บทที่ 155 เหล็กกล้าที่ผ่านการชุบแข็ง

พายุฝนที่โหมกระหน่ำต่อเนื่องกว่าสามสิบชั่วโมงในที่สุดก็เริ่มซาลง เปรียบเสมือนยักษ์คลั่งที่หมดแรง เหลือเพียงเม็ดฝนที่โปรยปรายและเสียงลมที่สะอื้นไห้

ชั้นเมฆสีเทาตะกั่วเริ่มเผยให้เห็นแสงสว่างที่ห่างหายไปนาน สาดส่องลงบนผืนดินชิงไถที่แม้จะเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายแต่ก็ยังคงยืนหยัดอย่างแข็งแกร่ง

ระดับน้ำในแม่น้ำชิงไถกำลังลดลงอย่างช้าๆ กระแสน้ำขุ่นคลั่กยังคงไหลเชี่ยว แต่คันกั้นน้ำยังคงตระหง่าน โดยเฉพาะฝั่งเหนือที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งและเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด รวมถึงคันกั้นน้ำใหม่ฝั่งใต้ที่ผ่านบททดสอบมาได้ เปรียบเสมือนแขนที่แข็งแกร่งสองข้างที่ล็อกสัตว์ร้ายที่เชื่องชั่วคราวตัวนี้ไว้อย่างแน่นหนา

น้ำท่วมขังในเขตตัวเมืองค่อยๆ ลดระดับลงด้วยอุปกรณ์สูบน้ำแรงดันสูงและการไหลตามธรรมชาติ เผยให้เห็นถนนที่เปียกชื้นและบ้านเรือนที่เต็มไปด้วยโคลนตม แม้จะดูยุ่งเหยิง แต่พลังชีวิตกำลังฟื้นคืนกลับมาอย่างเงียบๆ

ภายในศูนย์บัญชาการฉุกเฉิน แม้ทุกคนจะมีสีหน้าเหนื่อยล้า แต่แววตากลับสว่างไสวผิดปกติ