บทที่ 138: เป็นผู้ชายอบอุ่นสินะ

ราตรีค่อยๆ คืบคลานมา ท้องฟ้าของวิทยาลัยการเงินและการค้าดูเหมือนจะถูกม่านสีฟ้าอ่อนผืนหนึ่งปกคลุมไว้ แสงไฟที่ลอดออกมาจากอาคารธุรการส่องสว่างทางเดินเล็กๆ รอบๆ คนที่เดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ดูเหมือนจะไม่มีธุระอะไร ฝีเท้าเชื่องช้า เฉินลี่ชวนมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เขาก้มตัวลง มืออีกข้างคีบบุหรี่ไว้ "เป็นระยะหรี่ตาสูบหนึ่งอึก เขาตัวสั่นงันงก ฤดูหนาวของเซี่ยงไฮ้หนาวเย็นอย่างไม่จริงจัง โดยเฉพาะตอนกลางคืน ความหนาวเย็นชื้นนั้นทรมานอย่างยิ่ง หมาป่าที่มาจากทางเหนือตัวนี้ กลับหนาวจนกลายเป็นหมาอยู่ที่ภาคใต้!

หลังจากเดินไปสักพัก ยังไม่ทันจะถึงอาคารธุรการ เฉินลี่ชวนก็เจอกลุ่มคนคุ้นเคยเดินสวนมาอย่างรวดเร็ว คือเพื่อนร่วมชั้นที่เข้าร่วมการแสดงของสาขาบริหารธุรกิจนั่นเอง

“เป็นอะไรไป? รวมกลุ่มไปวิ่งที่สนามฝึกเหรอ ถ้าไม่ซ้อมเต้นล่ะก็ ฉันก็จะกลับไปขลุกตัวอยู่ที่หอพักแล้ว” เฉินลี่ชวนไม่เข้าใจสถานการณ์ เขาพูดไปส่งๆ หันหัวคิดจะไป เรื่องร้านชานมยังไม่ทันจะยุ่งเสร็จเลย เหลียงหรูหรูขมวดคิ้วแน่น เธอเดินอยู่หน้าสุดของฝูงชน เธอก้าวไปข้างหน้าคว้าแขนของเฉินลี่ชวนไว้ ดึงเขาเดินไปทางคณะศิลปะ

“พี่ใหญ่ นายอย่ามาล้อเล่นน่า อี้หรงจะคอนเฟิร์มรายการแสดง ตอนนี้นักเรียนที่เข้าร่วมการแสดงทั้งหมดต้องไปประชุมที่คณะศิลปะ กำลังเตรียมจะโทรหานายอยู่พอดี” เหลียงหรูหรูมุมปากเผยรอยยิ้มจางๆ ก็เพราะว่าคำพูดเมื่อกี้ของเฉินลี่ชวน รู้สึกว่าตลกมาก แต่ท่าทีที่รีบร้อนของเขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเธอให้ความสำคัญกับกิจกรรมครั้งนี้ขนาดไหน

“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” เฉินลี่ชวนพยักหน้า เขาเดินตามอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มองไปข้างหลังแวบหนึ่ง เหลียงจิ่งซานโดดเด่นที่สุด เขาฉีกยิ้มให้เขา เนื่องจากท่าทางดูโง่เกินไป ก็ไม่ได้ตอบกลับไป เหล่าสวีกลับก้มหน้าเดิน ชุยจื้อปิงกุมท้องไว้ เดินตามอยู่ข้างๆ เซินอีหมิงในมือถือชานมอยู่ เขาก้าวเท้าเล็กๆ ไปอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรู มองเธออย่างเป็นห่วงแวบหนึ่ง ท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