บทที่ 103 ถึงเผิงเฉิง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่าง ก่อให้เกิดเงาแสงที่สลับซับซ้อน

หลินอีหมิงนอนอยู่บนเตียง ดื่มด่ำอยู่ในความฝันที่หอมหวาน ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างภายนอกไม่เกี่ยวกับเขาเลย

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เวลาเที่ยงวัน หลินอีหมิงถึงได้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา

เขาบิดขี้เกียจ ขยี้ตา แล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ แล้ว หลินอีหมิงก็มาถึงโต๊ะอาหารเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน