บทที่ 69 ด้วยกันไหม?

ห้องสวีทกว้างขวางและสว่างสดใส การจัดวางประณีตงดงาม สไตล์การตกแต่งมีเอกลักษณ์และมีรสนิยมอย่างยิ่ง

ในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและสว่างสดใส มีโซฟาที่นุ่มสบายและทีวีจอใหญ่ตั้งอยู่ ทำให้รู้สึกราวกับได้หลุดเข้าไปอยู่ในโฮมเธียเตอร์;

ในห้องนอนที่อบอุ่นและหรูหรา เตียงนอนนุ่มราวกับปุยเมฆ ผนังรอบข้างตกแต่งอย่างประณีต เผยให้เห็นถึงความเงียบสงบและความสบาย;

โซนทำงานที่ทันสมัยมีอุปกรณ์ไฮเทคและโต๊ะเก้าอี้ทำงานที่สะดวกสบาย จัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่ดีเยี่ยมสำหรับการทำงาน;

ในห้องหนังสือที่ดูโบราณเต็มไปด้วยหนังสือและผลงานศิลปะ แผ่กลิ่นอายของวัฒนธรรมอย่างเข้มข้น;

ในห้องน้ำที่หรูหรา อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พิเศษและฝักบัวที่ประณีตงดงามมีครบครัน;

และยังมีโซนพิเศษของโรงแรมอย่างห้องสปาส่วนตัวและห้องซาวน่าอีกด้วย

แต่ละโซนเชื่อมต่อกันอย่างลงตัว การจัดวางสมเหตุสมผล สไตล์เป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อให้เกิดภาพรวมที่สมบูรณ์แบบและกลมกลืน

ตอนที่หลิวซินเหมิงถือโทรศัพท์มือถือเดินเล่นอยู่ในนั้น อยากจะเก็บภาพความงามของทั้งห้องสวีทไว้ในเลนส์ทั้งหมด กลับใช้เวลาไปถึงสองนาทีเต็ม!

ทุกรายละเอียดควรค่าแก่การลิ้มรส ทุกมุมเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ที่นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นดินแดนในฝันที่น่าปรารถนา

ชีวิตที่หรูหรานี้ทำให้หลิวซินเหมิงรู้สึกทึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในทันที

สำหรับหลิวซินเหมิงที่ใช้ชีวิตอย่างธรรมดามาโดยตลอด ในตอนนี้อยากจะโอบกอดชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้

หลินอีหมิงก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูตามความเคยชิน เขาก็ได้เดินชมห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทอยู่พักหนึ่ง

“หรือว่าเราจะไปลองห้องสปากันก่อนดีครับ?” หลินอีหมิงหันมาถามความเห็นของหลิวซินเหมิงเสียงเบา

ก็เห็นใบหน้าของหลิวซินเหมิงปรากฏรอยแดงเขินอายขึ้นมา พยักหน้าเล็กน้อยแสดงความตกลง

ดังนั้น ทั้งสองคนก็เดินไปยังห้องสปาส่วนตัวที่จัดไว้สำหรับพวกเขาโดยเฉพาะ

เมื่อเดินเข้าไปในห้องสปา หลิวซินเหมิงก็ถูกสิ่งอำนวยความสะดวกข้างในทำให้ตกใจ

อ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่, ห้องอบไอน้ำ, ห้องซาวน่า, และอุปกรณ์เสริมความงามระดับไฮเอนด์ต่างๆ มีครบครัน

หลิวซินเหมิงมองไปรอบๆ อย่างประหม่า ส่วนหลินอีหมิงก็ค่อยๆ ถอดพันธนาการออกไปพลางถามว่า “ด้วยกันไหมครับ?”

พูดจบก็กระโดดลงไปในอ่างจากุซซี่แล้ว แช่อยู่ในน้ำอุ่น รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งตัวหายไปหมด

เขายิ้มแล้วพูดกับหลิวซินเหมิงว่า “รีบมาลองสิครับ สบายมากเลย”

หลิวซินเหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้หัวใจที่เต้นระรัวของตัวเองสงบลงเล็กน้อย จากนั้นในที่สุดก็รวบรวมความกล้าค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าออก

เมื่อกระดุมแต่ละเม็ดถูกปลดออก ผิวที่ขาวราวกับหิมะของเธอก็ค่อยๆ เผยออกมา ละเอียดอ่อนและนุ่มนวลราวกับหยกเนื้อดี

พอเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากตัว หลิวซินเหมิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายขึ้นมาในใจ แต่ก็ยังคงก้าวลงไปในอ่างอย่างแน่วแน่

เรียวขาที่ยาวของเธอ, เอวที่บางเฉียบ, และขุนเขาที่อวบอิ่ม ปรากฏให้เห็นเป็นระยะๆ ในน้ำใส ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบาน แผ่เสน่ห์ที่น่าหลงใหลออกมา

และในตอนนี้หลินอีหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถูกฉากตรงหน้านี้ดึงดูดโดยสิ้นเชิง

เขาเบิกตากว้าง สายตาจับจ้องไปที่รูปร่างที่น่าทึ่งของหลิวซินเหมิง ในใจก็แอบชื่นชมไม่หยุด

แต่ทว่า ด้วยความเคารพต่อหลิวซินเหมิง เขาจึงไม่ได้แสดงออกมามากเกินไป เพียงแค่ชื่นชมความงามนี้อย่างเงียบๆ

น้ำอุ่นโอบล้อมร่างกายของหลิวซินเหมิง ทำให้ประสาทที่ตึงเครียดของเธอค่อยๆ ผ่อนคลายลง

