บทที่ 100 สังหารสั่วหู่

ประกายดาบสีดำทมิฬพาดผ่านร่างของสั่วหู่ โดยที่ความรุนแรงไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มันพุ่งตรงไปยังฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้านล่างเวที

เหล่านักเรียนและอาจารย์ที่เห็นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งตรงมาทางตน ต่างพากันแตกตื่นโกลาหล

หวังเฉิงเฟิงเหาะขึ้นไปกลางอากาศ ส่งเสียงผ่านลมปราณให้ทุกคนได้ยินทั่วกัน

"อย่าแตกตื่น! เวทีประลองมีค่ายกลป้องกันอยู่ หากพลังโจมตีไม่ถึงระดับต้าเฉิง ไม่มีทางทำลายการป้องกันของเวทีได้"

เป็นไปตามคาด เมื่อประกายดาบสีดำปะทะเข้ากับขอบเวที ม่านพลังป้องกันก็กระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ราวกับมีฝาครอบโปร่งแสงครอบเวทีไว้

ประกายดาบสีดำปะทะกับระลอกคลื่นเพียงไม่กี่อึดใจ ก็สลายหายไป

เมื่อประกายดาบจางหายไป สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่บนเวทีอีกครั้ง

บนเวทีเหลือเพียงฉินปู้อี้ยืนอยู่เพียงลำพัง ไร้เงาของสั่วหู่

หลงเหลือไว้เพียงกองเลือดกองหนึ่ง ณ จุดที่สั่วหู่เคยยืนอยู่ ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

หวังเฉิงเฟิงเห็นภาพนั้น แววตาฉายความเจ็บปวดและโกรธแค้น

เจ็บปวดที่สั่วหู่ตาย นั่นหมายความว่าอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสทั้งแปดของสถาบันต้าหมิง จากนี้ไปจะเหลือเพียงเจ็ดคน

ทรัพยากรที่ใช้ในการปั้นผู้ฝึกตนระดับตู้เจี๋ยขึ้นมาคนหนึ่งนั้นมหาศาลดั่งดวงดาวบนท้องฟ้า การสูญเสียไปเช่นนี้ จะไม่ให้หวังเฉิงเฟิงโกรธแค้นได้อย่างไร

ฉินปู้อี้ยืนอยู่บนเวที เงยหน้ามองหวังเฉิงเฟิงกลางอากาศแล้วเอ่ยถามเรียบๆ "ท่านอธิการบดีหวัง ผลการประลองรอบแรกประกาศได้หรือยัง?"

หวังเฉิงเฟิงร่อนลงสู่เวทีด้วยสีหน้าย่ำแย่ "ผู้ชนะรอบแรก ฉินปู้อี้"

พร้อมกันนั้น หวังเฉิงเฟิงก็ส่งกระแสจิตหาฉินปู้อี้ "ไม่นึกเลยว่าอายุน้อยแค่นี้ จิตใจจะโหดเหี้ยมอำมหิตเยี่ยงนี้ การกระทำของเจ้าต่างอะไรกับพวกมารนอกรีต?"

ฉินปู้อี้ได้ยินดังนั้นก็ขำในใจ มองหวังเฉิงเฟิงด้วยสีหน้าประหลาดใจแล้วส่งกระแสจิตตอบ

"หมายความว่าเขาฆ่าข้าได้ แต่ข้าฆ่าเขาไม่ได้งั้นสิ? ท่านอธิการบดีหวัง ข้าล่ะเปิดหูเปิดตาจริงๆ"

เรื่องนี้ทำให้ฉินปู้อี้อดนึกถึงประโยคยอดฮิตบนดาวบลูสตาร์ไม่ได้ว่า 'พอข้าคุยด้วยเหตุผล เอ็งก็มาเล่นลูกไม้ พอข้าเล่นลูกไม้ เอ็งดันจะมาคุยเหตุผล'

หวังเฉิงเฟิงแค่นเสียงฮึ ไม่สนใจฉินปู้อี้อีก หันไปประกาศกับทุกคน "การประลองรอบที่สอง จะเริ่มในอีกครึ่งชั่วยาม"

