บทที่ 112: ตระกูลใหญ่ระดับท็อปเทียร์

“ใช่แล้วครับ พวกเราก็แค่จับมือกันเท่านั้นเอง”

หวังอี้พยักหน้า พึงพอใจอย่างยิ่ง “ล้วนเป็นคนมีอารยธรรม จะลงมือกันได้อย่างไร? วางใจได้เลยครับ!”

“ใช่ครับ ผมวางใจ งั้นอาจารย์ครับ ท่าน... ท่านปล่อยได้หรือยังครับ?”

เจี่ยงต๋ารีบเอ่ยขึ้น อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาได้เดี้ยงแน่

เจ็บเกินไปแล้วจริงๆ มือทั้งข้างถูกหวังอี้บีบจนกระดูกแทบหัก