หลินอีหมิงนำน้ำมันหอมระเหยมา หยดลงไปในน้ำ ทันใดนั้น ในอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่น

เขาค่อยๆ นวดไหล่ให้หลิวซินเหมิง หลิวซินเหมิงหลับตาลง เพลิดเพลินกับความเงียบสงบในตอนนี้

หลังจากสปาเสร็จ ทั้งสองคนก็นุ่งผ้าขนหนู แล้วมาที่ห้องนั่งเล่น

หลินอีหมิงเปิดทีวี หาภาพยนตร์โรแมนติกเรื่องหนึ่ง

พวกเขานั่งอยู่บนโซฟา ดื่มแชมเปญที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ ดูภาพยนตร์รักโรแมนติก บรรยากาศก็ค่อยๆ คลุมเครือขึ้นมา

หลินอีหมิงถือโอกาสนี้โอบเอวของหลิวซินเหมิงไว้ ทำให้ระยะห่างระหว่างกันใกล้ชิดยิ่งขึ้น

หัวใจของหลิวซินเหมิงเต้นเร็วยิ่งขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของหลินอีหมิง สายตาเผลอลอยไปยังริมฝีปากของอีกฝ่าย

ในตอนนั้นเอง พระเอกนางเอกในภาพยนตร์ก็จูบกันอย่างดูดดื่ม ฉากนี้ทำให้หน้าของหลิวซินเหมิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอหันหน้าไปมองหลินอีหมิง กลับพบว่าเขาก็จ้องมองตัวเองอยู่เช่นกัน ในแววตาเต็มไปด้วยประกายไฟที่ร้อนแรง

หลินอีหมิงค่อยๆ เข้าไปใกล้หูของหลิวซินเหมิง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ผมจูบคุณได้ไหมครับ?”

ร่างกายของหลิวซินเหมิงสั่นเล็กน้อย เธอก้มหน้าลง แล้วพยักหน้าอย่างเขินอาย

หลินอีหมิงเห็นดังนั้น ก็ค่อยๆ เชยคางของเธอขึ้นมา ทำให้สายตาของเธอกลับมาสบกับตัวเองอีกครั้ง

จากนั้น เขาก็ค่อยๆ จูบลงบนริมฝีปากของหลิวซินเหมิง อ่อนโยนและลึกซึ้ง

จูบนี้ค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้น หลิวซินเหมิงก็ค่อยๆ ละทิ้งความสงวนท่าที ตอบสนองต่อความร้อนแรงของหลินอีหมิง

ร่างกายของพวกเขาค่อยๆ แนบชิดกันยิ่งขึ้น ราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

ในค่ำคืนที่สวยงามนี้ ความรู้สึกของคนทั้งสองก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

รุ่งเช้าของวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องผ่านม่านหน้าต่าง หลิวซินเหมิงค่อยๆ ตื่นขึ้นมา

เธอกระพริบตาเพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่าง จากนั้นก็หันไปก็เห็นหลินอีหมิงที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา — นั่นคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดีและความสงบสุข

หลิวซินเหมิงลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังเพื่อไม่ให้ปลุกหลินอีหมิง

เธอก้าวเดินอย่างแผ่วเบาเข้าไปในห้องน้ำเริ่มล้างหน้าล้างตา แต่ในใจกลับยังคงคิดถึงศึกหนักเมื่อคืนนี้

ตอนที่แปรงฟัน หลิวซินเหมิงเงยหน้าขึ้นมองกระจก ตัวเองในกระจกมีสีหน้าเบิกบาน เห็นได้ชัดว่ายังคงดื่มด่ำอยู่ในความสุข

พอตอนที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ หลิวซินเหมิงกำลังจะแอบกลับไปที่ข้างเตียง กลับพบว่าหลินอีหมิงไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังยิ้มมองเธออยู่

พอสบตากัน หลิวซินเหมิงก็ทักทายเสียงนุ่มนวลว่า “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ฉันปลุกคุณรึเปล่าคะ?”

หลินอีหมิงส่ายหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ตอบกลับติดตลกว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะครับ? ถูกปลุกโดยความงามของคุณต่างหากล่ะ”

“บ้า” หลิวซินเหมิงแง่งอน

หลินอีหมิงยิ้มแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา

พอดีกับตอนที่หลินอีหมิงล้างหน้าล้างตาเสร็จ สดชื่นกระปรี้กระเปร่านั่งอยู่ข้างเตียง เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินมาที่ด้านหลังของเขา

หลิวซินเหมิงปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี เธอยื่นแขนทั้งสองข้างออกไป ค่อยๆ โอบรอบเอวของหลินอีหมิง

ยอดเขาสูงตระหง่านของเธอแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังของหลินอีหมิง ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความนุ่มนวลที่ไม่อาจต้านทานได้

“คุณ… รักฉันไหมคะ” หลิวซินเหมิงถามเสียงต่ำ ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความคาดหวังและความเขินอาย คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจของเธอมาตลอด แต่ในตอนนี้ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินอีหมิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะกลายเป็นคนเจ้าชู้ไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้อยากจะหลอกลวงความรู้สึกของคนอื่นง่ายๆ

เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อหลิวซินเหมิงเท่าไหร่ เป็นเพียงแค่ความหลงใหลชั่ววูบเท่านั้นเอง

แต่ทว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่ตรงไปตรงมาและจริงใจเช่นนี้ เขาก็ไม่เต็มใจที่จะโกหก

ชั่วขณะหนึ่งก็ตกอยู่ในความเงียบ