บทที่ 127 พนันเล็กน้อยพอหอมปากหอมคอ 2

โหวอวิ๋นเฟิงที่จ้องมองหน้าจอถึงกับยืนนิ่งราวกับไก่ไม้ ราวกับถูกร่ายมนตร์สะกด

ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาที ชิปหนึ่งหมื่นของเขาก็ราวกับระเหยหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“พี่หมิงครับ ขอยืมชิปของพี่หน่อยสิครับ…”

ในตอนนั้นเองหลินอีหมิงถึงได้สังเกตเห็นว่า โหวอวิ๋นเฟิงได้ตกอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความสิ้นหวัง

“แพ้ก็คือแพ้ วันนี้โชคของแกไม่ดี อย่าพนันต่อไปเลยดีกว่า”