บทที่ 129 ศึกสุดท้าย (ตอนกลาง)

หยุดไปครู่หนึ่ง อิ๋งเฉียนก็ตรัสต่อ "ถ้าหากราชวงศ์ต้าหมิงของข้าได้ครอบครองมหาอิทธิฤทธิ์เช่นนี้ก็คงจะดีไม่น้อย"

"ถึงตอนนั้น ราชวงศ์ต้าฉินทางเหนือก็คงไม่ต้องกลัวอีกต่อไป"

อิ๋งจื้อลองหยั่งเชิงถาม "เสด็จพ่อ หรือว่าท่านคิดจะ..."

อิ๋งเฉียนตบหลังศีรษะอิ๋งจื้อเบาๆ แล้วด่าด้วยรอยยิ้ม "เจ้าเด็กนี่คิดอะไรอยู่ ฉินปู้อี้เป็นสหายเจ้า พ่อจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร"

"ยิ่งไปกว่านั้น มหาอิทธิฤทธิ์เช่นนี้ล้วนมีผู้สืบทอด หากไม่ใช่ผู้สืบทอดที่แท้จริง แต่ไปใช้วิชามารแย่งชิงมา ก็เท่ากับรนหาที่ตาย"