บทที่ 71 หงเหลียนสำแดงเดช

ดวงจันทร์โลหิตและดวงจันทร์สายฟ้าสลายไป

ฉินปู้อี้ยืนหอบหายใจอย่างหนัก

บนร่างยักษ์ร้อยจั้งปรากฏบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งจากพลังสายฟ้า

ดาบสังหารอัสนีที่มีขนาดมหึมาหดเล็กลงอย่างรวดเร็วกลางอากาศ

จนเหลือขนาดเท่าฝ่ามือ ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่บนตัวดาบ

"ฟุ่บ!"

ด้วยความเร็วแสง ดาบสายฟ้าพุ่งเข้าไปในห้วงจิตของฉินปู้อี้โดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว

"สังหาร · สลายวิญญาณ!"

ห้วงจิตคือหนึ่งในจุดตายสำคัญที่สุดของผู้ฝึกตน จะประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

ดาบสังหารในมือฉินปู้อี้จางหายไป แล้วไปปรากฏขึ้นในห้วงจิต

จิตสัมผัสภายในห้วงจิตหลั่งไหลเข้าไปในดาบสังหารอย่างบ้าคลั่ง

ดาบสังหารเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามทั้งเล่ม

ในจังหวะนั้นเอง กลิ่นอายแห่งความตายจากแดนมรณะภายนอกก็แทรกซึมเข้ามาในห้วงจิต และไหลเข้าไปในดาบสังหาร

ดาบสังหารจึงแบ่งเป็นสองสี ครึ่งหนึ่งสีทอง อีกครึ่งสีดำทมิฬ

"เคร้ง!"

ดาบสังหารเข้าปะทะกับดาบสังหารอัสนี

ฉินปู้อี้ใช้จิตสัมผัสควบคุมดาบสังหาร ตั้งรับการโจมตีอันดุดันของสายฟ้า

"ตึง!"

ดาบสังหารกระเด็นไปกระแทกผนังห้วงจิต

ดาบสังหารอัสนีฉวยโอกาสฟันฉับลงที่ห้วงจิตของฉินปู้อี้

"ตูม!"

เสียงระเบิดกึกก้องในหูฉินปู้อี้ ความเจ็บปวดเหมือนสมองจะฉีกขาดแล่นพล่านไปทั่ว

วินาทีนี้ ฉินปู้อี้ได้ลิ้มรสความน่ากลัวของวิชาดาบสลายวิญญาณด้วยตัวเอง

เขากัดฟันทนเจ็บ รวบรวมสมาธิควบคุมดาบสังหารเข้าไปขัดขวางดาบสังหารอัสนี

"เคร้ง!"

"เคร้ง!"...

เพียงไม่กี่วินาที ดาบทั้งสองปะทะกันนับร้อยครั้ง

"ตึง!"

ดาบสังหารกระเด็นออกไปอีกครั้ง ดาบสังหารอัสนีได้ทีฟันซ้ำลงไปที่ห้วงจิต

"ตูม!"

ความเจ็บปวดทวีคูณ ฉินปู้อี้รู้สึกเหมือนหัวกำลังจะระเบิด

ฉินปู้อี้ที่เคยพยายามออมแรงไว้ บัดนี้ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงถูกดาบสายฟ้าบดขยี้จนตายแน่

"สังหาร · ไล่ล่า!"

ดาบสังหารสั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูง พุ่งชนดาบสังหารอัสนี

"เคร้ง!"

เป็นครั้งแรกในห้วงจิตที่ดาบสังหารสามารถต้านทานดาบสังหารอัสนีได้อย่างสูสี

ดาบสังหารอัสนีดูเหมือนจะโกรธจัด สายฟ้าบนตัวดาบปะทุรุนแรง

มันสั่นสะเทือนแล้วพุ่งชนดาบสังหารกลับบ้าง

"ปัง!"

