทำไม? มีข้าวกินก็บุญแล้ว” หวังเฉวียนผิงตอบเสียงเรียบ

ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าหวังเฉวียนผิงมีค่านิยมเห็นผู้ชายดีกว่าผู้หญิง คงไม่ค่อยใส่ใจลูกสาวปัญญาอ่อนคนนี้เท่าไหร่ ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเรื่องคุย

หวังเฉวียนผิงเล่าเรื่องราวต่างๆ ในหมู่บ้านไป๋จู๋ให้ไป๋อวิ๋นเฟยฟังราวกับเป็นพี่น้องที่สนิทกัน

เมื่อเห็นว่าหมูย่างด้านนอกน่าจะสุกได้ที่แล้ว หวังเฉวียนผิงก็ลุกขึ้นชวนไป๋อวิ๋นเฟย “เสี่ยวเฟย ได้เวลากินข้าวแล้ว ไปดื่มกันหน่อยเถอะ”

ที่ลานปูนหน้าบ้าน มีหมูย่างที่สุกแล้ววางเรียงรายอยู่ในจาน น้ำจิ้มรสเด็ดวางเตรียมพร้อม ทั้งสองคนเริ่มลงมือทานทันที

“กินเยอะๆ นะ ฝีมือย่างหมูของอาสะใภ้เธอไม่เลวเลยล่ะ”

“ครับ อาสะใภ้เซียงอวี้ มาทานด้วยกันสิครับ อย่ามัวแต่ยุ่งเลย” ไป๋อวิ๋นเฟยตะโกนเรียกไปทางครัว

“จ้ะๆ เดี๋ยวตามไป พวกเธอกินกันก่อนเลย” เซียงอวี้ตะโกนตอบ

ไม่รู้ว่าเซียงอวี้มัวทำอะไรอยู่ในครัว

หวังเฉวียนผิงเปิดเบียร์สองขวดด้วยรอยยิ้มร่า ยื่นให้ไป๋อวิ๋นเฟยขวดหนึ่ง “เสี่ยวเฟย มา ดื่มเบียร์เย็นๆ แก้กระหายหน่อย”

ไป๋อวิ๋นเฟยพอดื่มได้อยู่แล้ว จึงไม่ปฏิเสธ

ทั้งสองกินหมูย่างแกล้มเบียร์พลางคุยสัพเพเหระ หวังเฉวียนผิงคอยรินเบียร์ให้ไป๋อวิ๋นเฟยไม่ขาดสาย ชวนดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า จนหมดไปสองขวดในเวลาไม่นาน

หวังเฉวียนผิงสังเกตอาการไป๋อวิ๋นเฟย เห็นว่าดื่มไปสองขวดแล้วแต่หน้าตายังเฉยเมย ไม่มีอาการเมาแม้แต่น้อย “เสี่ยวเฟย ไม่นึกเลยว่าเธอจะคอแข็งขนาดนี้”

“ไม่หรอกครับ ก็พอได้นิดหน่อย” ไป๋อวิ๋นเฟยถ่อมตัว

ไป๋อวิ๋นเฟยเป็นผู้ฝึกยุทธ์พลังปราณ ตราบใดที่มีพลังปราณ เขาก็สามารถดื่มได้ไม่อั้น เพราะสามารถโคจรพลังขับแอลกอฮอล์ออกจากร่างกายทางเหงื่อหรือลมหายใจได้อย่างรวดเร็ว

หวังเฉวียนผิงเห็นว่าแผนมอมเหล้าไม่ได้ผล จึงตัดสินใจงัดแผนสำรองออกมาใช้

“เสี่ยวเฟย เดี๋ยวอาไปเอาของแกล้มในครัวมาเพิ่มนะ” พูดจบหวังเฉวียนผิงก็ลุกเดินเข้าครัวไป

ไม่นานเขาก็กลับออกมาพร้อมจานยำหูหมู

“มาๆ เสี่ยวเฟย ยำหูหมูจานนี้เด็ดมาก ลองชิมดู” หวังเฉวียนผิงคีบหูหมูใส่ถ้วยของไป๋อวิ๋นเฟย

ตอนนั้นเอง เซียงอวี้สะพายตะกร้าผ้าเดินออกมาจากบ้าน เธอมองจานยำหูหมูด้วยสายตาซับซ้อน หวังเฉวียนผิงเห็นท่าทางอิดออดของภรรยาจึงถลึงตาใส่

“อ้าว อาสะใภ้ ไม่ทานด้วยกันเหรอครับ?” ไป๋อวิ๋นเฟยทัก

“อาเรียบร้อยแล้วจ้ะ พวกเธอกินกันตามสบายนะ อาจะไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ” พูดจบเซียงอวี้ก็เดินลงบันไดท่าน้ำไป

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงดาวระยิบระยับ

ไป๋อวิ๋นเฟยคีบหูหมูเข้าปากเคี้ยว แม้รสชาติจะอร่อย แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่ผสมอยู่ ด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศ แค่ลิ้มรสเขาก็รู้ทันทีว่ามียาผสมอยู่

ในใจรู้สึกโกรธขึ้นมา หวังเฉวียนผิงคนนี้ไม่ได้ยอมจำนนง่ายๆ จริงๆ ด้วย ที่แท้ก็เล่นละครตบตา ไป๋อวิ๋นเฟยตัดสินใจซ้อนแผน รอดูว่าสองผัวเมียนี้จะเล่นไม้ไหนกันแน่

