บทที่ 52 - รางวัลความสำเร็จระดับ A ของภารกิจหายาก!

การเดินทางฝ่าพายุหิมะมักเป็นเรื่องน่าทรมาน แต่สำหรับคณะของสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ พวกเขาควบม้าฝ่าลมหนาวด้วยหัวใจที่พองโต ยิ่งตึงเครียดกับข่าวการหายตัวไปของเรอามากเท่าไหร่ ตอนนี้พวกเขาก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น ฟ้าเริ่มมืด ยามรักษาการณ์ที่ประตูเมืองกำลังจะปิดประตู แต่พอเห็นขบวนม้ามาแต่ไกล ก็พร้อมใจกันชะลอมือลง

ก็ท่านเจ้าเมือง ไวเคานต์ปารีส·มาโนรา ก็มีหุ้นส่วนอยู่ในสมาคมการค้าขุนนางนี่นา คนกันเองทั้งนั้น! ตอนขบวนม้าควบเข้าเมือง องครักษ์บางคนยังทักทายยามเฝ้าประตูอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศอบอุ่นชื่นมื่น ยามเฝ้าประตูมองดูเหล่าองครักษ์ที่ดูคึกคักผิดหูผิดตา และร่างเล็กที่ห่อตัวมิดชิดนั่งซ้อนท้ายผู้จัดการสาวคนงาม ก็พอเดาได้และรู้สึกโล่งใจแทน ยามวัยกลางคนที่มีริ้วรอยบนใบหน้ามองตามหลังขบวนของโรซาลิน พลางถอนหายใจยาว "ยังดีที่ไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น..." เพื่อนข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย "นั่นสิ... เรื่องวุ่นวายตอนท่านเอิร์ลคนเก่าตายเมื่อสิบปีก่อน ใครจะอยากให้เกิดซ้ำ—" "ชู่ว! อยากตายรึไง พูดจาซี้ซั้ว!" "แหม... มันก็นานมาแล้วนี่นา..." เสียงคุยของทั้งคู่จางหายไปกับสายลม สายตาที่แอบมองจากบ้านเรือนสองข้างทางก็ค่อยๆ หายไปเช่นกัน

...

ขบวนม้ามาถึงสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำอย่างรวดเร็ว ปาสคาลนำทีมองครักษ์มารอรับอยู่แล้ว เรอาและโรซาลินลงจากม้าเป็นคู่แรก เดินเข้าตึกโดยมีวงล้อมมนุษย์คุ้มกันแน่นหนา จอนเดินนำหน้า อีวานส์ระวังหลัง ป้องกันการลอบสังหารซ้ำสอง อาจเป็นเพราะมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดน่าเกรงขาม หรือไม่ก็เพราะผู้บงการเลือกที่จะถอยไปตั้งหลัก การเข้าตึกจึงเป็นไปอย่างราบรื่น และในที่สุด ข้อความที่จอนรอคอยก็เด้งขึ้นมา

— [ทางเลือกอีกครั้ง I (หายาก - ภารกิจต่อเนื่อง) - สำเร็จ] [คุณเลือกพาคุณหนูขุนนาง "เลน่า·เวเบอร์" ไปพักที่เหมืองร้าง แล้วพาไปซ่อนตัวที่วิหารแห่งเทพปัญญา คุณบุกเดี่ยวเข้าเมืองไวท์เบิร์ชเพื่อขอความช่วยเหลือ แก้ไขปัญหาให้สมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ และกำจัดนักฆ่าระหว่างทาง ในที่สุดก็นำเธอกลับมายังเมืองไวท์เบิร์ชได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้ เธอปลอดภัยแล้ว...] [คุณทำภารกิจคุ้มกันที่รัดกุมสำเร็จ!] [ระดับความสำเร็จ: A, ตัวคูณรางวัล 3.0] [รางวัล: ค่าประสบการณ์ทั่วไป 6000 แต้ม (2000 พื้นฐาน x 3.0), ค่าชื่อเสียงสมาคมการค้าขุนนางแห่งมณฑลเฮอร์ตา 1500 แต้ม (500 พื้นฐาน x 3.0)] [ระดับชื่อเสียงสมาคมการค้าขุนนางแห่งมณฑลเฮอร์ตาเพิ่มขึ้น: เป็นกลาง → เป็นมิตร] [ระดับชื่อเสียงปัจจุบันกับสมาคมการค้าขุนนางแห่งมณฑลเฮอร์ตา: เป็นมิตร (1100/5000)] [เนื่องจากตัวตนของคุณยังไม่เป็นที่รู้จักของฝ่ายตรงข้าม ระดับชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องจึงไม่เปลี่ยนแปลง] —

