บทที่ 84 ปะทะหงเหลียน (ตอนต้น)

จิตสังหารผสานเข้ากับฉินปู้อี้อย่างสมบูรณ์ ไม่ส่งผลกระทบด้านลบต่อเขาอีกต่อไป

คลื่นโลหิตในทะเลเลือดยังคงซัดสาดเข้าใส่ร่างของฉินปู้อี้อย่างต่อเนื่อง

ฉินปู้อี้ยืนนิ่งบนผิวน้ำ ปล่อยให้คลื่นกระแทกร่างกายโดยไม่ไหวติง

"แปะ... แปะ"

หงเหลียนปรบมือเดินเข้ามาหาฉินปู้อี้ "ขั้นแรกเจ้าผ่านแล้ว"

ฉินปู้อี้มองหงเหลียนแล้วถาม "แล้วขั้นต่อไปล่ะ?"

ผิดคาด หงเหลียนยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ประสงค์ดี

"เจ้าหนู เจ้าคิดว่าข้าเกลียดเจ้าขนาดนี้ ข้าจะบอกขั้นต่อไปให้เจ้ารู้งั้นรึ?"

"อยากจะเป็นเจ้านายข้า เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอ"

"ต่อจากนี้ จงรอความตายอยู่ในทะเลเลือดเถอะ"

"นี่เป็นวิธีตายที่ข้าคัดสรรมาให้เจ้าโดยเฉพาะ ชอบไหมล่ะ"

ฉินปู้อี้ฟังจบก็ยืนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

ทันใดนั้น เขาก็หัวเราะออกมา หัวเราะอย่างมีความสุข

หงเหลียน: "หัวเราะอะไร หรือว่ากลัวจนบ้าไปแล้ว?"

ฉินปู้อี้จ้องหน้าหงเหลียนแล้วพูดเน้นทีละคำ

"เจ้าดูรีบร้อนอยากให้ข้าตายจังนะ"

"คิดแต่จะแว้งกัดเจ้านายตลอดเวลา ถ้าอยากให้ข้าตายนัก ทำไมก่อนหน้านี้ถึงช่วยข้าไว้ตั้งสองครั้ง?"

"ถ้าไม่ช่วย ป่านนี้ข้าคงตายสมใจเจ้าไปนานแล้ว"

หงเหลียนสีหน้าเย็นชา "ตาย? เจ้าตายได้ด้วยน้ำมือข้าเท่านั้น"

"คนที่หงเหลียนสังหารจะฆ่า คนอื่นไม่มีสิทธิ์ยุ่ง"

ฉินปู้อี้หัวเราะในลำคอ "ดี ดีมาก"

"วิธีตายที่เจ้าเลือก ข้าชอบนะ แต่ข้าไม่สบอารมณ์กับท่าทีของเจ้าเลย"

"อีกอย่าง ข้ายังไม่พร้อมจะตายตอนนี้ เพราะงั้นคงต้องขอปฏิเสธความหวังดีของเจ้าแล้วล่ะ หงเหลียน"

หงเหลียนแค่นเสียงหัวเราะ "ปากเก่งนักนะ ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะแก้เกมนี้ยังไง"

"จงตายไปพร้อมกับการโจมตีของทะเลเลือดซะเถอะ"

พูดจบ หงเหลียนก็ชี้มือไปที่ทะเลเลือด

คลื่นโลหิตก่อตัวเป็นลูกศรเลือดนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่ฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้เผลอขยับมือจะชักดาบสังหารตามความเคยชิน

แต่สิ่งที่คว้าได้กลับมีความว่างเปล่า

ฉินปู้อี้พยายามจะเหาะขึ้นไปบนฟ้าเพื่อหลบลูกศรเลือด

แต่แรงพันธนาการมหาศาลกดทับร่างเขาไว้ ให้ติดอยู่กับผิวทะเลเลือด

เมื่อไม่มีทางเลือก ฉินปู้อี้จำต้องวิ่งหนีไปอีกทาง พยายามหลบเลี่ยงลูกศรเลือด

"ตูม!"

