บทที่ 173: เสแสร้งทำเป็นน่าสงสาร

ในช่วงสองปีมานี้ สิ่งที่โรแมนติกที่สุดสำหรับคู่รักคงจะเป็นการใส่เสื้อคู่แล้วจูงมือกันเดินเล่นบนถนน...

และคู่ที่เดินสวนมานั้น ไม่ใช่แค่ใส่เสื้อหนาวขนเป็ดสีดำเหมือนกัน แต่ทั้งกางเกง รองเท้า หรือแม้กระทั่งผ้าพันคอ ก็ล้วนเป็นสไตล์คู่รักทั้งสิ้น ทว่าผู้ชายคนนั้น... ก็คือหลิวเหว่ยเหว่ยไม่ใช่หรือ

“เชี่ย?” หม่าเสี่ยวชาวอุทานออกมาอย่างตกตะลึง และหันไปมองฉีซือเหยาโดยไม่รู้ตัว ส่วนเธอก้มหน้าลง ปกเสื้อโค้ทที่ตั้งขึ้นบดบังใบหน้าของเธอไว้ มีเพียงฝีเท้าที่เร่งรีบขึ้นเท่านั้น

เฉินลี่ชวนเองก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน เกิดอะไรขึ้น? หลิวเหว่ยเหว่ยกับฉีซือเหยาประกาศคบกันอย่างเป็นทางการไม่ใช่เหรอ? ทั้งคู่ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์มาด้วยกันจนกลายเป็นเรื่องราวที่น่าชื่นชม แม้แต่อาจารย์ประจำชั้นคนเก่าก็ยังพูดถึงอยู่บ่อยๆ

มีเพียงพี่หัวล้านเท่านั้นที่ยังคงงุนงง เขาหรี่ตาพ่นควันบุหรี่ แผ่กลิ่นอายของลูกพี่ใหญ่ในสังคมออกมาอย่างเข้มข้น