บทที่ 144: คุกเข่า แล้วขอโทษซะ

“นี่...”

หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ไม่ทันได้ตั้งตัวจริงๆ “ตัดสินใจเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ตัดสินใจนานแล้ว! ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้วว่า ฉันเซี่ยซือหานชาตินี้ จะเป็นผู้หญิงของนาย! เชอะ! ใครก็ขวางไม่ได้ รวมทั้งตัวนายเองด้วย!” เซี่ยซือหานกล่าวอย่างเด็ดขาด

“เผด็จการจริงๆ!” หวังอี้ส่ายหน้า แล้วกล่าวต่อ “แต่ว่าฉันชอบ!”

“คิกๆ” เซี่ยซือหานดีใจจนยิ้มกว้าง ในที่สุดหวังอี้ก็ยอมรับเธอแล้ว คนทั้งคนยิ้มออกมาอย่างเหม่อลอย