ลูกศรเลือดพุ่งเฉียดร่างฉินปู้อี้ปักลงในทะเลเลือด ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์

แรงกระแทกจากคลื่นทำให้ฉินปู้อี้เสียหลักล้มลงบนผิวน้ำ

เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น พยายามหลบลูกศรเลือดที่ไล่หลังมา

แต่สุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง แม้จะหลบส่วนใหญ่ได้ แต่ก็ยังมีลูกศรเลือดบางส่วนปักเข้าที่ร่าง

"ฉึก!" "ฉึก!"...

ลูกศรเลือดทะลุร่างฉินปู้อี้ ทิ้งรูขนาดเท่าปากชามไว้หลายแห่ง ก่อนจะสลายไป

ฉินปู้อี้ก้มมองรูโหว่บนตัว ไม่มีการไหลของเลือด เพียงไม่กี่ลมหายใจ บาดแผลก็สมานกันเองจนหายสนิท

หลังจากบาดแผลหายดี ฉินปู้อี้กลับรู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งร่าง

ราวกับคนเพิ่งฟื้นไข้หนัก

ฉินปู้อี้คิดวิเคราะห์ก็เข้าใจทันที

ตอนนี้จิตสำนึกของเขาถูกดึงเข้ามาในทะเลเลือด ร่างกายนี้สร้างขึ้นจากจิตสัมผัสล้วนๆ

เหตุผลที่บาดแผลหายเร็วก็เพราะใช้พลังจิตสัมผัสในการซ่อมแซม

การบาดเจ็บทางกายก็คือการเผาผลาญจิตสัมผัส หากจิตสัมผัสถูกใช้จนหมด นั่นหมายถึงวาระสุดท้ายของฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้มองหงเหลียน "หงเหลียน แผนสูงจริงนะ ร้ายกาจมาก"

หงเหลียนตอบเรียบๆ "รู้ตัวแล้วเหรอ? แต่ไม่คิดว่ารู้ตัวช้าไปหน่อยหรือไง"

ลูกศรเลือดจำนวนมหาศาลก่อตัวขึ้นเหนือทะเลเลือด หันปลายแหลมเข้าหาฉินปู้อี้เป็นจุดเดียว

หงเหลียนชี้ไปที่ฉินปู้อี้ "ไป!"

"ฟุ่บ!" "ฟุ่บ!"

"ฟุ่บ!"...

ลูกศรเลือดนับไม่ถ้วนแหวกอากาศจนเกิดเสียงโซนิคบูม พุ่งเข้าสังหารฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้เร่งความเร็วสูงสุด วิ่งหนีไปทางไกล

เสียงเย้ยหยันของหงเหลียนดังตามมาข้างหู "เป็นยังไงล่ะ พอไม่มีข้าช่วย ก็ทำได้แค่หนีหัวซุกหัวซุนงั้นรึ?"

"หรือจะบอกว่า ที่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะพึ่งพาข้าทั้งนั้น"

"พอขาดข้าไป เจ้าก็กลายเป็นไอ้ขยะทำอะไรไม่เป็น?"

ฉินปู้อี้วิ่งหลบลูกศรเลือดไปพลาง สมองก็คิดหาวิธีแก้สถานการณ์ไปพลาง

ได้ยินคำดูถูกจากหงเหลียน ฉินปู้อี้คำรามลั่น "หุบปาก!"

ไม่มีดาบสังหารในมือ พลังรบของฉินปู้อี้แทบจะใช้การไม่ได้

ตอนนี้เขาตระหนักถึงความสำคัญของดาบสังหารอย่างลึกซึ้ง

อยากจะเถียงกลับ แต่สิ่งที่หงเหลียนพูดดันเป็นเรื่องจริง เถียงไม่ออก

หงเหลียนมองฉินปู้อี้ที่วิ่งหนีตายอยู่เบื้องล่างด้วยความขบขัน "เจ้าหนู ความโกรธกับเสียงดังไม่ได้ช่วยเปลี่ยนความจริงที่ว่าเจ้ากำลังจะตายหรอกนะ"

"ใช้เวลาที่เหลืออันน้อยนิดให้คุ้มค่าเถอะ เผื่อชาติหน้า..."

