บทที่ 110 การตัดสินใจ

บันทึกปากคำของ เว่ยชิงฮวน เสร็จสิ้นอย่างเร่งด่วน เฉียนจิ้น พาเธอกลับบ้านเพื่อรักษาอาการฟกช้ำที่ไหล่

บนถนนทั้งสองข้างและพื้นที่ที่อยู่หลังอาคารที่ไม่มีแสงแดด หิมะสะท้อนแสงจันทร์ทำให้ดูขาวบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

อาการเจ็บจากอะดรีนาลีนที่เคยหลั่งออกมาได้หายไปแล้ว เว่ยชิงฮวน ขมวดคิ้วแม้กระทั่งตอนเดิน

เธอตั้งใจจะนวดไหล่ของตัวเอง แต่ เฉียนจิ้น ก็กดแขนเธอไว้ “อย่าขยับนะ ห้ามโดนแผลเด็ดขาด เราจะรีบกลับไปทายาและประคบน้ำแข็งเพื่อให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็ว”

เว่ยชิงฮวน เอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อใช้แสงจันทร์มองเขา เธอเห็นใบหน้าที่จริงจังและเคราที่ขึ้นสีเขียวใต้คาง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา