บทที่ 88 พบชิงเฉี่ยนอีกครั้ง

ฉินปู้อี้: "โลกเสี่ยวเชียนยังมีพื้นที่ว่างอีกมากที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์"

"ถ้าพี่เหวินฮ่าวต้องการย้ายตระกูลหลานเข้ามา ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้พัฒนาโลกเสี่ยวเชียนอย่างจริงจัง"

หลานเหวินฮ่าวประสานมือคารวะฉินปู้อี้ "ขอบคุณพี่ฉินมากครับ"

วันรุ่งขึ้น

ฉินปู้อี้ยืนอยู่ที่บ้านตระกูลหลาน หลานเหวินฮ่าวชี้ไปที่สมาชิกตระกูลหลานทั้งหมดแล้วกล่าว "พี่ฉิน นี่คือคนทั้งหมดของตระกูลหลานครับ"

ฉินปู้อี้ส่งจิตสัมผัสครอบคลุมทุกคน พริบตาเดียวก็ย้ายสมาชิกตระกูลหลานทั้งหมดเข้าไปในโลกเสี่ยวเชียน

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉินปู้อี้มองดาวบลูสตาร์เป็นครั้งสุดท้าย แล้วเรียกหาระบบในใจ

"ระบบ ออกจากดาวบลูสตาร์"

[ติ๊ง! เริ่มต้นการเคลื่อนย้าย]

หลุมดำขนาดเท่าประตูบ้านปรากฏขึ้นตรงหน้า ฉินปู้อี้ก้าวเข้าไป

[กำลังส่งตัวโฮสต์...]

ภาพตรงหน้ามืดดับ เมื่อการมองเห็นกลับมาอีกครั้ง ฉินปู้อี้ก็มาปรากฏตัวที่เทือกเขาเทวะร่วงหล่น

[การเคลื่อนย้ายเสร็จสิ้น]

"ผ่านไปหลายปี ในที่สุดก็ได้กลับมาอีกครั้ง" ฉินปู้อี้พึมพำ

ฉินปู้อี้หยิบหยกสื่อสารที่องค์ชายสามอิ๋งจื้อเคยมอบให้จากแหวนมิติ

ส่งจิตสัมผัสเข้าไป ไม่นานก็มีการตอบรับจากปลายทาง

น้ำเสียงลังเลดังขึ้น "พี่ฉิน?"

"พี่อิ๋งจื้อ ไม่เจอกันนานเลยนะ" ฉินปู้อี้ทักทาย

"พี่ฉิน ท่านกลับจากการฝึกฝนแล้วหรือ? ฮ่าฮ่า" อิ๋งจื้อน้ำเสียงดีใจอย่างปิดไม่มิด

ฉินปู้อี้: "ใช่ ข้ากลับมาแล้ว"

อิ๋งจื้อ: "พี่ฉิน ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน เดี๋ยวข้าไปหา"

ฉินปู้อี้: "ข้าอยู่ที่เทือกเขาเทวะร่วงหล่น"

หลังจากส่งตำแหน่งที่แน่นอนให้อิ๋งจื้อ อีกฝ่ายก็ตอบกลับทันที "พี่ฉิน สองชั่วโมงข้าไปถึงแน่นอน"

ตัดการติดต่อกับอิ๋งจื้อ

ฉินปู้อี้มองดูเทือกเขาเทวะร่วงหล่นที่คุ้นเคย ความรู้สึกมากมายผุดขึ้นในใจ

ครั้งแรกที่เขาถูกส่งตัวมา ก็มาโผล่ที่นี่ ตอนนั้นยังโดนระบบแกล้งจนหน้าทิ่มดินกินโคลนไปเต็มปาก

พอนึกย้อนกลับไป ระบบมันต้องตั้งใจแกล้งแน่ๆ

คิดได้ดังนั้น ฉินปู้อี้ก็ถามระบบด้วยความสงสัย

"ระบบ ครั้งที่แล้วที่ข้าถามคำถาม ทำไมแกไม่คิดตังค์ล่ะ?"

ระบบตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลน: [ข้าเลิกหวังในตัวเจ้าแล้ว ไอ้คนจน!]

[จากตัวเจ้า ข้ารีดไถอะไรไม่ได้สักอย่าง แม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่มี]

ฉินปู้อี้หัวเราะร่า "ฮ่าฮ่า ระบบ ในที่สุดแกก็ยอมจำนนต่อความจริงแล้วสินะ"

ระบบ: [โฮสต์สมองทึบของข้า ทำไมเจ้ายิ่งอยู่ยิ่งโง่ลงนะ]

ฉินปู้อี้: "..."

