บทที่ 57 ฝันร้ายของหล่างเย่

ฉินปู้อี้และคณะเร่งเดินทาง สองชั่วยามผ่านไป ก็มาถึงทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋น

หน้าทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋นมีศิษย์สี่คนยืนเฝ้าอยู่

เมื่อเห็นกลุ่มของฉินปู้อี้ ศิษย์ทั้งสี่ก็ก้าวออกมาข้างหน้า ตะโกนก้อง "หยุดเดี๋ยวนี้!"

"ตุบ!" "ตุบ!"

"ตุบ!" "ตุบ!"

เพียงแค่ฉินปู้อี้ส่งจิตสัมผัสออกไป ศิษย์ทั้งสี่ก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที

ฉินปู้อี้ก้าวข้ามร่างของทั้งสี่คน จ้องมองประตูทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋น

ประตูทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋นมีลักษณะคล้ายกับแดนลับคุนหลุน คือเป็นประตูหินบานใหญ่

"เคร้ง!"

ในขณะที่ฉินปู้อี้ชักดาบสังหารออกมาเตรียมจะฟันประตู เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากระยะไกล

"สหายตัวน้อยฉิน อย่าเพิ่งใจร้อน"

ฉินปู้อี้หันกลับไปมอง เห็นฉีอวิ๋นที่เคยพบกันครั้งหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

เพียงไม่กี่อึดใจ ฉีอวิ๋นก็มายืนอยู่ตรงหน้าฉินปู้อี้ แล้วเปิดประเด็นทันที

"สหายตัวน้อยฉิน ในเมื่อเจ้าได้ครอบครองแดนลับคุนหลุนแล้ว เหตุใดยังต้องมาบุกรุกแดนลับฮั่วอวิ๋นอีก"

ฉินปู้อี้ที่มีจิตสัมผัสระดับเหอถี่ระยะแรก ใช้เนตรตรวจสอบดูฉีอวิ๋น

ระดับพลังของฉีอวิ๋นที่เคยเป็นปริศนา บัดนี้ปรากฏชัดในสายตาของฉินปู้อี้

"ขั้นเหอถี่ระยะแรกสินะ" ฉินปู้อี้คิดในใจ

เมื่อรู้ระดับพลังของฉีอวิ๋นแล้ว ฉินปู้อี้จึงตอบกลับไปว่า "แดนลับฮั่วอวิ๋นมีความแค้นกับข้า ข้ามาที่นี่เพื่อชำระแค้น"

ฉีอวิ๋นจ้องตาฉินปู้อี้ ถามหยั่งเชิง "ไม่ใช่ว่ามาเพื่อยึดครองแดนลับฮั่วอวิ๋นหรอกรึ?"

ฉินปู้อี้จ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว ยอมรับอย่างเปิดเผย "แก้แค้นก็ส่วนหนึ่ง ยึดครองแดนลับฮั่วอวิ๋นก็อีกส่วนหนึ่ง"

"สหายตัวน้อยฉิน เจ้าโลภมากเกินไปแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าถ้าเจ้ายึดครองแดนลับฮั่วอวิ๋นไปอีกแห่ง ผู้ฝึกตนในดาวบลูสตาร์จำนวนเท่าไหร่ที่จะต้องหมดอนาคต" ฉีอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ท่านผู้อาวุโสฉี ท่านดูจะยุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปหน่อยนะ" ฉินปู้อี้กล่าวเสียงเรียบ

"เฮ้อ... ดาวบลูสตาร์พลังปราณเหือดแห้ง การที่ยังมีผู้สืบทอดวิชาการบำเพ็ญเพียรหลงเหลืออยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะพึ่งพาสามแดนลับนี่แหละ"

"พลังปราณในแดนลับเข้มข้นกว่าภายนอกมาก ดังนั้นข้าจึงหวังว่าสหายตัวน้อยฉินจะหยุดเพียงเท่านี้"

