บทที่ 128: พักร้อนเหรอ? แล้วขาห่านที่หายไปใครจะรับผิดชอบ!

“พี่ชายตัวน้อยครับ…” 

“ขอบคุณขนมตังเมมิ้นท์…” 

“ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมดแล้ว!” 

“ผมไม่ได้บ้า ผมวิเคราะห์ถูกต้องแล้ว! ผมต้องให้ผู้อำนวยการขอโทษผม!”

ขณะที่ ลู่เถา และ เซี่ยเฟย กำลังย้อนนึกถึงอาหารอร่อย ๆ จู่ ๆ ก็มีนักข่าวคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาข้าง ๆ พวกเขา มือของเขาก็สั่นเล็กน้อย