บทที่ 163: อาจารย์ครับ คุณหอมมากเลยครับ! เป็นกลิ่นไก่ทอดกระเทียม!

“หลี่อัง! มายืนอยู่ข้างหลังห้องเรียน!”

หลี่อัง รีบวิ่งเข้ามาในห้องเรียน เวยหย่งฟาง ครูประจำชั้นก็ชี้ไปที่หลี่อัง แล้วก็ให้เขายืนอยู่ข้างหลังห้อง

ช่วยไม่ได้ หลี่อังมองนาฬิกา แล้วก็พบว่าตอนนี้แปดโมงสี่สิบห้านาทีแล้ว เขามาสายถึงสิบห้านาที

การไปโรงเรียนประถมไม่เหมือนกับการไปมหาวิทยาลัย การมาสายแค่หนึ่งนาทีก็ถือว่าผิดแล้ว

หลี่อังยืนอยู่ข้างหลังห้องอย่างเชื่อฟัง และเด็ก ๆ ในห้องก็เริ่มพูดคุยกัน