บทที่ 325: จบลงที่ตรงนี้

แผงลอยข้างถนนแห่งหนึ่ง ก็อยู่ในย่านที่คึกคัก ข้างเท้าของชายสองหญิงสองก็วางขวดเบียร์ไว้ไม่น้อยแล้ว ตอนที่จางเทาหยิบขวดเหล้าขึ้นมา เฉินลี่ชวนกับเจ้าอ้วนหม่าก็จะคอยเป็นเพื่อนเสมอ ไม่มีคำพูดเกินความจำเป็น ทุกอย่างอยู่ในเหล้า บางทีนี่อาจจะเป็นมิตรภาพที่เรียบง่ายของพวกเขา พี่น้องกำลังอยู่เป็นเพื่อนแก

คอเหล้าของยัยสวีก็พอใช้ได้ ดื่มไปไม่น้อยเลย แต่ฉีซือเหยาเพียงแค่ดื่มเบียร์ไปขวดเดียว ก็หน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว คำพูดก็เห็นได้ชัดว่าเยอะขึ้นมา “จางเทา ฉันดื่มเป็นเพื่อนแกอีกแก้วนะ” ฉีซือเหยายกแก้วเหล้าขึ้นมา และภายใต้แสงไฟที่สลัว ยากที่จะพบว่าขอบตาของเธอมีหยาดน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย เธอนึกถึงตอนที่เลิกกับหลิวเหว่ยเหว่ย ถูกผลักลงบนพื้นอย่างแรง ความหนาวเย็นที่เสียดแทงกระดูก ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บปวดในตอนนั้นไม่สามารถจะบรรยายได้ ดิ้นรนอยู่ท่ามกลางลมหนาว

ดังนั้นยิ่งเข้าใจการร้องไห้โฮของจางเทา ไม่น่าอับอายเลยแม้แต่น้อย คนที่รักจริงฝังใจไม่ควรจะถูกเยาะเย้ย

“มา!” จางเทายกแก้วเหล้าขึ้นมา ชนกับฉีซือเหยาทีหนึ่ง จากนั้นก็ดื่มเหล้าทั้งแก้วลงท้อง เหมือนกับเทน้ำ

และตอนที่ฉีซือเหยาจะดื่ม เฉินลี่ชวนก็รีบดึงแขนของเธอไว้ ล้อเล่นน่า ถ้าหากฉีหงจื้อเห็นลูกสาวสุดที่รักของตัวเองเมาแอ๋ ในใจของเขาย่อมต้องมีความเห็นแน่นอน! เป็นเพื่อนแบบไหนกัน? เพราะท้ายที่สุดแล้วฉีซือเหยาก็คือเด็กดี