“เสี่ยวเฟย กินสิลูก” หวังเฉวียนผิงเห็นไป๋อวิ๋นเฟยกลืนหูหมูลงไป รอยยิ้มก็กว้างขึ้นกว่าเดิม ท่าทางดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด พยายามคะยั้นคะยอให้กินอีก

ไป๋อวิ๋นเฟยก็กินหูหมูต่อไปอย่างไม่ขัดศรัทธา ในเมื่ออร่อยก็กินให้คุ้ม แล้วค่อยใช้พลังปราณขับฤทธิ์ยาออกทีหลัง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋อวิ๋นเฟยเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว และมีความต้องการทางเพศพุ่งพล่านขึ้นมา

ทันใดนั้น เสียงเซียงอวี้ร้องตะโกนมาจากริมแม่น้ำ “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

“เสี่ยวเฟย แย่แล้ว! อาสะใภ้เธอคงตกน้ำแน่ๆ อาว่ายน้ำไม่เป็น เธอรีบไปช่วยอาสะใภ้เร็วเข้า” หวังเฉวียนผิงแสร้งทำเป็นร้อนรน

อ้อ... ที่แท้ก็มารอจังหวะนี้นี่เอง

“เธอรีบไปก่อนนะ เดี๋ยวอาไปหาไม้ไผ่มาช่วย” หวังเฉวียนผิงเห็นไป๋อวิ๋นเฟยลุกเดินไปทางแม่น้ำ ก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เนตรทิพย์มองตามไป เห็นหวังเฉวียนผิงกำลังง่วนอยู่กับโทรศัพท์มือถือ เหมือนกำลังชาร์จแบตหรือเตรียมกล้องอะไรสักอย่าง

เมื่อเดินมาถึงริมแม่น้ำ ก็เห็นเซียงอวี้แช่อยู่ในน้ำจริงๆ เสื้อคอกว้างของเธอหลุดลุ่ยจนเห็นหน้าอกอวบอิ่มลอยเด่นอยู่เหนือน้ำ

ไป๋อวิ๋นเฟยเดินเข้าไปหาเซียงอวี้ช้าๆ แล้วนั่งยองๆ จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

เซียงอวี้อาศัยแสงจันทร์มองเห็นแววตาอำมหิตของไป๋อวิ๋นเฟยก็ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ เธอกำลังจะกรีดร้อง แต่ถูกไป๋อวิ๋นเฟยเอามือปิดปากไว้แน่น เขาไม่ได้ดึงเธอขึ้นจากน้ำ แต่กลับบีบคอเธอไว้

เซียงอวี้เริ่มเสียใจที่ไม่น่าร่วมมือกับหวังเฉวียนผิงวางแผนชั่วร้ายนี้ เธอมองไป๋อวิ๋นเฟยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“เก่งมากนี่ ร่วมมือกันหลอกผม ให้ผมกินหูหมูผสมยาปลุกเซ็กซ์ ทำไมครับ? อยากจะนอนกับผมจนตัวสั่นเลยเหรอ? กะว่าจะให้ผัวตัวเองมาแบล็กเมลผม เพื่อที่ผมจะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านไม่ได้สินะ?”

เซียงอวี้ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งหวาดกลัวหนักขึ้นไปอีก ที่แท้ไป๋อวิ๋นเฟยก็รู้แผนการทั้งหมดอยู่แล้ว แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นสีหน้าตื่นกลัวของเซียงอวี้ก็ยิ่งเดือดดาล เขาเดาทางพวกมันถูกเผง

เขาจึงก้มลงกระซิบข้างหูเธอเสียงเหี้ยม “ขึ้นมา! แล้วทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นผมจะจับคุณกดน้ำตายตรงนี้แหละ” ท่าทางของไป๋อวิ๋นเฟยตอนนี้น่ากลัวราวกับปีศาจ จนเซียงอวี้ตัวสั่นงันงก

ในขณะเดียวกัน หวังเฉวียนผิงกำลังรอสัญญาณจากภรรยาอย่างใจจดใจจ่ออยู่ในบ้าน

แม้เซียงอวี้จะอยู่กินกับเขามานาน แต่ก็ได้ลูกสาวปัญญาอ่อนมาแค่คนเดียว แถมตอนนี้ก็มีลูกไม่ได้แล้ว เธอจึงกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมของเขา ลูกชายนอกสมรสของเขาก็มีแล้ว กับเมียน้อยข้างนอก ถ้าเซียงอวี้ไม่สวย เขาก็คงเฉดหัวทิ้งไปนานแล้ว

ครั้งนี้ถ้าแผนการสำเร็จ เขาก็จะได้กลับมานั่งเก้าอี้ผู้ใหญ่บ้านอย่างมั่นคง

ตอนนี้ไป๋อวิ๋นเฟยมีทั้งเงินและอิทธิพลมากกว่าเขา เขาจึงต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้

ถ้าไป๋อวิ๋นเฟยพลาดท่า เขาก็จะได้กลับมาเป็นเจ้าพ่อครองหมู่บ้าน ขูดรีดชาวบ้าน และเปิดโรงงานผักดองทำกำไรต่อไป

แม้จะต้องเสียเมียไปคนหนึ่ง แต่ถ้ามีเงิน จะหาเมียเด็กและสวยกว่านี้อีกกี่คนก็ได้

“เฉวียนผิง! มาเร็ว!” เสียงเซียงอวี้ตะโกนเรียก