'ระดับ A เองเหรอ...' จอนดูสรุปภารกิจ วิเคราะห์คร่าวๆ การที่ไม่ได้ระดับ S น่าจะเพราะเสียเวลาค้างแรมที่เหมืองร้างไปหนึ่งคืน ถ้าเขาไม่แวะเหมือง แต่เดินหน้าแผนการเลย อาจได้ S แต่ความเสี่ยงจะสูงเกินไป ถ้าเลเวลน้อย ของไม่ถึง ตอนเจอนักฆ่าจากภาคีเนตรโลหิต เขาอาจจะไม่รอด 'ได้อย่างเสียอย่าง...' คนเราอย่าโลภมาก แค่ระดับ A รางวัลก็หรูแล้ว 6,000 XP! 1,500 ค่าชื่อเสียง! ระดับชื่อเสียงกับสมาคมฯ ขึ้นเป็น "เป็นมิตร"! รวมกับรางวัลจากภารกิจนักฆ่า ตอนนี้ XP ทะลุหมื่นเป็นครั้งแรก อยู่ที่ 12,100 แต้ม! และการเลื่อนระดับชื่อเสียง ก็ส่งผลต่อฟังก์ชันสังคมอย่างชัดเจน

— [ชื่อเสียงสมาคมการค้าขุนนางแห่งมณฑลเฮอร์ตา: เป็นมิตร (1100/5000)] [เมื่อทำการค้ากับกลุ่มนี้ คุณจะได้รับส่วนลดมากขึ้น, คุณสามารถยื่นข้อเสนอบางอย่างกับผู้รับผิดชอบได้, เมื่อทำภารกิจของกลุ่มนี้สำเร็จจะได้รับรางวัลมากขึ้น] —

ต่างจากในเกมที่ "ส่วนลด" และ "รางวัลเพิ่ม" จะบอกเป็นตัวเลขเป๊ะๆ ที่นี่มันบอกกว้างๆ พูดง่ายๆ คือ ได้เท่าไหร่ขึ้นอยู่กับ "ปาก" และ "การเจรจา" ของคุณเอง! อย่างเช่นของที่เขาสั่งให้ปาสคาลเอามาให้ มูลค่ารวมๆ เกือบ 300 เหรียญทอง เทียบเท่าหนังสุนัขจิ้งจอกหิมะยักษ์สมบูรณ์ 100 ผืน! โดยเฉพาะชุดเครื่องมือวิศวกรรมจากแดนแฟรี่ที่ปาเข้าไป 200 เหรียญทอง! แต่ต่อให้จอนอยากจ่าย ตอนนี้ใครในสมาคมฯ จะกล้ารับ? เรอาเหรอ? หรือโรซาลิน? ไม่มีทาง พวกเธอยังต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ!

อย่างตอนนี้ โรซาลินกับเรอาเข้ามาในห้องรับรองทั้งที่ยังไม่เปลี่ยนชุด ต่อหน้าอีวานส์ ทั้งสองโค้งคำนับให้เขา "องครักษ์จำเป็น" อย่างนอบน้อม "คุณจอนคะ ขออนุญาตแสดงความขอบคุณอย่างเป็นทางการอีกครั้งค่ะ ถ้าไม่ได้ความเสียสละและความช่วยเหลือจากคุณ เราคงพาคุณหนูเรอากลับมาอย่างปลอดภัยไม่ได้" สาวงามผมเงินผู้เย็นชา ก้มศีรษะลงเผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง ท่าทีแทบจะเรียกว่า "ถ่อมตน" "ความเมตตา ความกล้าหาญ และสติปัญญาของคุณ คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่คุณมอบให้เรา" "คุณจะเป็นมิตรสหายตลอดกาลของสมาคมการค้าขุนนางแห่งมณฑลเฮอร์ตาค่ะ"

