บทที่ 257: เขารีบร้อนเกินไป

“ที่นี่ทำอะไรเหรอคะ? เหมือนกับทำเล็บเลย!” อี้หงถามอย่างอยากรู้อยากเห็น เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้สีชมพู ไขว่ห้าง ดูเหมือนว่าขาจะเรียวยาวเป็นพิเศษ หลังจากที่เธอกับเฉินลี่ชวนออกมาจากฝ่ายจัดการอาคารแล้ว ก็มุ่งตรงไปยังสาขาสามเลย ขนาดของต้าเจียงเลาในปัจจุบัน ในใจของอี้หงย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ยิ่งเข้าใจแนวคิดการดำเนินงานของมันด้วย แต่รายละเอียดการบริการบางอย่าง ก็ไม่รู้

“ทำเล็บน่ะ” เฉินลี่ชวนยิ้มตอบ รักษารูปลักษณ์จอมปลอมที่ความสัมพันธ์ได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้ว แล้วก็รินน้ำชาให้อี้หงหนึ่งแก้ว

“ทำเล็บ?” ถึงแม้อี้หงจะไม่ได้หัวเราะออกมา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น หลังจากถอนหายใจเบาๆ แล้ว ก็สอบถามอย่างไม่เข้าใจ: “นายมาตั้งร้านทำเล็บที่นี่ทำไม? ที่นายเปิดคือร้านหม้อไฟนะ!”

“กลัวว่าธุรกิจของร้านหม้อไฟจะไม่ดีน่ะสิ ก็เลยเผื่อทางหนีทีไล่ไว้หน่อย อย่าเอาไข่ไปใส่ในตะกร้าใบเดียว ที่หน้าประตูธนาคารก็ติดป้ายเตือนไว้อยู่นะ” เฉินลี่ชวนโกหกไปส่งๆ แต่กลับทำให้อี้หงกุมท้องหัวเราะออกมา

“แต่ว่า...” อี้หงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง...ก็ยังคงพึมพำออกมา “ที่นี่คือไทม์สแควร์นะ...ค่าเช่า, ค่าส่วนกลางก็แพงมาก ที่ใหญ่ขนาดนี้มาทำเล็บ...อย่างน้อยก็สามารถวางโต๊ะได้สี่ตัวเลยนะ...สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว...ผู้ถือหุ้นของนายจะยอมเหรอ?” จากนั้นอี้หงก็ยกถ้วยชาขึ้นมา...จิบชาเบาๆ...ดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ความหมายของคำพูดนี้ คือการหยั่งเชิงไพ่ตายของเฉินลี่ชวน ว่าจะสามารถตัดสินใจเรื่องของต้าเจียงเลาได้จริงๆ หรือไม่ จะเป็นเพราะเบื้องหลังมีคน “สอน” เฉินลี่ชวน? การสอบถามเชิงหยั่งเชิงเหล่านี้...เป็นทักษะที่ผู้จัดการบริษัทร่วมลงทุนจำเป็นต้องเชี่ยวชาญ