บทที่ 422: เป้าหมายต่อไป

“ฟัก! เอาแล้วไง ฟลอร์แบบไม่มีวอลุ่ม!”

“ฉันแค่อยากจะถามบริษัทซือปาหลู่หน่อย นี่จะชดใช้ไหม นี่มีชดใช้ให้ไหม”

“นี่เพิ่งจะเจอฟลอร์ไปทีหนึ่ง แกก็มาโยนระเบิดลูกใหญ่อีกลูก! ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ!”

ภายในกลุ่มการเงินนิชชินเรน บรรยากาศตึงเครียดอย่างยิ่ง ราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอก

ทาคาฮาชิ โทโมยะรู้สึกเหนื่อยล้าและจนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหมดหนทาง เขารู้สึกว่าตนเองราวกับคนน่าสงสารที่ตกอยู่ในวิกฤตที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่สามารถดึงตัวเองออกมาได้