ฉินปู้อี้กัดฟันควบคุมดาบสังหารต้านรับสุดกำลัง

เมื่อดาบทั้งสองแยกจากกัน ความวิงเวียนก็ถาโถมเข้าใส่ฉินปู้อี้

ห้วงจิตถูกฟันไปสองครั้ง แถมแรงสะเทือนจากการปะทะยังซ้ำเติมอาการบาดเจ็บให้หนักหนาขึ้นไปอีก

"อ๊าก!"

"ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว"

"สังหาร · แดนมรณะ!"

"สังหาร · จูเจวี๋ย!"

"สังหาร · ไล่ล่า!"

แดนมรณะแผ่ขยายปกคลุมทั่วห้วงจิตของฉินปู้อี้

ดวงจันทร์โลหิตขนาดย่อส่วนปรากฏขึ้น ครอบคลุมดาบสังหารอัสนีไว้

เงาดาบสังหารสีเลือดผุดขึ้นในดวงจันทร์ พุ่งโจมตีดาวสายฟ้า

พร้อมกับตัวดาบสังหารจริงที่พุ่งเข้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว

ดาบสังหารอัสนีก็ไม่ยอมน้อยหน้า

มันสร้างอาณาเขตสายฟ้าและดวงจันทร์สายฟ้าขึ้นมาเช่นกัน

สายฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ดาบสังหาร

พร้อมกับตัวดาบสายฟ้าที่ฟันสวนกลับมาอย่างดุเดือด

"ตูม!" "ตูม!"

"ตูม!"...

เมื่อการโจมตีของทั้งสองฝ่ายสลายไป ห้วงจิตของฉินปู้อี้ก็พรุนไปหมดจากแรงระเบิด

"อึก!"

เลือดไหลทะลักออกจากตาทั้งสองข้าง หู จมูก และมุมปากของฉินปู้อี้

ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกทึ้งระลอกแล้วระลอกเล่า ความวิงเวียนถาโถมเข้ามาไม่หยุด

ฉินปู้อี้กัดฟันข่มความเจ็บปวด พยายามประคองสติไม่ให้วูบดับ

ถ้าหมดสติไปตอนนี้ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินจินตนาการ

ในห้วงจิตที่เสียหายยับเยิน การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

ดูเหมือนดาบสังหารจะโมโหที่เห็นดาบตัวปลอมรูปร่างเหมือนกันมาทำกร่าง

มันสะบัดหลุดจากการควบคุมของฉินปู้อี้ แล้วพุ่งเข้าโจมตีดาบสังหารอัสนีด้วยความดุดัน

ฉินปู้อี้ไม่แปลกใจเลยที่ดาบสังหารหลุดจากการควบคุม

ในเมื่อมีภูตดาบอย่างหงเหลียนสถิตอยู่ ตอนนี้คงเป็นนางที่ลงมือเอง

ตราบใดที่หงเหลียนไม่ก่อเรื่องใหญ่โต ฉินปู้อี้ก็ไม่อยากจะเข้าไปแทรกแซง

ดาบสังหารที่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกไล่ต้อนตลอดเวลา เมื่อหลุดจากการควบคุมของฉินปู้อี้

รูปแบบการโจมตีก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดุดันและเฉียบคมจนครอบคลุมดาบสังหารอัสนีได้ทั้งหมด

"เคร้ง!" "เคร้ง!"

"เคร้ง!"...

ดาบสังหารอัสนีกลายเป็นเหมือนลูกน้องที่ถูกลูกพี่สั่งสอน โดนดาบสังหารไล่ต้อนจากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา จนแทบไม่มีโอกาสตอบโต้

ดาบสังหารสู้ได้อย่างสะใจ แต่คนที่รับกรรมคือฉินปู้อี้

ห้วงจิตที่พรุนอยู่แล้วต้องรับแรงกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉินปู้อี้กัดฟันอดทน ใช้จิตสัมผัสห่อหุ้มผนังห้วงจิต พยายามลดผลกระทบจากการต่อสู้ให้ได้มากที่สุด

สามวันผ่านไป

ดาบสังหารอัสนีที่ถูกยำเละมาตลอด ในที่สุดก็ทนไม่ไหว

"เคร้ง!"

ดาบสังหารฟันใส่ดาบสายฟ้าอย่างแรง

"แกรก!"