พูดถึงตรงนี้ หงเหลียนแกล้งทำท่าตกใจ "อ้อ ข้าลืมไป เจ้าไม่มีชาติหน้าแล้วนี่นา"

"หลังจากฆ่าเจ้า ข้าจะบดขยี้ห้วงจิตของเจ้าในโลกภายนอกให้แหลกละเอียด"

"ใช้วิธีไหนดีนะ... เอาเป็นวิชาดาบสลายวิญญาณก็แล้วกัน"

"ให้เจ้าตายด้วยวิชาที่เจ้าชอบใช้ฆ่าศัตรู ก็ถือเป็นเรื่องงดงามไม่น้อย"

ฉินปู้อี้ฟังคำพูดที่เชือดเฉือนหัวใจของหงเหลียน ในใจอยากจะกระชากนางลงมาจากฟ้า

แล้วแหวกสมองดูว่าข้างในบรรจุอะไรไว้บ้าง

ฉินปู้อี้มองจิตสังหารที่ควบแน่นเป็นรูปร่างบนร่างกาย ทันใดนั้นก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

"ช่างมันเถอะ ลองดูสักตั้ง ดีกว่ารอความตาย"

เขาใช้จิตสัมผัสควบคุมจิตสังหารที่แข็งแกร่งนั้น เริ่มบีบอัดมันเข้ามา

แต่ก็เจอแรงต้านทันที จิตสังหารพยายามขัดขืนการบีบอัดของจิตสัมผัสอย่างรุนแรง

ในขณะที่ทั้งสองพลังกำลังยันกันอยู่ กระบี่สีแดงขนาดจิ๋วที่หน้าอกก็ปล่อยกระแสความเย็นออกมาอีกครั้ง

ความเย็นไหลเข้าสู่จิตสัมผัสของฉินปู้อี้ ทำให้พลังจิตสัมผัสแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่าตัว

ภายใต้การบีบอัดของจิตสัมผัส จิตสังหารเริ่มหดตัวลงทีละน้อย

ไม่กี่ลมหายใจ จิตสังหารที่ถูกบีบอัดก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

สิบกว่าลมหายใจต่อมา ดาบยาวสีแดงเลือดเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้คว้าหมับเข้าที่ดาบสีเลือด

หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับลูกศรเลือดนับไม่ถ้วนที่ไล่หลังมา

"สังหาร · จูเจวี๋ย!"

ดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือทะเลเลือด

แสงจันทร์ครอบคลุมลูกศรเลือดทั้งหมด ภายในดวงจันทร์ปรากฏเงาดาบสีเลือดขึ้นทีละเล่ม

เงาดาบและลูกศรเลือดในดวงจันทร์เข้าปะทะกัน

"เคร้ง!" "เคร้ง!"

"เคร้ง!"...

เมื่อดวงจันทร์สลายไป ลูกศรเลือดที่ไล่ตามฉินปู้อี้มาก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

หงเหลียนเห็นดาบสีเลือดในมือฉินปู้อี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"เจ้า... เจ้าทำได้ยังไง!" หงเหลียนถามด้วยความงุนงง

ฉินปู้อี้เงยหน้ามองหงเหลียน "ต่อจากนี้ข้าจะทำให้เจ้าดูว่า ไม่มีเจ้าช่วย ข้าก็ไม่ใช่ขยะ"

"สังหาร · แดนมรณะ!"

"สังหาร · จูเจวี๋ย!"

"สังหาร · ไล่ล่า!"

"สังหาร · สลายวิญญาณ!"

แดนมรณะขยายตัวออกจากศูนย์กลางที่ฉินปู้อี้ยืนอยู่...

ดวงจันทร์โลหิตลอยขึ้นเหนือทะเลเลือด ครอบคลุมร่างของหงเหลียนไว้

เงาดาบสีเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีหงเหลียน

"แกรก!"

เสียงดังกรุบกริบภายในร่างกายฉินปู้อี้ พันธนาการจากทะเลเลือดสลายไปในพริบตา

ฉินปู้อี้กำดาบแน่น เหินร่างพุ่งเข้าสังหารหงเหลียน