"ออกจากดาวบลูสตาร์มาแล้ว วิธีการพูดที่จำมาจากหนังเกรดบีของดาวบลูสตาร์นั่น เลิกใช้ได้แล้วมั้ง"

พูดถึงตรงนี้ ฉินปู้อี้ก็แกล้งเยาะเย้ย

"ที่สำคัญคือ ที่นี่ไกลจากดาวบลูสตาร์มาก ต่อไปแกคงอดดูหนังเกรดบีพวกนั้นแล้วล่ะ"

ระบบแค่นเสียงดูแคลนความคิดของฉินปู้อี้: [โฮสต์ เจ้าดูถูกระบบผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าเกินไปแล้ว]

[ข้ามองดูพหุจักรวาล ก็เหมือนมองลายมือตัวเองนี่แหละ ยากตรงไหน]

[ขนาดเวลายังย้อนกลับให้ดูได้เลย...]

ฉินปู้อี้จับประเด็นสำคัญได้ "ระบบ แกพูดว่าอะไรนะ? ย้อนเวลา?"

ระบบหัวเราะกลบเกลื่อน: [เปล่า เจ้าหูฝาดแล้ว เวลาเป็นสิ่งสัมบูรณ์ ข้าจะไปย้อนได้ยังไง]

เห็นระบบปากแข็ง ฉินปู้อี้ก็คร้านจะซักไซ้ต่อ

ในขณะเดียวกัน ณ เมืองชิงหยาง ซึ่งอยู่ใกล้กับเทือกเขาเทวะร่วงหล่น

ชิงเฉี่ยนกำลังนั่งจิบชาอยู่ในลานบ้าน ทันใดนั้นนางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฉินปู้อี้ นางกัดฟันพูดทีละคำ

"ฉินปู้อี้ ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวมา ครั้งนี้ข้าจะถลกหนังเลาะกระดูกเจ้าให้ได้"

ชิงเฉี่ยนยังจำฝังใจเรื่องที่ฉินปู้อี้หลอกลวงนางและรีดไถเงินจนหมดตัว

เผ่าจิ้งจอกขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น ยิ่งเป็นชิงเฉี่ยนแห่งเผ่าจิ้งจอกเก้าหางด้วยแล้ว ความแค้นยิ่งฝังลึก

ด้วยเหตุนี้ หลังจากฉินปู้อี้กลับไปดาวบลูสตาร์ นางจึงคอยสืบข่าวคราวของเขาตลอดเวลา

และปักหลักรออยู่ที่เมืองชิงหยางข้างเทือกเขาเทวะร่วงหล่น

ชิงเฉี่ยนเชื่อมั่นว่า หากฉินปู้อี้กลับมา แปดเก้าส่วนต้องมาโผล่ที่เทือกเขาเทวะร่วงหล่น

ชิงเฉี่ยนเหาะขึ้นจากลานบ้าน มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ฉินปู้อี้อยู่อย่างรวดเร็ว

ฉินปู้อี้รอคอยอิ๋งจื้ออย่างใจเย็น แต่คนแรกที่มาถึงกลับไม่ใช่อิ๋งจื้อ

แต่เป็นชิงเฉี่ยน

วินาทีที่ชิงเฉี่ยนเห็นฉินปู้อี้ ฉินปู้อี้ก็เห็นนางเช่นกัน

ศัตรูคู่อาฆาตเจอหน้ากัน ย่อมไม่มีคำว่าญาติดี ประโยคนี้ใช้ได้ดีกับสถานการณ์ของชิงเฉี่ยนในตอนนี้

ชิงเฉี่ยนตวาดลั่น "ฉินปู้อี้ ไอ้โจรที่หลอกเอาสมบัติข้าไปแลกกับของกินราคาถูกๆ คราวนี้ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะหนีไปไหนพ้น"

ฉินปู้อี้เองก็แปลกใจที่เจอชิงเฉี่ยน ไม่นึกว่าผ่านไปหลายปี นางยังผูกใจเจ็บเรื่องในอดีตขนาดนี้

ฉินปู้อี้ใช้เนตรตรวจสอบดูชิงเฉี่ยน ผลที่ได้คือระดับตู้เจี๋ยระยะแรก

ฉินปู้อี้ม่านตาหดเกร็ง "ระดับตู้เจี๋ย?"

