บทที่ 57 จะเป็นการเริ่มต้นของการดิ่งลงเหวระลอกใหม่รึเปล่า?

“ตั้งแต่ปี 2014 ที่นโยบายเข้มงวดขึ้นจนทำให้ราคาบิตคอยน์ดิ่งลงเหวมาจนถึงตอนนี้ ตอนนี้ดูเหมือนจะค่อยๆ ฟื้นตัวและมีเสถียรภาพขึ้นแล้ว แล้วในตอนนี้ มันยังคงมีมูลค่าการลงทุนอยู่รึเปล่าครับ?”

ซูซิงเฉินถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ส่วนหลินอีหมิงกลับยิ้มเล็กน้อย คีบทาร์ตไข่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของหลานชายตัวน้อย แล้วตอบกลับอย่างสงบนิ่งว่า

“ไม่ต้องกังวลครับ แนวโน้มการพัฒนาโดยรวมของบิตคอยน์ยังคงเป็นไปในทิศทางบวกอยู่เสมอ ความผันผวนขึ้นลงที่เกิดขึ้นระหว่างทาง ไม่ได้ส่งผลกระทบที่สำคัญต่อมันหรอกครับ ของใหม่แบบนี้มีช่องว่างให้เก็งกำไรได้อีกเยอะ”

“ได้ ถ้างั้นถ้ามีโอกาสผมจะลองพิจารณาดูครับ”

ซูซิงเฉินพยักหน้าแล้วพูด

ระหว่างที่พูด นิ้วของหลินอีหมิงก็เลื่อนไปมาบนหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว คลิกเข้าไปในแอปพลิเคชัน ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอ ค้นหาซอฟต์แวร์แลกเปลี่ยนสกุลเงินดิจิทัลไบแนนซ์ แต่กลับหาไม่เจอ

รออีกสักพักตัวเองก็จะต้องเข้าซื้อการเงินบล็อกเชนที่ในชาติที่แล้วเคยได้ยินแต่ชื่อแต่ไม่เคยได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวนี้บ้างแล้ว

“อ้อ แกเพิ่งจะบอกว่าแกขายบ้านแล้วจะเอาเงินไปใช้อะไรนะ?” หลินชิงหย่าดึงหัวข้อสนทนากลับมาที่นี่อีกครั้ง

“อืม”

หลินอีหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ปิดบัง

“ผมเอาไปขายชอร์ตดัชนีหุ้นอเมริกาทั้งหมดแล้ว”

หลินชิงหย่าขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่าน้องชายหลินอีหมิงดูก้าวร้าวเกินไปแล้ว

“เงินทุนทั้งหมดเลยเหรอ? จะไม่เสี่ยงเกินไปหน่อยเหรอ?”

หลินอีหมิงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ใช่ว่าทุ่มหมดหน้าตักสักหน่อย”

ใช่แล้ว เขาไม่ใช่ว่าทุ่มหมดหน้าตัก จริงๆ แล้ว เขาคือยิงนัดเดียวเข้าเป้า!

วันที่ 2 และ 3 มกราคมพอดีเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ตลาดหุ้นอเมริกาก็ไม่ได้เปิดทำการ

วันที่ 4 มกราคม

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องประชุมที่กว้างขวางและสว่างสดใสของสำนักงานสาขาบริษัทหลักทรัพย์ CJ ผ่านทางหน้าต่างกระจก ส่องกระทบให้เห็นใบหน้าที่ตั้งใจและจริงจังทีละใบหน้า

ในตอนนี้ พนักงานทั้งหมดของสำนักงานสาขากำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ เข้าร่วมการประชุมเช้าประจำสัปดาห์

หัวหน้าแผนกยืนอยู่หน้าเวที สายตากวาดมองไปทั่วห้องประชุมแล้วพูดว่า

“เพื่อนร่วมงานทุกท่านครับ ก่อนวันหยุดปีใหม่หุ้นอเมริกาแสดงแนวโน้มลดลงเล็กน้อย ในขณะเดียวกัน ในสัปดาห์นี้ในประเทศเราก็จะเริ่มใช้มาตรการ Circuit Breaker อย่างเป็นทางการ สำหรับสถานการณ์นี้ ทุกคนมีความคิดเห็นและข้อเสนอแนะอะไรบ้างครับ?”