พูดจบ หวังเฉิงเฟิงก็เหาะลงจากเวที ไปสมทบกับองค์ชายใหญ่อิ๋งเย่

สิ้นเสียงประกาศของหวังเฉิงเฟิง เสียงฮือฮาด้านล่างก็ดังระเบิดขึ้นราวกับน้ำเดือด

"เมื่อกี้ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม คนที่ชื่อฉินปู้อี้ฆ่าอาจารย์สั่วหู่ได้จริงๆ"

"ข้าว่าข้าต้องฝันไปแน่ๆ มันดูเหลือเชื่อเกินไป เป็นไปได้ยังไง"

"อาจารย์สั่วหู่ต้านไม่ได้แม้แต่ดาบเดียว ยอดฝีมือระดับตู้เจี๋ยระยะแรกตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"เหอะ พี่ชายคนเมื่อกี้ที่พนันว่าฉินปู้อี้จะทนได้ไม่เกินสามกระบวนท่าหายไปไหนแล้ว"

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าคนชื่อฉินปู้อี้ต้องชนะ ถ้าไม่มีดีจริง ใครจะกล้าเอาระดับเหอถี่มาท้าชนระดับตู้เจี๋ยตั้งสามคน" ...

ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของนักเรียนและอาจารย์ สีหน้าของหวังเฉิงเฟิงสลับสีเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว

คนก็เป็นเขาที่ส่งออกไป ตอนนี้มาตายคาเวที เขาปัดความรับผิดชอบไม่พ้นแน่

แต่ที่ทำให้หวังเฉิงเฟิงหนักใจที่สุด คือสีหน้าผิดหวังของอิ๋งเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

อิ๋งเย่: "ท่านอธิการบดีหวัง นี่น่ะหรือไม้ตายที่ท่านบอกข้า?"

หวังเฉิงเฟิงรีบแก้ตัว "องค์ชายใหญ่ รอบแรกกระหม่อมวางแผนผิดพลาด รอบที่สองกระหม่อมจะส่งอาจารย์ซาเจี้ยน ระดับตู้เจี๋ยระยะหลังออกไป"

"ครั้งนี้ฉินปู้อี้ต้องตายแน่ ขอองค์ชายใหญ่วางพระทัย"

อิ๋งเย่ไม่ติดใจเรื่องนี้ต่อ แต่หันไปมองฉินปู้อี้บนเวทีที่ดูเหมือนแทบไม่ได้สูญเสียพลังไปเลย แล้วกล่าวว่า

"วิชาดาบที่ทรงพลังและเผด็จการขนาดนั้น ตามหลักแล้วน่าจะมีผลข้างเคียงรุนแรง แต่ดูจากสภาพเขาแล้ว เหมือนจะไม่มีผลกระทบอะไรเลย"

"เคล็ดวิชากระบี่สามภพของสถาบันต้าหมิง ทำแบบนี้ได้ไหม?"

หวังเฉิงเฟิงไม่กล้าปิดบัง ส่ายหน้าตอบ "ทูลองค์ชายใหญ่ เคล็ดวิชากระบี่สามภพกระบวนท่าสุดท้าย เมื่อใช้เสร็จ ผู้ใช้อย่างเบาก็หมดแรง อย่างหนักก็สูญเสียพลังการต่อสู้ไปเลยพะยะค่ะ"

อิ๋งเย่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "วิชาดาบที่ร้ายกาจขนาดนี้อยู่ตรงหน้า ท่านอธิการบดีหวังไม่สนใจบ้างหรือ?"

ได้ยินคำถามของอิ๋งเย่ หวังเฉิงเฟิงก็ครุ่นคิด "องค์ชายใหญ่ ท่านหมายความว่า..."

ยังพูดไม่จบ อิ๋งเย่ก็แทรกขึ้น "ท่านเข้าใจก็ดีแล้ว ข้าหวังว่าในอนาคตอันใกล้ สถาบันต้าหมิงจะมีวิชาดาบที่ทรงพลังเพิ่มขึ้นมาอีกชุดหนึ่ง"

หวังเฉิงเฟิง: "เรื่องนี้คงไม่ง่าย วิชาดาบระดับนี้ เขาคงไม่ยอมมอบให้เองดีๆ แน่"

อิ๋งเย่: "นั่นก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของท่านอธิการบดีหวังแล้ว ข้าต้องการแค่วิชาดาบ ส่วนเรื่องอื่นข้าไม่สน"

หวังเฉิงเฟิงเข้าใจความหมายของอิ๋งเย่ทันที รีบรับคำ "กระหม่อมเข้าใจแล้ว หลังจากซาเจี้ยนฆ่ามันในรอบที่สอง กระหม่อมจะรีบทำการค้นวิญญาณทันที"...

