บทที่ 79 แดนลับเผิงไหล

ใบหน้าของสวีหนิงสลับสีเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว เป้าหมายที่นางคอยเอาอกเอาใจหวังเฉียงก็เพื่อหวังว่าสักวันจะเปลี่ยนจากไก่ป่าเป็นพญาหงส์

แต่สิ้นคำพูดของฉีอวิ๋น หวังเฉียงก็หมดประโยชน์โดยสิ้นเชิง

สวีหนิงมองไปที่ฉินปู้อี้ซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย นางไม่เข้าใจ

ทำไมคนที่มีเบื้องหลังน่าสะพรึงกลัวอย่างฉีอวิ๋น ถึงยอมช่วยเหลือฉินปู้อี้ เด็กหนุ่มยากจนที่ไม่มีอะไรเลย

สวีหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือออกจากหวังเฉียงที่กำลังยืนเหม่อลอย

ฉินปู้อี้ที่อยู่ตรงหน้ามีค่ามากกว่าหวังเฉียงที่หมดอำนาจวาสนาไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด

สวีหนิงเดินเข้าไปหาฉินปู้อี้ พยายามจะเข้าใกล้ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ ทำท่าทางน่าสงสารจับใจ

"ฉินปู้อี้ ฉันผิดไปแล้ว หวังเฉียงบังคับฉัน เรากลับมาคบกันใหม่เถอะนะ"

"เมื่อก่อนเธอรักฉันที่สุดไม่ใช่เหรอ ถ้าเรากลับมาคบกัน เธออยากทำอะไรฉันยอมทุกอย่างเลย"

ฉินปู้อี้ขำจนแทบหลุดหัวเราะกับท่าทีที่เปลี่ยนหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือของสวีหนิง

เขาแค่นเสียงเยาะ "สวีหนิง เธอเนี่ยแสดงคำว่า 'หน้าเงิน' ได้สมบทบาทจริงๆ"

พูดจบ ฉินปู้อี้ก็หันไปบอกฉีอวิ๋น "ท่านอาวุโสฉี เราไปกันเถอะ"

ฉีอวิ๋นเดินตามหลังฉินปู้อี้ ก่อนไปไม่ลืมหันมาพูดทิ้งท้ายกับสวีหนิง

"แม่หนูน้อย วันหลังอย่าตัดสินคนจากภายนอก เสื้อผ้าที่สหายตัวน้อยฉินใส่อยู่น่ะ ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าอาจจะหาเงินซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ"

ฉีอวิ๋นไม่ได้พูดเกินจริง เสื้อผ้าบนตัวฉินปู้อี้ทั้งหมดตระกูลหลานเป็นผู้จัดหาให้

ทุกเข็มทุกด้ายเย็บด้วยมือ และใช้ผ้าชั้นดีที่สุดในดาวบลูสตาร์ทั้งสิ้น

หลังจากฉินปู้อี้และฉีอวิ๋นจากไป ฝูงชนที่มุงดูก็ค่อยๆ สลายตัว

เหลือเพียงหวังเฉียง สวีหนิง และหวังจิ้งที่ยืนเหม่อลอยอยู่กลางลาน

สวีหนิงขยับเข้าไปหาหวังเฉียง กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

"เพียะ!"

หวังเฉียงง้างมือตบหน้าสวีหนิงฉาดใหญ่

"ไสหัวไป นังแพศยา" หวังเฉียงคำรามด้วยความโกรธ

การกระทำเมื่อครู่ของสวีหนิง หวังเฉียงเห็นเต็มสองตา จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง

......

ระหว่างทางกลับ ฉินปู้อี้ยิ้มกล่าว "ท่านอาวุโสฉี ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าท่านมีสถานะแบบนี้ด้วย"

ใบหน้าฉีอวิ๋นฉายแววภูมิใจ "แน่นอน ถ้าว่ากันตามกฎของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของหัวเซี่ย เจ้าต้องเรียกข้าว่าอธิการบดีด้วยซ้ำ"

เมื่อถึงบ้านตระกูลหลาน ฉินปู้อี้ก็แยกย้ายกับฉีอวิ๋น กลับเข้าเรือนพักของตัวเอง

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ฉีอวิ๋นก็หิ้วคอชายวัยกลางคนที่กำลังตัวสั่นงันงกมาเคาะประตู

