บทที่ 147: ลูกไม้แพรวพราวของศูนย์บริการ 4S

“แล้วจะทำยังไงดีคะ?” อู๋เสี่ยวก็พูดไม่ออกไปเลย หันหลังกลับไปมองรถ SUV ข้างหลัง

“เหมือนว่าพวกเราจะผิดเต็มๆ เลยนะคะ ให้เขาชดใช้ไม่ได้ แถมยังต้องชดใช้ค่าเสียหายรถของเขาอีก!”

“...”

ใบหน้าของโจวเหยียนยิ่งดำคล้ำลงไปอีก ไม่รู้ว่าอู๋เสี่ยวนี่กำลังปลอบใจ หรือว่ากำลังซ้ำเติม?

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่โจว ไม่ต้องกังวล ก็แค่รถยนต์จ้งไท่คันหนึ่งเท่านั้นเอง สิบกว่าหมื่น ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ!”