บทที่ 180: เรื่องน่าประหลาดใจของเถ้าแก่เฉิน

เมื่อเลิกรากันก็เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว ทุกคนต่างดื่มกันจนเมามาย ผู้จัดการหลี่ได้บอกให้พนักงานกลับไปก่อนนานแล้ว ส่วนตัวเองยังคงอยู่คอยดูแลคนเหล่านี้ หลังจากส่งโจวจิ้นหย่วนและคนอื่นๆ กลับไปแล้ว เฉินลี่ชวนก็อาศัยความเมา เข้าไปโอบไหล่ของผู้จัดการหลี่ ดูเผินๆ เหมือนคนเมาที่กำลังพูดความในใจ แต่ระดับคอทองแดงของจอมเจ้าเล่ห์อย่างเขา ยังไม่ถึงขั้นที่จะพูดจาเลอะเลือน ในใจของเขายังคงกระจ่างแจ้ง เขาแค่จงใจสร้างความประทับใจเท่านั้น

“ผู้จัดการหลี่ เรื่องการร่วมหุ้นวันนี้ อย่าเก็บไปใส่ใจนะ อย่าหาว่าเถ้าแก่อย่างผมไม่ดูแลพวกคุณล่ะ วางใจได้ สวัสดิการของพวกเราพี่น้องน่ะ ผมจำได้ขึ้นใจอยู่เสมอ สาขาสองจะให้พวกคุณได้ร่วมหุ้นก่อนใคร...” ท่าทางที่เมามายของเฉินลี่ชวน ในสายตาของคนทั่วไปเห็นได้ชัดว่าเขาดื่มหนักมาก

“เถ้าแก่เฉิน ผมเข้าใจครับ” หลี่ฉวนยิ้มแล้วพยักหน้า พลางประคองเฉินลี่ชวนอย่างระมัดระวัง หม่าเสี่ยวชาวก็อยู่ข้างๆ ด้วย ช่วงครึ่งหลังของวงเหล้าเขาออกไปทำธุระข้างนอก จึงไม่ได้ดื่มมาก

“หลังจากเปิดสาขาสามแล้ว จะแบ่งส่วนแบ่งให้คุณร้อยละสี่ ส่วนร้านที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้านี้ คุณก็ได้กำไรร้อยละสามเหมือนกัน เพราะร้านนี้เป็นร้านสาขาลูกศิษย์ที่คุณปั้นมากับมือ สาขาสองก็จะเหมือนกัน...” เฉินลี่ชวนพูดต่อไป ร่างกายโงนเงนไปมา เป็นการจงใจปูทางเพื่อที่จะยกเลิกรางวัลเงินสดในอนาคต

และคำพูดเช่นนี้ ก็ทำให้ในใจของหลี่ฉวนตื่นเต้นอย่างมากแล้ว ตามรูปแบบการแตกหุ้นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นร้านสาขาลูกศิษย์หรือหลานศิษย์ เขาก็จะได้ส่วนแบ่งทั้งหมด ถ้าทำไปนานๆ ต่อให้แค่นอนอยู่เฉยๆ ทุกปี จะได้เงินเท่าไหร่กัน? แต่สิ่งที่ไร้ค่าที่สุดสำหรับแบรนด์ร้านอาหาร ก็คือหุ้นลมของร้านสาขาใดสาขาหนึ่ง หลังจากร้านนี้ปิดตัวลง ก็จะไม่เหลืออะไรเลย หากย้ายไปเปิดร้านที่อื่น ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคุณแม้แต่น้อย