บทที่ 97 เส้นทางการพัฒนา

ถึงอย่างนั้น หวังเสี่ยวเหมยก็ยังคอยเกาะติดไป๋อวิ๋นเฟยแจไม่ห่าง ไม่ว่าไป๋อวิ๋นเฟยจะทำอะไร เธอก็จะคอยเดินตามต้อยๆ เหมือนเงาตามตัว

หวังเสี่ยวเหมยลากไป๋อวิ๋นเฟยไปยัลจุดที่ไป๋เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่นๆ กำลังเล่นน้ำกันอยู่ สาวๆ ทั้งหลายต่างสวมชุดว่ายน้ำที่มีสไตล์แตกต่างกันไปตามวัยและรสนิยม เซี่ยอวี่เฟยสวมบิกินีลายทางสีฟ้าดูสดใส หลี่เยี่ยนเสียสวมชุดวันพีซสีดำประดับลูกไม้ดูเซ็กซี่แบบผู้ใหญ่ ส่วนไป๋เสี่ยวเสี่ยวสวมชุดว่ายน้ำกระโปรงลายการ์ตูนน่ารักสมวัย

หวังเสี่ยวเหมยดึงไป๋อวิ๋นเฟยลงไปในแม่น้ำ สามสาวเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามารุมสาดน้ำใส่ ทั้งห้าคนเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานอยู่นานนับชั่วโมง จนกระทั่งหมดแรงจึงพากันขึ้นฝั่ง

ทุกคนนอนแผ่หราอยู่บนลานหินก้อนใหญ่ หวังเสี่ยวเหมยดื้อดึงจะนอนเบียดข้างไป๋อวิ๋นเฟย มือก็เกาะแขนเขาไว้แน่น

เซี่ยอวี่เฟยพูดด้วยความอิจฉาตาร้อน “เสี่ยวเหมย เธอโตป่านนี้แล้วนะ ยังจะเกาะติดพี่ชายอยู่อีก”

หวังเสี่ยวเหมยทำหน้ามึนงงตอบกลับ “หนูไม่ใหญ่สักหน่อย พี่ต่างหากที่ใหญ่”

“ใหญ่ขนาดนี้ยังบอกไม่ใหญ่อีก? ต้องขนาดไหนถึงจะเรียกว่าใหญ่ฮะ?” เซี่ยอวี่เฟยเดินเข้าไปหาหวังเสี่ยวเหมย จ้องมองไปที่จุดจุดหนึ่งบนร่างกายเธอแล้วอุทานด้วยความตะลึง

เซี่ยอวี่เฟยพูดเสียงดังพลางจ้องมองด้วยความอิจฉา จริงๆ แล้วของเธอก็ถือว่าซ่อนรูปไม่เบา แต่พอมาเทียบกับหวังเสี่ยวเหมยแล้ว กลายเป็นเด็กน้อยไปเลย

คนอื่นๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองมาก็ปิดความอิจฉาไว้ไม่มิด

“เฟยเฟย อย่าพูดจาเหลวไหลน่า เสี่ยวเหมยยังเด็กอยู่นะ” ไป๋อวิ๋นเฟยปราม

“พี่เสี่ยวเฟย พี่อายุตั้งยี่สิบกว่าแล้วนะ ทำไมหัวโบราณจัง” เซี่ยอวี่เฟยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “เอ้อ พี่เสี่ยวเฟย พี่เป็นหมอเทวดานี่นา มียาอะไรที่กินแล้วทำให้ ‘ตรงนั้น’ ใหญ่ขึ้นแบบธรรมชาติโดยไม่ต้องผ่าตัดไหมคะ?”

“มีก็มีอยู่หรอก แต่ของเธอก็ใหญ่พอแล้วนี่ จะเอาไปทำไมอีก?” ไป๋อวิ๋นเฟยพูดอย่างระอา

“เรื่องของหนูน่า สรุปว่าพี่จะให้ยาหนูไหม?” เซี่ยอวี่เฟยส่งสายตาคาดหวังวิบวับ

“พี่ว่าของเธอก็โอเคแล้วนะ ใหญ่กว่านี้มันจะดูไม่สมส่วนเอานา” ไป๋อวิ๋นเฟยตอบแก้เก้อ

แต่เซี่ยอวี่เฟยไม่ยอมแพ้ เข้ามาเกาะแขนออดอ้อน “พี่เสี่ยวเฟยคนดี พี่ใจดีที่สุดเลย ขอยาหนูเถอะนะ หนูต้องการมันจริงๆ”

