บทที่ 119: เด็กสมัยนี้กล้ากันขนาดนี้เลยเหรอ

บ่ายที่เกียจคร้าน ใต้ตึกหอพักหญิง แสงแดดแสบตา มักจะมีคู่รักที่หวานชื่นกอดจูบกันอย่างเปิดเผย เซินอีหมิงยืนทำท่าอวดดีอยู่ที่มุมหนึ่ง เขาคอยยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ Longines ไม่หยุดหย่อน พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะแสดงออกว่า ที่เพื่อนอย่างข้าตอนนี้ยังโสดอยู่น่ะ นั่นเป็นเพราะสายตาข้าสูงเกินไป เข้าใจไหม? ที่ชั้นของสาขาบริหารธุรกิจ

หลิวฮุ่ยเยว่มาถึงหอพักของพวกสวีหว่านถังล่วงหน้า เธอเร่งไม่หยุด “ไปเถอะ พวกเรารีบไปกันเถอะ ไม่เช้าแล้ว”

“เดิมทีอาหารพนักงานก็ต้องช้าอยู่แล้ว” ฉินอีติงก้มหน้าตอบกลับมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เก็บของอย่างไม่รีบร้อน เธอกับสวีหว่านถังอืดอาดอยู่นานพอสมควรถึงได้ออกจากหอพัก

ทันทีที่ทั้งสามคนมาถึงใต้ตึก ก็เห็นเซินอีหมิงยืนอยู่ไม่ไกล เขาโบกมือเบาๆ เหลือบมองนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่งแล้วก็ค่อยๆ เอ่ยปาก เสียงเหมือนกับมีเสมหะติดคอ “พวกเราไปกันเถอะ เวลานี้ไปถึงก็พอดี”

จากนั้นสี่คนก็เดินทางไปด้วยกัน พอมาถึงร้านหม้อไฟแล้ว อาหารพนักงานก็เริ่มกินกันแล้ว เหลียงจิ่งซานเอาแต่นั่งกินอยู่ที่ประตู ที่สำคัญคือรอแฟนเขา พอเห็นพวกเขาแล้วก็รีบลุกขึ้นทักทาย แต่ว่าทำไม...หลิวฮุ่ยเยว่ก็มาด้วย?