ฉีอวิ๋นมองฉินปู้อี้ด้วยสายตาจริงจัง

ฉินปู้อี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ "แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่ล่ะ"

ได้ยินฉินปู้อี้ตอบเช่นนั้น ฉีอวิ๋นกลับไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ แต่กลับหัวเราะร่า

"ฮ่าฮ่า ถ้าสหายตัวน้อยฉินบอกว่าไม่ ข้าก็จะไม่ขัดขวาง"

"ขอเพียงสหายตัวน้อยรับปากข้าว่า หลังจากได้แดนลับไปแล้ว จะยังคงสืบทอดวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรต่อไป"

"ไม่ว่าเจ้าจะสร้างขุมกำลังของตัวเองในแดนลับ หรือให้ขุมกำลังอื่นเข้าไปอยู่ ขอเพียงรักษาระบบการบำเพ็ญเพียรให้สืบทอดต่อไปได้ ข้าก็จะถอยไปแต่โดยดี"

ฉินปู้อี้ไม่คิดว่าฉีอวิ๋นจะพูดเช่นนี้ เขาพยักหน้าตอบรับ "ข้าจะทำ"

"ฮ่าฮ่า คำไหนคำนั้น"

พูดจบ ฉีอวิ๋นก็หันหลังกลับ พริบตาเดียวก็หายวับไปสุดขอบฟ้า

ฉินปู้อี้ไม่คาดคิดว่าฉีอวิ๋นจะจากไปง่ายดายขนาดนี้

ตอนแรกเขานึกว่าฉีอวิ๋นคือ援兵 (กำลังเสริม) ที่ฮั่วเฉียนอวิ๋นไปตามมา และเตรียมใจที่จะต้องสู้กันแล้ว

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิด

พฤติกรรมแปลกๆ ของฉีอวิ๋นทำให้ฉินปู้อี้งุนงงไม่น้อย

แต่เขาก็สลัดความสงสัยทิ้งไป ยกดาบสังหารขึ้นเล็งไปที่ประตูหินทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋น

"สังหาร · ไล่ล่า!"

ดาบสังหารที่สั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูงฟันลงบนประตูหินสุดแรง

"ตูม!"

เพียงดาบเดียว ประตูหินก็เกิดรอยร้าว

ฉินปู้อี้ฟันซ้ำดาบที่สองทันที

"ตูม!"

"เพล้ง!"

สองดาบผ่านไป ประตูหินก็พังทลายลง

ด้วยระดับพลังที่เพิ่มขึ้น การทำลายประตูทางเข้าแดนลับฮั่วอวิ๋นจึงง่ายดายกว่าตอนทำลายประตูแดนลับคุนหลุนมาก ใช้เพียงสองดาบก็เรียบร้อย

หนึ่งคนหนึ่งมังกรก้าวเท้าเข้าไปในแดนลับฮั่วอวิ๋น

ในขณะเดียวกัน ฮั่วเฉียนอวิ๋นกำลังเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความกระวนกระวายใจ

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งส่งข้อความผ่านหยกสื่อสารไปหาฉีอวิ๋น ในข้อความเขาบรรยายความน่าสงสารของตัวเองอย่างสุดซึ้ง

พร้อมทั้งใส่สีตีไข่ถึงความชั่วร้ายของฉินปู้อี้ โดยมีจุดประสงค์เดียวคือขอความช่วยเหลือจากฉีอวิ๋น

ในความคิดของฮั่วเฉียนอวิ๋น ขอแค่ได้ระดับเหอถี่อย่างฉีอวิ๋นมาช่วย ฉินปู้อี้ก็คงทำอะไรไม่ได้มาก

ถึงตอนนั้นเขาค่อยยอมรับผิดกับฉินปู้อี้อย่างจริงใจ จ่ายค่าชดเชยเป็นหินวิญญาณสักหน่อย เรื่องก็น่าจะจบ

หลังจากส่งข้อความไป ไม่นานฉีอวิ๋นก็ตอบกลับมา แต่สั้นๆ แค่สองคำว่า "คอยดู"

