บทที่ 142 การทำลายทางตันและสร้างสิ่งใหม่

ยามค่ำคืนในตำบลชุ่ยอิ๋น ลมภูเขาพัดมาเย็นสบายเป็นพิเศษ

ซู เสี่ยวนิงยืนอยู่ที่ลานบ้านพักของคณะทำงานชั่วคราว มองไปยังหมู่บ้านบนภูเขาที่มีแสงไฟริบหรี่อยู่ไกลๆ ในหูราวกับยังได้ยินเสียงถกเถียงของชาวบ้านเมื่อตอนกลางวัน

คณะทำงานเฉพาะกิจเข้ามาประจำการเกือบสิบวันแล้ว แม้ว่าชาวบ้านส่วนใหญ่จะมีท่าทีอ่อนลง แต่ก็ยังมี “เสาเข็มที่สกัดไม่ได้” สองสามครัวเรือนที่ยังคงมีท่าทีแข็งกร้าว ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีคนคอยปลุกปั่นอยู่เบื้องหลัง

“ท่านนายอำเภอซู ยังคงเป็นชาวบ้านสองสามครัวเรือนเดิม ที่ยืนกรานว่ามาตรฐานการชดเชยต่ำเกินไป บอกว่าถ้าไม่คิดตามมาตรฐานการเวนคืนที่ดินรอบๆ ตัวเมืองก็ไม่คุย” หม่า เซี่ยงตง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคตำบลชุ่ยอิ๋นถูมือไปมา สีหน้ากังวล “นี่เห็นได้ชัดว่าไม่สมเหตุสมผล ที่ดินของพวกเขาเป็นที่ป่า ที่ดินลาดชัน ซึ่งแตกต่างจากที่ราบข้างเมืองอย่างสิ้นเชิง”

ซู เสี่ยวนิงนวดขมับที่ปวดตุบๆ อย่างเยือกเย็น “ข้อเรียกร้องที่ไม่สมเหตุสมผลย่อมตกลงไม่ได้ มิฉะนั้นก็จะเกิดความไม่ยุติธรรมต่อชาวบ้านคนอื่นที่ได้ตกลงไปแล้ว แต่การปะทะโดยตรงก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา”