บทที่ 162 การอำลาและการออกเดินทาง

หลินเฟิงเริ่มการส่งมอบงานสุดท้ายในอำเภอชิงไถ ทุกวันถูกจัดตารางไว้แน่นเอี้ยด ทุกกำหนดการดูเหมือนจะเป็นการกล่าวอำลาผืนดินแห่งนี้ด้วยความรัก

เขาเดินทางไปทั่วทุกตำบลและหมู่บ้านในชิงไถอีกครั้ง

ในโรงเรือนเกษตรอัจฉริยะที่ตำบลชิงเฟิง เกษตรกรอาวุโส หวัง ฟูกุ้ย จับมือเขาแน่น ขอบตาชื้น “ท่านเลขาธิการหลิน ถ้าไม่มีท่าน ก็ไม่มีวันเวลาดีๆ ที่ได้ ‘ทำนาด้วยมือถือ’ แบบนี้หรอกครับ! ท่านจากไปแบบนี้ พวกเราใจหาย...”

หลินเฟิงตบหลังมือที่หยาบกร้านของชายชราเบาๆ พูดด้วยความซาบซึ้งใจ “ท่านผู้เฒ่าหวัง เส้นทางถูกบุกเบิกแล้ว วันข้างหน้าจะดียิ่งขึ้นไปอีก! นายอำเภอเสี่ยวนิง และคณะผู้บริหารชุดใหม่ของเรา จะนำพาทุกคนให้ทำงานได้ดียิ่งขึ้น!”

ในโรงงานที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และผลิตเซรามิกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมระดับไฮเอนด์ หลี่ ต้าจวินรู้สึกซาบซึ้งใจ “ท่านเลขาธิการหลิน ตอนแรกถ้าไม่ใช่ท่านบังคับให้ผมปรับปรุง แล้วช่วยผมหาช่องทาง โรงงานของผมคงจบเห่ไปนานแล้ว! ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ทั้งหวาดเสียวและขอบคุณจริงๆ ครับ!”