บทที่ 272: ร้านอาหารบ้านสวน

หลังจากการแข่งขันยิงปืนอันดุเดือด ทุกคนต่างก็รู้สึกเหนื่อยล้า แต่กลับมีอารมณ์ที่เบิกบานเป็นพิเศษ

ดังนั้น พวกเขาจึงตัดสินใจหาสถานที่พักผ่อนและหาอะไรกินกัน ในที่สุด พวกเขาก็เลือกร้านอาหารบ้านสวนที่อยู่ใกล้ๆ เป็นสถานที่สำหรับมื้อเย็น

เมื่อก้าวเข้าไปในร้านอาหารบ้านสวน ก็ราวกับได้หลุดเข้ามายังดินแดนสุขาวดีอันเงียบสงบ ในสวนเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมา ก่อให้เกิดเงาแสงที่ระยิบระยับ

โต๊ะไม้เรียบๆ สองสามตัวถูกจัดวางไว้ท่ามกลางสวน รอบๆ มีเก้าอี้ไม้แบบเดียวกัน แม้จะไม่หรูหราแต่ก็แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ

ทุกคนต่างหาที่นั่งกันตามสบาย ความเหนื่อยล้าของร่างกายค่อยๆ จางหายไปราวกับคลื่นที่ซัดสาด