“ก็ได้ๆ ปล่อยแขนพี่ก่อน เดี๋ยวทำให้” ไป๋อวิ๋นเฟยทนลูกตื้อไม่ไหว

“แต่ตอนนี้ไม่มียาสำเร็จรูปนะ พี่ต้องไปเก็บสมุนไพรมาปรุงก่อน” ไป๋อวิ๋นเฟยนึกดูแล้วบอก

“ได้เลยค่ะ หนูรอได้” เซี่ยอวี่เฟยยิ้มร่า

“เสี่ยวเฟย... ช่วยทำให้ครูบ้างได้ไหม? ครูเองก็อยาก...” หลี่เยี่ยนเสียพูดเสียงเบาด้วยความเขินอาย

ไป๋อวิ๋นเฟยหันขวับด้วยความตกใจ “อาจารย์หลี่? อาจารย์ก็เอาด้วยเหรอครับ?”

หลี่เยี่ยนเสียพยักหน้าหน้าแดง แม้จะรู้สึกกระดากอายที่ต้องมาขอยาแบบนี้จากลูกศิษย์ แต่เพื่อความงามและความมั่นใจ เธอก็ยอมแลก ยิ่งเห็นหุ่นสุดสะบึมของหวังเสี่ยวเหมย ในฐานะลูกผู้หญิงคนหนึ่ง เธอก็อดอิจฉาไม่ได้

ไป๋อวิ๋นเฟยเกาหัวแกรกๆ ไม่เข้าใจตรรกะผู้หญิงเลยจริงๆ หุ่นดีกันขนาดนี้แล้วยังจะอยากใหญ่อีกทำไม แต่ช่างเถอะ ในเมื่อรับปากแล้วก็ต้องทำให้

“งั้นพวกเธอเล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปหาสมุนไพรก่อน”

ไป๋อวิ๋นเฟยสะพายตะกร้าไผ่สาน ถือเคียวเดินขึ้นเขาไป

สมุนไพรสำหรับช่วยให้หน้าอกขยายเต่งตึงนั้นหาง่าย ประกอบด้วย กวาวเครือ, เก๋ากี้, ผูกงยิง, ซิ่งเหริน, ฝูหลิง และอื่นๆ วัตถุดิบพวกนี้หาได้ทั่วไปในป่า ไป๋อวิ๋นเฟยใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็หาได้ครบ เขารีบกลับมาที่ฟาร์ม เรียกชิวจวี๋มาช่วยก่อไฟต้มยาในครัว

ไป๋อวิ๋นเฟยควบคุมอุณหภูมิไฟอย่างพิถีพิถัน เคี่ยวยาอยู่นานประมาณหนึ่งชั่วโมง สมุนไพรในหม้อก็กลายเป็นเนื้อครีมข้นสีขาวนวล ส่งกลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆ

หลังจากปิดไฟ เขาตักครีมสมุนไพรใส่ตลับ ได้มาสองตลับพอดี และยังมีเหลือเศษอีกหนึ่งตลับ

พอเดินออกจากครัว ก็เห็นสาวๆ เดินวนเวียนอยู่หน้าประตู ชะเง้อคอมองเข้ามาในครัวเป็นระยะ

“ฮ่าๆๆ พี่คะ ยาของหนูได้หรือยัง?” ไป๋อวิ๋นเฟยเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเซี่ยอวี่เฟย ก็นึกสนุกอยากแกล้ง จึงทำหน้าเศร้า “ยาเหรอ? ต้มพลาดน่ะ เสียหมดเลย”

“หา?! งั้นต้มใหม่ได้ไหมคะ!” เซี่ยอวี่เฟยตาโต ร้องเสียงหลงด้วยความเสียดาย คนอื่นๆ ก็ทำหน้าผิดหวังไปตามๆ กัน

เห็นท่าทางจริงจังขนาดนั้น ไป๋อวิ๋นเฟยก็ใจอ่อน เลิกแกล้ง

“เอ้านี่ เอาไป ทาก่อนนอนทุกคืน ติดต่อกันห้าวันนะ” ไป๋อวิ๋นเฟยหยิบตลับยาจากด้านหลังยื่นให้เซี่ยอวี่เฟย

“ชิ! พี่เสี่ยวเฟยขี้แกล้ง!” เซี่ยอวี่เฟยรับตลับยามาดมฟุดฟิดอย่างดีใจ

ไป๋อวิ๋นเฟยเดินไปหาหลี่เยี่ยนเสีย ยื่นให้อีกตลับ “อาจารย์ครับ นี่ของอาจารย์”

หลี่เยี่ยนเสียหน้าร้อนผ่าว พยักหน้ารับ “จ้ะๆ ขอบใจนะเสี่ยวเฟย”

“พี่คะ หนูขอด้วยสิ...” ทันใดนั้นเสียงของไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เราก็เอาด้วยเหรอ? ยัยเฟยเฟยพาเสียคนหมดแล้ว!” ไป๋อวิ๋นเฟยส่ายหัว แต่ก็ยอมยื่นตลับยาที่เหลือให้ไป๋เสี่ยวเสี่ยว

“ฮี่ๆๆ” ไป๋เสี่ยวเสี่ยวแลบลิ้นทะเล้น แล้ววิ่งตามเซี่ยอวี่เฟยไป

“พ่อจ๋า พวกเขามีของกันหมดเลย ของเสี่ยวเหมยล่ะ?” หวังเสี่ยวเหมยเห็นคนอื่นได้ของก็รีบมาทวงบ้าง

ไป๋อวิ๋นเฟยมองหน้าอกภูเขาไฟของหวังเสี่ยวเหมยแล้วพูดไม่ออก ขืนให้เธอใช้อีก มีหวังหาซื้อชุดชั้นในใส่ไม่ได้แน่ แล้วอาสะใภ้เซียงอวี้คงได้มาถลกหนังเขา

เขาจึงหลอกล่อหวังเสี่ยวเหมย “เสี่ยวเหมย ของพวกนั้นไม่เห็นน่าสนุกเลย พี่เตรียมของพิเศษไว้ให้เราโดยเฉพาะ มีแค่เราคนเดียวที่ได้นะ”

ไป๋อวิ๋นเฟยหลอกล่อหวังเสี่ยวเหมยจนสำเร็จ ขณะกำลังเล่นอยู่กับเธอ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เห็นชื่อ เย้าอวี้หวน นายกเทศมนตรีหญิงโทรมา เขาจึงรีบรับสาย “พี่อวี้หวน?”

“เสี่ยวเฟย มีข่าวดีจะบอก เรื่องงบทำถนนที่คุยกันคราวก่อน ได้ผลสรุปแล้วนะ เบื้องบนอนุมัติแล้ว แถมยังมีเงินอุดหนุนโอนมาให้อีกแปดล้านหยวนด้วย” เสียงตื่นเต้นของเย้าอวี้หวนดังลอดมา

เดิมทีคิดว่าทางการจะอนุมัติแค่ถนนกว้างสี่เมตร ไม่นึกว่าจะอนุมัติถนนกว้างเจ็ดเมตร แถมยังมีเงินอุดหนุนให้อีกแปดล้านหยวน

หมู่บ้านไป๋จู๋ที่กันดารขนาดนี้ ทางเมืองกลับอนุมัติให้สร้างถนนใหญ่กว้างเจ็ดเมตร ซึ่งดูไม่สมเหตุสมผลกับสภาพเศรษฐกิจของพื้นที่เลย

แต่ไป๋อวิ๋นเฟยรู้ดีแก่ใจ นี่ต้องเป็นการตอบแทนจากตระกูลซือแน่นอน เพราะเขารักษา ซือติ่งฉี จนหายดีโดยไม่คิดเงินแม้แต่แดงเดียว

คาดว่าตระกูลซือคงไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร และคงสืบประวัติเขาจนรู้ว่าเขากำลังต้องการทำถนน จึงจัดการเรื่องนี้ให้เป็นการตอบแทน

“ทราบแล้วครับ ขอบคุณพี่อวี้หวนมากนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยคุยกับเย้าอวี้หวนต่ออีกครู่หนึ่งก่อนวางสาย

จากนั้นเขาก็กดโทรศัพท์โทรออกไปหาใครบางคน

“สวัสดีครับคุณไป๋ ผมกะว่าจะโทรหาคุณช่วงค่ำๆ พอดีเลย”

“สวัสดีครับท่านกรรมการเมืองซือ ผมโทรมาขอบคุณครับ เรื่องถนนที่หมู่บ้าน เป็นฝีมือท่านใช่ไหมครับ?” ไป๋อวิ๋นเฟยถาม

“เรื่องนั้นเองหรือ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ควรทำครับ เทียบกับบุญคุณที่ช่วยชีวิตพ่อผมไม่ได้เลย” ซือเนี่ย กล่าว

“ต้องขอบคุณท่านจริงๆ ครับ แม้สำหรับท่านจะเป็นแค่การสร้างถนนเส้นหนึ่ง แต่สำหรับหมู่บ้านไป๋จู๋ มันคือเส้นทางการพัฒนาเลยนะครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มันเป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องดูแลทุกข์สุขของประชาชนอยู่แล้วครับ” ซือเนี่ยตอบกลับอย่างเป็นทางการแต่แฝงความจริงใจ