บทที่ 254: ความสำคัญของสาขาที่สาม

เหลียงจิ่งซานรู้สึกน้อยใจ แน่นอนว่าต้องใช้หมูผัดจานเล็กๆ สองสามจานถึงจะปลอบใจได้ พอถึงตอนเย็น คนในหอพักสองสามคนก็ตามเฉินลี่ชวนมากินฟรีดื่มฟรีอีกครั้ง ยัยสวีกับฉินอีติงก็มาด้วย นอกจากนี้ยังมีเจ้าอ้วนหม่ากับพี่กวงสองคนอีก ต่อไปนี้ไม่มีการเรียนภาคค่ำแล้ว ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองจริงๆ

แน่นอนว่า ครั้งนี้ เป็นการรวมตัวเล็กๆ ของหอพัก 607 มีเพียงครั้งเดียวที่ไม่ได้เรียกเซินอีหมิง!

เฉินลี่ชวนไม่ได้ไปสร้างความลำบากให้ผู้จัดการหยวนที่ร้านหม้อไฟ หนึ่งคือสองวันนี้ธุรกิจดี ไปนั่งโต๊ะก็เสียเปล่าจริงๆ สองคือหม้อไฟกินจนเบื่อแล้วจริงๆ ไปเปลี่ยนรสชาติที่ร้านปลาย่างของอู่จง แต่เพิ่งจะเดินเข้าไปในร้าน เฉินลี่ชวนก็เห็นโจวจิ้นหย่วน, หยางจวิน, อู่จง และยังมีจ้าวม่าวซู่เจ้าของร้านอาหารเซียงไห่ สี่คนนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กตัวหนึ่งวางกับข้าวสองสามอย่าง จิบเหล้าแก้วเล็ก

การเผชิญหน้าครั้งนี้ ก็ยังคงอึดอัดอยู่บ้าง ตอนที่ถอนหุ้น ถึงแม้จะไม่ได้แตกหักกันเพราะเรื่องเงิน แต่ท่าทีที่แข็งกร้าวของเฉินลี่ชวน ในใจของคนอื่นย่อมมีช่องว่างอยู่แล้ว วัยขนาดเขา มาแสดงสีหน้ากับคนอื่นดูไม่ดีเกินไป

โดยเฉพาะหยางจวิน นั่นคือโดนด่าเปิงเลยนะ ถึงแม้จะยอมอ่อนข้อแล้ว และก็ไม่ได้ถอนหุ้น แต่ในใจจะไม่มีอารมณ์โกรธเหรอ? ดังนั้นหลังจากเรื่องถอนหุ้นแล้ว เฉินลี่ชวนกับพวกโจวจิ้นหย่วนก็ไม่ได้มารวมตัวกันอีกเลย ความสัมพันธ์ค่อยๆ ห่างเหินกันไป เดิมทีเคยสนิทกันมาก สามวันสองครั้งก็รวมตัวกันเล็กๆ โดยเฉพาะโจวจิ้นหย่วนกับเฉินลี่ชวน เรียกได้ว่านับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง กลับทำให้ความสัมพันธ์ของสี่คนนี้ใกล้ชิดกันมากขึ้น หลังจากที่โจวจิ้นหย่วนเลิกงานแล้ว พวกเขาก็มักจะมารวมตัวกันบ่อยๆ