เรอาเองก็ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ออก เผยใบหน้าแดงระเรื่อที่น่ารักน่าชัง เธอเกาะแขนโรซาลิน ย่อตัวคำนับอย่างงดงาม "ใช่ค่ะ คุณจอน ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงตกไปอยู่ในมือคนพวกนั้น และเจอเรื่องเลวร้ายไปแล้ว" "น่าเสียดายที่ตัวตนของหนอนบ่อนไส้ยังไม่เปิดเผย เรายังประกาศวีรกรรมของคุณให้ใครรู้ไม่ได้ ต้องขอโทษด้วยนะคะ" พูดจบ เธอก็ก้มหัวตามโรซาลินด้วยความจริงใจสุดซึ้ง

เจอการขอบคุณชุดใหญ่ไฟกระพริบ จอนก็ไม่วางมาดอีก เขาถอดหมวกเหล็กออก ยื่นมือไปประคองทั้งสองด้วยวาจา "ทั้งสองท่านอย่าทำแบบนี้เลยครับ ผมเชื่อว่าใครที่มีมโนธรรม เจอสถานการณ์แบบนั้นก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย ผมแค่ทำในสิ่งที่พอทำได้" "ตอนนี้คุณหนูเรอากลับมาปลอดภัยแล้ว ควรรีบปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัย ป้องกันศัตรูบุกซ้ำสองดีกว่าครับ" เขาหันไปมองเด็กสาวผมแดง พูดเป็นนัย "แล้วก็ คงต้องรีบติดต่อท่านไวเคานต์เยด พ่อของคุณหนู เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ด้วยใช่ไหมครับ?" "คนเป็นพ่อ คงร้อนใจแย่แล้ว"

ได้ยินแบบนั้น เรอาหน้าแดงด้วยความเขิน แต่แววตาฉายความร้อนรนชัดเจน ขนาดเธอเป็นแค่ลูกสาวที่ไม่มีอำนาจยังโดนเล่นงานขนาดนี้ แล้วพ่อของเธอจะเจอกับแผนการร้ายกาจขนาดไหน? จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง แต่เธอไม่ได้พูดออกมาต่อหน้าจอน เพียงแค่หันไปมองพี่สาวที่แสนดีอย่างโรซาลิน โรซาลินยืดตัวตรง ประสานมือที่หน้าท้อง พยักหน้าให้จอนเบาๆ "ที่คุณพูดมาถูกต้องค่ะ เรายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก แต่ในฐานะมิตรสหายตลอดกาล การขอบคุณคุณก็สำคัญไม่แพ้กัน" "คืนนี้เชิญพักผ่อนที่สมาคมให้สบายนะคะ พรุ่งนี้เราจะมาหารือเรื่องของตอบแทนอย่างเป็นทางการ โปรดอย่าปฏิเสธน้ำใจนะคะ"

จอนพยักหน้ารับ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จากนั้นหญิงสาวผมเงินก็หันไปหานักดาบผมดำที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ "อีวานส์ ฝากเรื่องความปลอดภัยในสมาคมด้วยนะ" "หน้าที่ของฉันอยู่แล้ว" อีวานส์·ดีนรับคำ สีหน้าไม่เปลี่ยน พยักหน้าให้จอนทีหนึ่งแล้วเดินออกไป

เรอาสงบจิตใจลงได้บ้างแล้ว เลียนแบบท่าทีเป็นกุลสตรีของโรซาลิน พูดกับผู้มีพระคุณเสียงหวาน "คุณจอนคะ ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านนะคะ" "ฉันคิดว่า... ท่านพ่อคงดีใจมากที่ได้พบคุณ" พูดประโยคสุดท้ายจบ เด็กสาวหน้าแดงแปร๊ด กล่าวราตรีสวัสดิ์แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไป โรซาลินเองก็ไม่รั้งรอ กล่าวลาแล้วเดินตามเรอาออกไปติดๆ

จอนมองส่งสองสาวจนลับตา ลูบตอหนวดที่เริ่มขึ้นใหม่อย่างครุ่นคิด "สองคนนี้... มีอะไรปิดบังฉันอยู่รึเปล่านะ?"