ดาบสังหารอัสนีหักสะบั้นกลางลำ

"เคร้ง!" "เคร้ง!"

"เคร้ง!"...

ดาบสังหารไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ระดมฟันใส่ดาบสายฟ้าไม่ยั้ง

จนกระทั่งดาบสายฟ้าสลายไปจนหมดสิ้น ดาบสังหารจึงหยุดนิ่ง

เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นที่ข้างหูฉินปู้อี้ "ใช้ดาบได้ห่วยเหมือนใช้ท่อนฟืน มีแต่เจ้าคนเดียวนี่แหละที่ทำได้"

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร นอกจากหงเหลียนคู่ปรับตลอดกาล คงไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้

ได้ยินเสียงหงเหลียนที่ห่างหายไปนาน ฉินปู้อี้ตอบกลับ "หายไปตั้งนาน โผล่มาก็เหน็บแนมกันเลยนะ มีความสุขมากเหรอ?"

เสียงหัวเราะสดใสดั่งระฆังเงินดังขึ้นข้างหู

หงเหลียน: "เอาอย่างนี้ไหม เรามาตกลงกัน เจ้ามอบสิทธิ์การควบคุมร่างกายให้ข้า ข้าจะเป็นเจ้านาย ส่วนเจ้าไปเป็นภูตดาบ"

ฉินปู้อี้ปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด "ฝันไปเถอะ"

"วิ้ง!"

ดาบสังหารพุ่งออกจากห้วงจิต กลับมาอยู่ในมือของฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้มองดาบในมือ นึกถึงใบหน้างดงามของหงเหลียน

ถ้าไม่ได้เจอกับตัว ใครจะคิดว่าภายใต้ความงามนั้น ซ่อนหัวใจที่หยิ่งทะนง บ้าคลั่ง แข็งแกร่ง และเต็มไปด้วยจิตสังหารเอาไว้

ความรู้สึกที่ฉินปู้อี้มีต่อหงเหลียนนั้นซับซ้อน เขาไม่สามารถมองนางเป็นศัตรูได้เต็มปาก

ถ้านับครั้งนี้ด้วย หงเหลียนช่วยชีวิตเขามาสองครั้งแล้ว

ครั้งนี้ถ้าไม่ได้นางช่วย ฉินปู้อี้คงรอดยาก อย่างดีที่สุดห้วงจิตก็คงแตกสลาย

แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าหงเหลียนดูถูกเขาจากใจจริง

ที่ช่วยชีวิต คงเพราะศักดิ์ศรีของนางเอง

ในใจหงเหลียน ฉินปู้อี้มีแค่นางคนเดียวที่มีสิทธิ์ฆ่า

ถ้าถูกคนอื่นฆ่า ถือเป็นการหยามเกียรตินาง

"ในฐานะที่เคยเป็นอาวุธคู่กายของฮ่าวเทียน จอมเทพแห่งสวรรค์ การที่นางจะดูถูกผู้ฝึกตนตัวเล็กๆ ที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนอย่างข้า ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก" ฉินปู้อี้หัวเราะเยาะตัวเอง

เมื่อผ่านพ้นทัณฑ์สายฟ้า ร่างยักษ์ร้อยจั้งของฉินปู้อี้ก็หดกลับสู่ขนาดปกติ

ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกกระชากในห้วงจิตทวีความรุนแรงขึ้น

ตอนนี้ห้วงจิตของฉินปู้อี้เปราะบางเต็มที พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

จิตสัมผัสพยายามประคองผนังห้วงจิตไว้อย่างยากลำบาก เพื่อไม่ให้อาการแย่ลงไปกว่านี้

เสี่ยวชิงหลงบินมาที่เท้าของฉินปู้อี้ "ยินดีด้วยขอรับนายท่าน ที่ผ่านด่านเคราะห์มาได้ ก้าวหน้าในวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรไปอีกขั้น"

ฉินปู้อี้หน้าซีดเผือด ยิ้มตอบ "ครั้งนี้อันตรายจริงๆ แต่ก็ยังดีที่รอดมาได้"