ขณะที่หวังเฉิงเฟิงและอิ๋งเย่กำลังวางแผนกัน เสียงของฉินปู้อี้ก็ดังมาจากบนเวที "องค์ชายใหญ่ ลืมอะไรไปหรือเปล่า?"

อิ๋งเย่หน้าตึงไปชั่วครู่ ก่อนจะล้วงแหวนมิติวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ โยนให้ฉินปู้อี้ "แค่สี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ข้าไม่เบี้ยวหรอก"

ฉินปู้อี้ยื่นมือรับแหวนมิติที่อิ๋งเย่โยนมา ส่งจิตสัมผัสเข้าไปตรวจสอบ

นับดูแล้วครบถ้วนสี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำไม่ขาดไม่เกิน ฉินปู้อี้กล่าว "ดี องค์ชายใหญ่รักษาคำพูดจริงๆ"

ฉินปู้อี้ลงจากเวที เดินกลับมาหาอิ๋งจื้อ

อิ๋งจื้อเห็นฉินปู้อี้ก็ยิ้มกว้าง "ยินดีกับพี่ฉินด้วยที่ชนะรอบแรก"

หลังจากฉินปู้อี้ชนะรอบแรก อิ๋งจื้อเห็นสีหน้าย่ำแย่ของหวังเฉิงเฟิง

และอิ๋งเย่ที่ภายนอกดูสงบนิ่งแต่ภายในคงเดือดดาล ความรู้สึกนี้ช่างสดชื่นเหมือนได้ดื่มน้ำบ๊วยเย็นเจี๊ยบในฤดูร้อน

ฉินปู้อี้แบ่งหินวิญญาณระดับต่ำยี่สิบล้านก้อนใส่ระบบเก็บของ แล้วยื่นแหวนมิติที่เหลืออีกยี่สิบล้านก้อนให้อิ๋งจื้อ

"ขอบคุณพี่อิ๋งจื้อที่ช่วยคุมสถานการณ์ ถ้าไม่ได้พี่อิ๋งจื้อวางเงินค้ำประกัน ข้าคงไม่ได้ลาภก้อนโตขนาดนี้"

"ดังนั้น สี่สิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำนี้ แบ่งให้พี่อิ๋งจื้อครึ่งหนึ่ง"

ฉินปู้อี้ยื่นมือไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกอิ๋งจื้อดันกลับ

อิ๋งจื้อกล่าวอย่างจริงใจ "พี่ฉิน เราคบหากันฉันมิตร เป็นพี่เป็นน้อง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้"

"หินวิญญาณพวกนี้พี่ฉินรับไว้เถอะ อย่าปฏิเสธเลย"

เห็นอิ๋งจื้อยืนกรานหนักแน่น ฉินปู้อี้จึงยอมชักมือกลับ

อิ๋งจื้อกำชับต่อ "พี่ฉิน ท่านชนะรอบแรกไปแล้ว หวังเฉิงเฟิงคงไม่ยอมให้ท่านชนะรอบสองง่ายๆ แน่ ระวังตัวด้วย!"

ฉินปู้อี้: "ขอบคุณพี่อิ๋งจื้อที่เตือน ข้าขอพักฟื้นฟูพลังสักครู่"

อิ๋งจื้อรีบกล่าว "การต่อสู้รอบแรกกินแรงไปไม่น้อย รีบฟื้นฟูพลังเถอะ ข้าจะคุ้มกันให้"

ที่บอกว่าคุ้มกัน จริงๆ ก็แค่นั่งอยู่ข้างๆ ฉินปู้อี้ คอยมองสีหน้าบูดบึ้งของหวังเฉิงเฟิงและอิ๋งเย่ด้วยความบันเทิงใจ

จากการต่อสู้กับอิ๋งเย่มาอย่างยาวนาน อิ๋งจื้อเรียกได้ว่าเป็นคนที่เข้าใจอิ๋งเย่ที่สุดในโลก รองจากตัวอิ๋งเย่เอง

"อิ๋งเย่ทำท่าทางไม่ยี่หระ แต่ข้างในคงแทบระเบิดแล้วแน่ๆ" อิ๋งจื้อแอบสะใจเงียบๆ