ฉินปู้อี้กำลังนั่งจิบชาอยู่ในลานบ้าน เห็นฉีอวิ๋นเดินเข้ามาก็วางถ้วยชาลง

ทำสีหน้าอ่อนใจแล้วเอ่ยถาม "ท่านอาวุโสฉี คราวนี้ท่านมาไม้ไหนอีกเนี่ย"

ฉีอวิ๋นตอบ "สหายตัวน้อยฉิน คราวนี้ข้าเอาของขวัญมาให้เจ้า"

ฉินปู้อี้ชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าในมือฉีอวิ๋น "อย่าบอกนะว่า ของขวัญที่ท่านว่าคือเขา"

ฉีอวิ๋นตอบอย่างมั่นใจ "ก็เขานั่นแหละ"

ฉินปู้อี้: "ท่านอาวุโสฉี มีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามัวแต่เล่นปริศนาคำทายเลย"

ฉีอวิ๋นยื่นซองเอกสารให้ฉินปู้อี้ "เจ้าดูนี่ก่อน ดูจบแล้วเจ้าจะเข้าใจเจตนาของข้า"

ฉินปู้อี้รับซองเอกสารมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

เมื่อเงยหน้ามองชายวัยกลางคนอีกครั้ง แววตาของเขาก็ฉายจิตสังหารวูบหนึ่ง "ขอบคุณท่านอาวุโสฉีสำหรับของขวัญชิ้นนี้ ข้ารับไว้แล้ว"

ชายวัยกลางคนผู้นี้คือผู้อยู่เบื้องหลังที่วางกับดักซ้อนกลฉินปู้อี้ในภารกิจลอบสังหารครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะมายังโลกนี้

ส่วนใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังชายคนนี้ ในเอกสารระบุไว้ชัดเจนว่าคือแดนลับคุนหลุนที่ถูกฉินปู้อี้ทำลายไปแล้วนั่นเอง

ชายวัยกลางคนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากตัวฉินปู้อี้ รู้ตัวว่าชะตาขาดแน่ จึงร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "ท่านฉิน ท่านโปรดเมตตา ปล่อยข้าไปเถอะ"

"ข้ามันมีตาหามีแววไม่ที่ไปล่วงเกินท่าน ขอแค่ท่านปล่อยข้าไป จากนี้ไปข้าจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่านทุกอย่าง"

"เคร้ง!"

ดาบสังหารออกจากฝัก ปาดผ่านลำคอของชายวัยกลางคน

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่มีทางสู้ ฉินปู้อี้ก็ไม่มีความคิดที่จะใจอ่อนแบบอิสตรี

ใครก็ตามที่ผูกพยาบาทอาฆาตกับเขา ไม่ว่าระดับพลังจะสูงหรือต่ำ ต้องฆ่าทิ้งสถานเดียว!

"ฉึก!"

ศีรษะของชายวัยกลางคนหลุดออกจากบ่า

ฉินปู้อี้เก็บดาบสังหาร กล่าวกับฉีอวิ๋น "ท่านอาวุโสฉี ของขวัญชิ้นนี้ข้ารับไว้แล้ว บอกจุดประสงค์ของท่านมาเถอะ"

ฉีอวิ๋นเกาหัว ยิ้มแห้งๆ แล้วลองหยั่งเชิงดู "สหายตัวน้อยฉิน ข้าอยากจะเข้าไปบำเพ็ญเพียรในโลกเสี่ยวเชียนของเจ้า"

ฉินปู้อี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ถามกลับ "ทำไมล่ะ?"

ฉีอวิ๋นถอนหายใจ "เฮ้อ ส่วนหนึ่งเพราะพลังปราณภายนอกนับวันยิ่งเบาบาง แต่อีกส่วนที่สำคัญคือข้าเบื่อหน่ายชีวิตทางโลกแล้ว"

"อยากหาสถานที่เงียบสงบฝึกฝน คิดไปคิดมา ไปอาศัยในโลกเสี่ยวเชียนของสหายตัวน้อยฉินน่าจะเหมาะสมที่สุด"

"เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่อยู่ฟรีๆ แน่ มีอะไรให้ข้าช่วยก็เรียกใช้ได้เลย"

ฉินปู้อี้หัวเราะ "ช่วงนี้เห็นท่านทำตัวลับๆ ล่อๆ นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง"

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ทำไมถึงต้องยึกยักรอจนป่านนี้ถึงค่อยพูด"

ฉีอวิ๋นยิ้มเขิน "ก็เมื่อก่อนเราเคยมีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย ข้ากลัวเจ้าปฏิเสธ เลยต้องใช้วิธีนี้"

ฉินปู้อี้กล่าว "ท่านอาวุโสฉี ท่านจะไปอยู่โลกเสี่ยวเชียนต้องคิดให้ดีนะ บางทีอีกไม่นาน ข้าอาจจะออกจากดาวบลูสตาร์..."