ชิงเฉี่ยนสัมผัสได้ถึงระดับพลังของฉินปู้อี้เช่นกัน นางอุทานด้วยความตกใจ "เวลาไม่กี่ปี เจ้าทะลวงจากระดับหยวนอิง (ทารกวิญญาณ) ขึ้นมาถึงระดับเหอถี่ระยะกลางได้ยังไง เป็นไปไม่ได้"

พูดจบ ชิงเฉี่ยนเว้นจังหวะ แล้วแค่นเสียง "ฮึ ต่อให้เจ้าถึงระดับเหอถี่ระยะกลางแล้วยังไง เจอกับข้าที่เป็นระดับตู้เจี๋ย เจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้อยู่ดี"

ฉินปู้อี้พลังรุดหน้าไปมาก โดยเฉพาะหลังจากได้เคล็ดวิชาดาบสังหารส่วนต่อ เขายังไม่มีโอกาสทดสอบพลังที่แท้จริง

เมื่อเผชิญหน้ากับชิงเฉี่ยนระดับตู้เจี๋ยระยะแรก จิตวิญญาณการต่อสู้ในใจฉินปู้อี้ก็ลุกโชน

ฉินปู้อี้: "จะเป็นคู่ต่อสู้ได้ไหม ต้องลองสู้ดูถึงจะรู้"

ชิงเฉี่ยนหรี่ตามองฉินปู้อี้ "ฉินปู้อี้ ไม่เจอกันไม่กี่ปี เจ้าปากกล้าขึ้นเยอะนี่! ดี ดีมาก!"

ฉินปู้อี้จงใจยั่วโมโหชิงเฉี่ยน "ก็แหม หลายปีมานี้ข้ายังไม่เจอจิ้งจอกโง่ตัวไหนยอมทุ่มหมดหน้าตักแลกของกินเหมือนเจ้าเลยนี่นา"

ฉินปู้อี้เว้นวรรค มองหน้าชิงเฉี่ยนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดซึ้ง "นอกจากเจ้า!"

ดวงตาชิงเฉี่ยนลุกเป็นไฟ ตวาดก้อง "เจ้ารนหาที่ตาย!"

"ต่อจากนี้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้สำนึกว่า การกลับมายังพิภพเทียนฮวง คือความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเจ้า"

ฉินปู้อี้ได้ยินชื่อก็คิดในใจ "ที่แท้ดาวดวงนี้ชื่อว่าพิภพเทียนฮวง"

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · แทง!"

กระบี่ยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือชิงเฉี่ยน แทงเข้าใส่ฉินปู้อี้

กระบี่ดูเหมือนช้าแต่รวดเร็วปานสายฟ้า พริบตาเดียวก็มาจ่อที่คอหอยฉินปู้อี้

"เคร้ง!"

ฉินปู้อี้ชักดาบสังหารออกมาต้านรับกระบี่ของชิงเฉี่ยนได้ทันท่วงที

"สังหาร · ไล่ล่า!"

ดาบสังหารที่สั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูงปะทะกับกระบี่ยาว

"เคร้ง!"

ประกายไฟแตกกระจาย แรงกระแทกมหาศาลส่งผ่านมาจากตัวกระบี่

ฉินปู้อี้ถูกซัดกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ยักษ์ในเทือกเขาเทวะร่วงหล่น

"ตูม!" "ตูม!" "ตูม!"...

ต้นไม้ขนาดห้าหกคนโอบหักโค่นไปนับสิบต้น กว่าร่างของฉินปู้อี้จะหยุดลง

เห็นชิงเฉี่ยนพุ่งเข้ามาโจมตีซ้ำ ฉินปู้อี้ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ ตะโกนก้อง "สังหาร · จูเจวี๋ย!"

ดวงจันทร์กลมโตลอยขึ้นเหนือเทือกเขาเทวะร่วงหล่น ครอบคลุมร่างชิงเฉี่ยนไว้ตรงกลาง

เงาดาบสังหารนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นในดวงจันทร์ พุ่งเข้าสังหารชิงเฉี่ยน

ชิงเฉี่ยน: "ลูกไม้ตื้นๆ ยังกล้าเอามาโชว์"

"ข้าจะแสดงให้เห็นถึงความห่างชั้นระหว่างระดับตู้เจี๋ยกับระดับเหอถี่ให้ดู!"

"เคล็ดวิชากระบี่เทียนฮวง · สะเทือน!"