บทที่ 317: แข็งนอกอ่อนใน 2

ในตอนนี้ใบหน้าของฉินโหย่วเหวยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ไม่อาจปิดซ่อนไว้ได้ เขาจ้องมองไปยังหลินอีหมิงที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่ร้อนแรง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ทว่า สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น

ในช่วงครึ่งหลังของการแข่งขัน ม้า “ก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ” ที่เคยวิ่งนำมาโดยตลอดกลับดูเหมือนจะหมดแรงไปเสียดื้อๆ ความเร็วของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด และในขณะเดียวกัน ม้าแข่งตัวอื่นๆ ก็ฉวยโอกาสนี้เร่งความเร็วแซงมันไป ในชั่วพริบตา ในสนามแข่งก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงถอนหายใจที่ผสมปนเปกันไป

ฉินโหย่วเหวยจนใจอยู่บ้าง และก็โกรธที่มันไม่สู้ เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ พอดีกับที่สบตากับหลินอีหมิง เขาจึงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแล้วกล่าว “ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แค่นี้ยังคว้าชัยไม่ได้”

มุมปากของหลินอีหมิงยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม เขาค่อยๆ แกว่งแก้วไวน์ทรงสูงที่สวยงามและสง่างามในมือ ไวน์แดงที่ใสดั่งอัญมณีในแก้ว เกิดเป็นระลอกคลื่นที่น่าหลงใหลตามการเคลื่อนไหวของเขา