พอสิ้นเสียงพูด ในห้องประชุมที่เคยเงียบสงบก็เริ่มมีเสียงพูดคุยกันเบาๆ

ทันใดนั้น แขนข้างหนึ่งก็ยกขึ้นสูง — ที่แท้ก็คือหวงหนิงฮ่าว

เขาพูดด้วยสีหน้าที่มั่นใจว่า

“ผมคิดว่านี่เป็นสัญญาณกลับตัวที่จุดต่ำสุดที่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นตลาดในประเทศหรือตลาดต่างประเทศ ก็ได้แตะจุดต่ำสุดแล้วดีดตัวกลับขึ้นมาแล้ว ดังนั้น ผมเสนอให้เราส่งรายงานวิเคราะห์กลยุทธ์ที่เน้นไปทางฝั่งซื้อให้ลูกค้า แบบนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้พวกเขาคว้าโอกาสในการลงทุนได้ แต่ยังช่วยเพิ่มยอดขายและชื่อเสียงของสำนักงานสาขาของเราได้อีกด้วย!”

พูดจบ หวงหนิงฮ่าวก็ยิ้มแล้วนั่งลง สายตาแน่วแน่และเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็ซุบซิบกัน พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยหรือเสนอความคิดเห็นของตัวเอง

ส่วนหัวหน้าแผนกก็จดบันทึกความคิดเห็นของแต่ละคนอย่างจริงจัง และให้การยอมรับและสนับสนุนความคิดเห็นของหวงหนิงฮ่าว

หลังจากที่ผ่านการถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนแล้ว ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะยอมรับข้อเสนอของหวงหนิงฮ่าวและเริ่มวางแผนที่สอดคล้องกันเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ในปัจจุบัน

ในตอนนี้เฉินยวี๋เอ๋อร์กลับนึกถึงเรื่องที่หลินอีหมิงเคยพูดกับเธอเกี่ยวกับการขายชอร์ตดัชนีหุ้นอเมริกาขึ้นมา เธอค่อยๆ ยกมือขึ้น

“เฉินยวี๋เอ๋อร์ เธอมีความคิดเห็นอะไรไหม พูดมาเลย” หัวหน้าแผนกส่งสัญญาณให้เฉินยวี๋เอ๋อร์แสดงความคิดเห็น

“หัวหน้าคะ คุณว่า... นี่จะไม่ใช่การเริ่มต้นของการดิ่งลงเหวระลอกใหม่รึเปล่าคะ?”

เฉินยวี๋เอ๋อร์ถามด้วยเสียงสั่นๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ ดูเหมือนจะคาดหวังอย่างยิ่งว่าจะได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนร่วมงานเก่าที่มีประสบการณ์มากกว่า

หัวหน้าแผนกได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับทันที

และในตอนนี้เจียงอิ๋งที่นั่งอยู่ข้างๆ หวงหนิงฮ่าวก็พลันลุกขึ้นยืน เถียงกลับด้วยน้ำเสียงแหลมคมว่า

“เฉินยวี๋เอ๋อร์ เธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานยังไม่ถึงปีเลยนะ! แค่สายตาการลงทุนตื้นๆ ของเธอ ก็กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นแบบนี้ออกมาเหรอ?”

จริงๆ แล้วเจียงอิ๋งแอบชอบหวงหนิงฮ่าวอยู่เงียบๆ

ดังนั้นจากใจจริงแล้วก็คิดว่าผู้หญิงอย่างเฉินยวี๋เอ๋อร์นี้นอกจากจะหน้าตาสวยอยู่บ้างแล้ว ด้านอื่นๆ ก็ไม่สามารถที่จะมาเทียบกับหวงหนิงฮ่าวได้เลย

ก็เพราะเหตุนี้เอง เธอจึงมีความเป็นปฏิปักษ์อย่างรุนแรงต่อเฉินยวี๋เอ๋อร์มาโดยตลอด

พอสิ้นเสียงพูดของเจียงอิ๋ง ข้างล่างเวทีก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่า ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าความคิดเห็นของเฉินยวี๋เอ๋อร์นั้นช่างไร้เดียงสาเกินไป ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยและข้อสงสัยของทุกคน เฉินยวี๋เอ๋อร์ก็รู้สึกอับอายอย่างยิ่ง หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“เธอมีหลักฐานอะไรไหม”

