บทที่ 233: ยอมอ่อนข้อ

ตอนที่อี้หงออกมาจากมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า แสงก็ค่อยๆ มืดลงไปเรื่อยๆ มืดครึ้มไปหมด บนถนนมีน้ำแข็งบางๆ เกาะอยู่ทุกหนทุกแห่ง บรรยากาศเย็นยะเยือก ตลอดเวลาช่วงบ่าย อี้หงทำความสะอาดห้องเรียนของฝ่ายประชาสัมพันธ์จนสะอาดเอี่ยมคนเดียว อันที่จริงดูได้ไม่ยากตั้งแต่ตอนที่ระดมทุนแล้วว่า เธอเป็นคนที่ทนความลำบากได้ อย่างเช่นการไปพบปะลูกค้า การจัดงานเลี้ยงปีใหม่

จากนั้นอี้หงก็ขับรถมาถึงหน้าร้านต้าเจียงเลา เพิ่งจะลงจากรถ ก็มีพนักงานเสิร์ฟในร้านวิ่งมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ถึงขนาดที่เตรียมถุงร้อนให้ความร้อนมาให้เธออย่างเอาใจใส่ อี้หงรับถุงร้อนมาอย่างตกตะลึง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้วในทันที ขับไล่ความหนาวเย็นนั้นไปจนหมดสิ้น เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นเช่นนี้ พูดตามตรงว่า ไม่กล้าที่จะปฏิเสธไม่ไปทานอาหารที่ต้าเจียงเลาเลย ที่แท้ แนวคิดการบริการที่เฉินลี่ชวนดำเนินงาน ก็มีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลา

“ฉัน... ฉันไม่ได้จะมาทานข้าวค่ะ เถ้าแก่เฉินของพวกคุณอยู่ไหมคะ? ฉันมีธุระกับเขาน่ะค่ะ” อี้หงโบกมือ อธิบายอย่างขอโทษขอโพยเล็กน้อย ในขณะเดียวกันคุณลุงคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกพนักงานเสิร์ฟอีกคนเชิญเข้าไปในร้านหม้อไฟ

“เถ้าแก่เฉินของเราไม่อยู่ค่ะ น่าจะไปที่สาขาสามที่ไทม์สแควร์แล้วค่ะ ถ้าคุณมีธุระด่วน ก็สามารถโทรหาเขาได้ค่ะ” คนที่พูดคือหลิงหลิง น้ำเสียงอ่อนโยน ถึงแม้จะเผชิญกับการปฏิเสธ แต่บนตัวเธอกลับมองไม่เห็นความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย

“สาขาสาม?” อี้หงอุทานออกมาหนึ่งที เบิกตารูปอัลมอนด์คู่นั้นกว้าง “เปิดสาขาสามตั้งแต่เมื่อไหร่? หมายความว่าต้าเจียงเลาเปิดไปแล้วสามสาขาเหรอ?” สาขาแรกเพิ่งจะเปิดไปได้นานแค่ไหนกัน? ไม่ถึงครึ่งปี ก็เปิดไปถึงสามสาขาแล้วเหรอ? นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!