บทที่ 365: ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

“โอ๊ะ... อ้วก...” ที่ลานจอดรถใต้ดิน เฉินลี่ชวนทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว นั่งยองๆ อยู่มุมหนึ่งอาเจียนออกมา เฉาซานซานเดินเข้าไปตบหลังเบาๆ

“ดูไม่ออกเลยนะว่าคอเหล้าของเจ้าหนูนี่ใช้ได้เลย เหมือนกับคนเก๋าเกมเลย ยังจะรู้ด้วยว่าเมื่อไหร่ควรจะกดเหล้าไว้ เริ่มเรียนดื่มเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่ใช่ว่าคอยตามพ่อเธอไปสังสรรค์บ่อยๆ ใช่ไหม” เฉาซานซานยิ้ม ในตอนนี้น้ำเสียงที่พูดกับเฉินลี่ชวน ก็เป็นน้ำเสียงของเพื่อนโดยสิ้นเชิงแล้ว แต่เพื่อนแท้ๆ ในแวดวงของเฉาซานซาน ล้วนเป็นคนระดับไหน คนธรรมดายากที่จะจินตนาการได้

“ฝืนทนเทลงท้องไปอย่างแข็งขัน อดทนไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายช่วยกันแก้วนั้นให้ผม ผมก็คงจะมุดใต้โต๊ะไปแล้วล่ะครับ ยังต้อง... อ้วก... โอ๊ะ...” เฉินลี่ชวนยังคงอาเจียนต่อไป

“เหะๆๆ...” เฉาซานซานฉีกยิ้มกว้าง หลังจากนั้นครู่หนึ่งสีหน้าก็จริงจัง กล่าวเสียงเข้ม: “ลี่ชวน แผนงานของเฟิงกู่ที่เธอเตรียมไว้นั่น พี่ชายต้องขอบคุณเธอดีๆ ไม่ว่าความร่วมมือกับซินซื่อเจี้ยสุดท้ายจะเจรจาสำเร็จหรือไม่ ฉันจะจดจำน้ำใจครั้งนี้ของเธอไว้อย่างแน่นอน”

เฉินลี่ชวนยังคงอาเจียนแห้งๆ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่คำพูดชุดนี้ของเฉาซานซาน ก็ยังคงทำให้ในใจของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บนแขนก็มีขนลุกขึ้นมา เส้นสายของเฟิงกู่นี้เขาถือว่าได้ผูกมิตรไว้ดีแล้ว