บทที่ 125: กล่าวคำที่ควรต้องเอ่ย

ถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์สายนั้นที่หลี่ชุนฉินโทรไปหาผังหลงเจิ้ง แผงลอยในโรงอาหารก็คงจะถูกปล่อยเช่าไปจนหมดแล้วจริงๆ ตอนที่หยางชุ่ยฟางลงนามในสัญญา ผู้รับผิดชอบก็เอาแต่พูดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ดังนั้นหลังจากที่ชุ่ยฟางออกมา เธอก็ฉีกยิ้มกว้างไม่หยุด ในใจแอบดีใจ ธุรกิจข้าวราดแกงก็ทำไม่ง่ายอยู่แล้ว นี่เก็บตกของดีราคาถูกมาได้จริงๆ ฝีเท้าก็เบาหวิวเดินไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในวิทยาลัยการเงินและการค้า

“เหล่าสวี!” หลังจากที่เฉินลี่ชวนลงมาจากหอพัก เขาก็บังเอิญเจอสวีหว่านถังพอดี เด็กสาวคนนี้ไม่รู้ว่าไปซื้อเสื้อตัวใหญ่มาจากไหน คลุมไปถึงเข่าเลยทีเดียว ยิ่งทำให้เธอดูตัวเล็ก ไม่เหมือนคนสูงเมตรหกสิบเลย

“จะไปไหนเหรอ?” เฉินลี่ชวนเดินเคียงข้างเธอ เขาถามไปส่งๆ

“เหล่าสวี! เหล่าสวี! นายเอาแต่เรียกฉันแบบนี้ ทำเอาทั้งห้องเรียนตามเรียกแบบนี้หมดเลย น่ารำคาญจริงๆ!” สวีหว่านถังเงยหน้าขึ้นกลอกตาใส่เฉินลี่ชวนอย่างแรง ท่าทางไม่พอใจอย่างยิ่ง

“เหอะๆๆ นี่มันสนิทกันนี่นา......” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ตอนนี้การเข้าสังคมกับสวีหว่านถัง ก็กลับไปสู่ประเภท “เพื่อนชาย” นั่นแล้ว โดยเฉพาะคืนนั้น ตอนที่เจอแมว หลังจากที่อธิบายเรื่องบางอย่างกับเธอแล้ว ก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า สวีหว่านถังค่อยๆ หมดความรู้สึกแบบเดิมๆ ที่มีต่อตัวเองไปแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้เปิดโปง แต่ก็รู้ดีแก่ใจ การเปลี่ยนแปลงของสวีหว่านถังที่มีต่อเฉินลี่ชวน ชัดเจนเกินไปแล้ว