ไอ้คำว่า "คอยดู" นี่แหละที่น่าปวดหัวที่สุดในโลก ฮั่วเฉียนอวิ๋นอยากจะถามกลับไปใจจะขาดว่า ตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วย

ถ้าช่วย เขาจะได้เลิกกังวล

ถ้าไม่ช่วย ก็บอกมาตรงๆ เขาจะได้นั่งรอความตายอยู่ในแดนลับฮั่วอวิ๋นนี่แหละ

ระหว่างที่ฮั่วเฉียนอวิ๋นกำลังร้อนใจ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

"รายงาน! ท่านบรรพบุรุษ มีคนบุกทำลายทางเข้าแดนลับเข้ามาแล้วครับ"

ได้ยินดังนั้น ฮั่วเฉียนอวิ๋นเข่าอ่อนแทบทรุด แต่ก็ยังฝืนทำใจดีสู้เสือ "ดี ข้ารู้แล้ว"

"ท่านบรรพบุรุษ เราจะเริ่มโจมตีเลยไหมครับ" ศิษย์หน้าประตูถาม

ฮั่วเฉียนอวิ๋นอยากจะตะโกนใส่หน้าว่า โจมตีบ้าบออะไร ไม่โจมตียังไม่รู้จะรอดไหม ขืนโจมตีก็ตายสถานเดียวสิ

"ถ่ายทอดคำสั่ง ห้ามใครวู่วามเด็ดขาด" ฮั่วเฉียนอวิ๋นสั่ง

"ขอรับ"

เมื่อศิษย์จากไป ฮั่วเฉียนอวิ๋นก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ดวงตาเหม่อลอยมองเพดาน

ทันใดนั้น หยกสื่อสารของเขาก็สั่น ฮั่วเฉียนอวิ๋นรีบคว้ามาเหมือนคนจมน้ำคว้าขอนไม้

เขาส่งจิตสัมผัสเข้าไปตรวจสอบ เป็นข้อความจากฉีอวิ๋นจริงๆ

เนื้อหาในข้อความอธิบายเหตุการณ์สั้นๆ

สรุปใจความของฉีอวิ๋นได้ว่า: ข้าไปเกลี้ยกล่อมแล้ว เขาไม่ฟัง ข้าเลยกลับมา

คราวนี้ฮั่วเฉียนอวิ๋นเข้าใจความหมายของคำว่า "คอยดู" ของฉีอวิ๋นอย่างถ่องแท้

ที่แท้ก็แค่ไปทำพอเป็นพิธี ถ้าฉินปู้อี้เชื่อฟัง ก็ถือว่าเป็นบุญคุณของฉีอวิ๋น แต่ถ้าไม่ฟัง ก็แล้วไป

ฮั่วเฉียนอวิ๋นอยากจะด่ากราด คำหยาบที่สะสมมาทั้งชีวิตจุกอยู่ที่คอหอย แต่ก็ต้องกลืนกลับลงไป

ฉีอวิ๋นน่ากลัวกว่าฉินปู้อี้เยอะ ถ้าเผลอด่าไป ผลที่ตามมาคงเลวร้ายยิ่งกว่าตาย

หลังจากผ่านการส่งตัวสั้นๆ ฉินปู้อี้ก็เข้ามาในแดนลับฮั่วอวิ๋น

ทันทีที่เข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงถกเถียงกันวุ่นวายเบื้องล่าง

"อะไรนะ ท่านบรรพบุรุษบอกว่าห้ามวู่วาม?"

"ศัตรูบุกมาถึงบ้านแล้ว ทำไมไม่ให้สู้"

"ไอ้โง่ ฟังคำสั่งบรรพบุรุษน่ะไม่ผิดหรอก"

"ฮึ ข้าไม่สน แดนลับฮั่วอวิ๋นเคยยอมก้มหัวให้ใครที่ไหน" ...

แสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ฉินปู้อี้ เขาใช้นิ้วสองนิ้วคีบแสงนั้นไว้

เมื่อแสงจางลง ลูกธนูที่แผ่รังสีอำมหิตก็ปรากฏอยู่ในมือของฉินปู้อี้

เขามองไปทางทิศที่ลูกธนูพุ่งมา เจ้าของลูกธนูคือชายหนุ่มที่มีระดับพลังขั้นเลี่ยนซูระยะแรก

ชายหนุ่มจ้องมองฉินปู้อี้ด้วยความโกรธแค้น ตะโกนด่า "ไอ้สุนัขบัดซบ ใครให้ความกล้าเจ้ามาบุกรุกแดนลับฮั่วอวิ๋นของข้า"

เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ชายหนุ่มพยายามดึงแขนห้ามปราม "ฮั่วเลี่ย พูดให้น้อยหน่อย เจ้าก่อเรื่องใหญ่แล้วนะ"

ฮั่วเลี่ยทำท่าไม่ยี่หระ "ฮึ ไม่เห็นจะเป็นไร อย่างมากท่านบรรพบุรุษก็แค่สั่งกักบริเวณข้า"

ในใจกลับคิดอย่างลำพองว่า 'พวกขี้ขลาดตาขาว ท่านบรรพบุรุษมีพลังแก่กล้าไร้เทียมทาน ไอ้หนุ่มนี่จะไปสู้ท่านได้ยังไง ข้าทำแบบนี้ท่านบรรพบุรุษไม่ลงโทษหรอก ดีไม่ดีอาจจะให้รางวัลด้วยซ้ำ'

ถ้าฮั่วเฉียนอวิ๋นรู้วความคิดของเขา คงได้โกรธจนด่าพ่อล่อแม่แน่

ศิษย์แดนลับฮั่วอวิ๋นต่างเงยหน้ามองฉินปู้อี้บนท้องฟ้า

ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าของหล่างเย่เปลี่ยนไปเหมือนเห็นผี เพื่อนข้างๆ ถามด้วยความเป็นห่วง "หล่างเย่ เป็นอะไรไป? ไม่สบายเหรอ"

หล่างเย่ฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ "เปล่า ข้าดีใจน่ะ"

"อ้อ"

เพื่อนมองหล่างเย่ด้วยสายตาแปลกๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนดีใจแล้วทำหน้าตาหน้ากลัวขนาดนี้

หล่างเย่อยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้ตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที

ทำไมเขาไปที่ไหน ผู้ชายคนนี้ถึงตามไปที่นั่น อยู่แดนลับคุนหลุนก็โดนทุบสลบไปสามรอบ

ตื่นมาทีไรสำนักคุนหลุนก็เปลี่ยนไปทุกที รอบที่สามถึงกับยุบสำนัก

หนีมาพึ่งใบบุญแดนลับฮั่วอวิ๋น นึกว่าชาตินี้จะไม่ต้องเจอหน้ากันอีกแล้ว

แต่สวรรค์ก็เล่นตลกกับเขาครั้งใหญ่

บังเอิญว่าตอนนั้นฉินปู้อี้ก็เหลือบมาเห็นหล่างเย่พอดี

"เอ๊ะ! เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ"

ฉินปู้อี้แปลงจิตสัมผัสเป็นค้อน ทุบหล่างเย่จนสลบเหมือดไปในพริบตา

หล่างเย่รู้สึกถึงแรงกระแทกที่คุ้นเคยบริเวณท้ายทอย ตาลอยคว้างแล้วสลบไป

ก่อนสติจะดับวูบ ความคิดสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาคือ 'เสียหินวิญญาณไปตั้งเยอะกว่าจะได้เข้าแดนลับฮั่วอวิ๋น คราวนี้เจ๊งยับเยินอีกแล้ว'

'ตื่นมาคราวนี้ ข้าจะหนีไปอยู่ในป่าลึก ชาตินี้ขอไม่เจอหน้าไอ้หมอนี่อีกแล้ว'