บทที่ 113 เครื่องมือที่ช่วยปลดปล่อยกำลังการผลิต

เฉียนจิ้นปั่นจักรยานสองแปดใหญ่เลี้ยวเข้าถนนไท่ซานลู่

เป็นครั้งคราวที่เขาหันกลับไปมอง, เว่ยชิงฮวนที่นั่งอยู่เบาะหลังกำลังดึงผ้าพันคอขนแกะขึ้นไปคลุมจมูกสีแดงของเธอ

เฉียนจิ้นถาม “เป็นอะไรไป? หนาวมากเหรอ? ต่อไปจะไม่ขี่จักรยานแล้วนะ”

เว่ยชิงฮวนอธิบาย “เปล่า, แค่รู้สึกว่าปลายจมูกแดงแล้ว, เดี๋ยวเจอคนอื่นจะไม่สวย”

เฉียนจิ้นก็อธิบายเช่นกัน “โอ๊ย, คิดมากไปแล้ว, คนที่จะกินข้าวด้วยกันไม่ใช่พี่สาวหรือพี่ชายของผม, แต่เป็นเพื่อนที่ผมรู้จักตอนไปชนบท, คุณไม่ต้องประหม่าขนาดนั้น”