หัวหน้าแผนกมองเฉินยวี๋เอ๋อร์ด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมกับโบกมือส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ อย่าเพิ่งหัวเราะ ให้เฉินยวี๋เอ๋อร์พูดให้จบก่อน

ทุกคนเห็นดังนั้นก็ซุบซิบเก็บรอยยิ้ม รอคอยคำพูดต่อไปของเฉินยวี๋เอ๋อร์

แต่ทว่าเฉินยวี๋เอ๋อร์กลับพูดติดๆ ขัดๆ ขึ้นมาทันที “เอ่อ... จริงๆ แล้วฉันก็แค่อยากจะรู้ว่ามันจะมีความเป็นไปได้แบบนี้รึเปล่าน่ะค่ะ?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินยวี๋เอ๋อร์ก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ แสดงว่าตัวเองก็สับสนเหมือนกันว่ามันมีความเป็นไปได้แบบนี้จริงๆ รึเปล่า

เธอไม่มีหลักฐานอะไรที่จะมองตลาดในแง่ลบเลย ถ้าจะให้พูดว่ามี... นั่นก็เป็นแค่เพราะว่าหลินอีหมิงบอกว่าเขาอยากจะขายชอร์ตเท่านั้นเอง...

จากนั้นเธอก็เหมือนกับลูกบอลที่ปล่อยลมออก นั่งกลับลงไปที่ตำแหน่งเดิมอย่างเงียบๆ ในแววตาเผยให้เห็นความผิดหวังและท้อแท้เล็กน้อย

ในตอนนั้นทั้งห้องประชุมก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกำลังเยาะเย้ยความคิดเพ้อฝันของเฉินยวี๋เอ๋อร์

แต่หัวหน้าแผนกกลับยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“การชอบคิดวิเคราะห์ปัญหาเป็นเรื่องที่ดี แต่การอาศัยแค่สัญชาตญาณหรือความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินมักจะไม่ค่อยจะแม่นยำเท่าไหร่ เรื่องอะไรก็แล้วแต่ต้องมีหลักฐานที่เพียงพอมาสนับสนุนถึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้นะ!”

สุดท้าย หัวหน้าแผนกก็ประกาศว่า

“เอาล่ะ การหารือในวันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้แล้วกัน ดำเนินการตามแผนเดิมที่กำหนดไว้ ส่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องให้ลูกค้าได้เลย หวังว่าทุกคนจะสามารถวิเคราะห์ปัญหาอย่างเข้มงวดและมีเหตุผลมากขึ้นในการทำงานในอนาคต”

เฉินยวี๋เอ๋อร์ที่กลับมาถึงที่นั่งทำงานก็เปิดมือถือขึ้นมา หาหน้าต่างแชทของหลินอีหมิง แล้วก็พิมพ์ข้อความออกมาอย่างรวดเร็วว่า “อีหมิงคะ จำได้ว่าคุณบอกว่าคุณจะขายชอร์ตหุ้นอเมริกาวันปีใหม่?”

หลังจากที่กดปุ่มส่งไปแล้ว เธอก็จ้องมองหน้าจอเขม็ง รอคอยคำตอบของหลินอีหมิง

ไม่นาน มือถือก็สั่นเล็กน้อย แจ้งเตือนว่ามีข้อความใหม่เข้ามา

เฉินยวี๋เอ๋อร์รีบกดเข้าไปดู ก็เห็นหลินอีหมิงตอบกลับมาอย่างสั้นๆ ชัดเจนว่า “ใช่ครับ ผมทุ่มสุดตัวขายชอร์ตดัชนีแนสแด็กสามเท่าไปก่อนวันปีใหม่แล้ว”

เมื่อเห็นข้อความนี้ เฉินยวี๋เอ๋อร์ก็อดที่จะนิ่งอึ้งไปไม่ได้ เธอเบิกตากว้าง จ้องมองตัวอักษรสองสามคำนั้นเขม็ง ราวกับจะมองทะลุหน้าจอเข้าไปถึงความคิดของหลินอีหมิงในตอนนี้

ในใจก็แอบคิดว่า: ครั้งนี้หลินอีหมิงเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะมีความมั่นใจมากแค่ไหนกันนะ? นี่จะไม่ใช่การผจญภัยที่น่าตื่นเต้นอีกครั้งเหรอ? หรือว่าจะเป็นชัยชนะที่สะท้านโลก?