"ออกจากดาวบลูสตาร์ ไปไหน?"

ฉีอวิ๋นพูดไม่ทันจบประโยคก็เข้าใจความหมายทันที เบิกตากว้างมองฉินปู้อี้

"สหายตัวน้อยฉินหมายถึง... ไปดาวดวงอื่น?"

ฉินปู้อี้: "อย่างที่ท่านอาวุโสฉีพูดนั่นแหละ อีกไม่นานข้าจะเดินทางไปดาวดวงอื่น"

ฉีอวิ๋นดีใจจนเนื้อเต้น "ไม่นึกเลยว่าสหายตัวน้อยฉินจะมีวิธีออกจากดาวบลูสตาร์ เหลือเชื่อจริงๆ"

"ถ้าอย่างนั้น ข้ายิ่งต้องเข้าไปอยู่ในโลกเสี่ยวเชียนให้ได้ จะได้ติดสอยห้อยตามสหายตัวน้อยฉินไปดาวอื่นด้วย"

"ไปเปิดหูเปิดตาดูโลกต่างมิติสักครั้ง"

ฉินปู้อี้: "ตกลง"

ฉินปู้อี้ใช้จิตสัมผัสครอบคลุมร่างฉีอวิ๋น ส่งเขาเข้าไปในโลกเสี่ยวเชียน

จากนั้นส่งกระแสจิตบอกฉีอวิ๋น "ท่านอาวุโสฉี ท่านหาที่ที่ถูกใจในโลกเสี่ยวเชียนเอาเองนะ ข้ามีธุระต้องทำ"

ฉีอวิ๋นตอบกลับ "สหายตัวน้อยฉิน เจ้าทำธุระของเจ้าเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า"

ฉินปู้อี้ไปบอกลาหลานเหวินฮ่าว แล้วออกจากบ้านตระกูลหลานมุ่งหน้าสู่แดนลับเผิงไหล

บินมาตลอดทาง สองชั่วโมงต่อมา ฉินปู้อี้ก็มาถึงเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งในทะเลตะวันออก

แผ่ขยายจิตสัมผัสครอบคลุมทั่วเกาะ จนพบจุดที่มีความผันผวนของพลังปราณแตกต่างจากจุดอื่นอย่างชัดเจน

"เคร้ง!"

ชักดาบสังหารออกมา ฟันสุดแรงใส่จุดนั้น

"ตูม!"

เกาะทั้งเกาะสั่นสะเทือน ประตูมิติปรากฏขึ้นต่อหน้าฉินปู้อี้

เขาก้าวเท้าเข้าไป ผ่านความรู้สึกวูบวาบจากการเคลื่อนย้ายมิติ ฉินปู้อี้ก็เข้ามาอยู่ในแดนลับเผิงไหล

ส่งจิตสัมผัสออกไปครอบคลุมทั่วทั้งแดนลับ

ภาพที่ส่งกลับมาในจิตสัมผัสทำให้ฉินปู้อี้ตกตะลึง

พื้นที่ของแดนลับเผิงไหลมีขนาดใหญ่พอๆ กับโลกเสี่ยวเชียนเลยทีเดียว

ต้องรู้ก่อนว่า โลกเสี่ยวเชียนเกิดจากการหลอมรวมสามแดนลับเข้าด้วยกัน ถึงจะมีขนาดเท่านี้

แต่แดนลับเผิงไหลกลับมีขนาดเท่านี้ด้วยตัวมันเองเพียงแห่งเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น ในแดนลับเผิงไหล ฉินปู้อี้ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจางๆ

ไม่กล้าประมาท ฉินปู้อี้มุ่งหน้าสู่ใจกลางแดนลับเผิงไหลด้วยความระมัดระวัง

เมื่อมาถึงใจกลางแดนลับ ยังไม่ทันที่ฉินปู้อี้จะทำอะไร

เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาโจมตีด้วยความเร็วสูงจากระยะไกล