บทที่ 118: ความดื้อรั้นของจ้าวหย่าฮุ่ย

“หวังอี้ นายมันใจแข็งเกินไปแล้ว รังแกคนอื่น!”

ดวงตาคู่โตที่ฉ่ำน้ำของจ้าวหย่าฮุ่ยมองจ้องไปที่หวังอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ เธอรุกหนักขนาดนั้นแล้ว ยังจะถูกปฏิเสธอีก!

ครั้งนี้ เธอไม่ได้เรียกอาจารย์หวัง แต่เรียกหวังอี้!

เพราะถึงอย่างไรหวังอี้ก็อายุเท่ากับเธอ เป็นรุ่นเดียวกัน เพียงแต่ว่าฐานะแตกต่างกันเท่านั้นเอง ทำไมต้องเพราะฐานะอาจารย์กับนักเรียน ถึงจะคบกันไม่ได้ด้วย?

“เฮ้อ!” หวังอี้ถอนหายใจ สีหน้าดูซับซ้อน