บทที่ 139 การลงมืออย่างเด็ดขาด

หลินเฟิงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน ปลายนิ้วเคาะขอบหน้าต่างเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

ข้างล่าง ต้นการบูรในบริเวณสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอไหวเอนไปมาตามสายลมในต้นฤดูร้อน ทอดเงาเป็นหย่อมๆ

ทุกสิ่งดูสงบ แต่เขาสัมผัสได้ถึงกระแสใต้น้ำที่แข็งกระด้างซึ่งอยู่ใต้ผิวน้ำอย่างชัดเจน

เงาของหลี่ กั๋วหัวที่ตามรังควาน ความห่างเหินที่ไม่ชัดเจนของเถา เจี้ยนหมิง และการต่อต้านเชิงลบทั้งที่เปิดเผยและซ่อนเร้นของ เจ้าหน้าที่ ในอำเภอบางส่วน เปรียบเหมือนเถาวัลย์ที่พันรอบกงล้อแห่งการปฏิรูป แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็ทำให้ความเร็วในการก้าวไปข้างหน้าล่าช้าลงอย่างรุนแรง

“จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว” หลินเฟิงหันหลังกลับ สายตาจับจ้องไปที่รายงานบนโต๊ะทำงานเกี่ยวกับความคืบหน้าการก่อสร้างชุมชนบุคลากรในเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงที่ล่าช้า