บทที่ 374: ความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุด

พอถึงช่วงเปิดเทอม เฉินลี่ชวนก็มีเรื่องบางอย่างที่เลี่ยงไม่ได้ ผังหลงเจิ้งระบุให้เขาไปต้อนรับน้องใหม่ เป็นอาสาสมัคร ปฏิเสธได้ยากจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะโดนหลี่ชุนฉินนินทาได้ ยังไงนะ มัวแต่สนใจธุรกิจของตัวเอง เรื่องในโรงเรียนไม่ทำเลยสักนิด? แกนับว่าเป็นนักเรียนเหรอ? ดังนั้นเฉินลี่ชวนก็ยังคงต้องเข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น

กู้อวี่, โจวข่ายข่าย, อู๋หลาง และสมาชิกสภานักเรียน ล้วนเดินทางกลับมาถึงโรงเรียนล่วงหน้าสองสามวัน ดังนั้นในวันก่อนเปิดเทอม ทุกคนก็นัดรวมตัวกัน ธุรกิจของร้านสาขาหนึ่งที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าก็ดีขึ้นมาแล้ว แต่เพราะช่วงแรกได้สะสมบัตรเติมเงินไว้จำนวนมาก ตอนนั้นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าก็กระตือรือร้นในการทำบัตรอย่างยิ่ง ทำให้ยอดขายสองสามวันนี้สูงเกินจริง แต่พอหลังจากน้องใหม่เข้าเรียนแล้ว สถานการณ์ก็จะดีขึ้น ร้านค้าแต่ละแห่งก็จะเข้าสู่ช่วงไฮซีซั่น วิกฤตของบัตรเติมเงินก็ค่อยๆ คลี่คลายไปทีละก้าว

ส่วนเรื่องบ้านพักหมายเลขเก้า เพราะเงินทุนตึงเครียดอย่างยิ่ง พี่กวงก็แขวนป้ายขายในราคาที่ต่ำที่สุดโดยตรง อยากจะระดมทุนกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ขายไปได้ล้านกว่า ก็เพียงพอที่จะจ่ายเงินเดือนบวกรางวัลของเดือนกรกฎาคมแล้ว ผลประโยชน์ที่เฉาซานซานให้เฉินลี่ชวน ก็ไม่ขี้เหนียวจริงๆ

เพราะสถานการณ์ที่ร้านสาขาหนึ่งของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าเต็ม คณะของเฉินลี่ชวนก็ไปกินอะไรแก้ขัดที่แผงลอยข้างทาง ขอเพียงแค่พี่น้องได้มาอยู่ด้วยกัน จะกินอะไรก็ไม่เป็นไร และหัวข้อที่คุยกันส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นน้องใหม่สาวๆ

“ลี่ชวน ฉันจะสละโสดได้หรือไม่ก็ต้องดูที่นายแล้วนะ มีน้องสาวสวยๆ ต้องเก็บข้อมูลติดต่อไว้ให้ฉันเด็ดขาดนะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ต่อไปจะเชื่อฟังแต่นายคนเดียว” กัวหงจากหอพักข้างๆ ทำท่าทีเหมือนลูกน้อง เขาก็ได้เข้าร่วมเข้าไปในวงของเฉินลี่ชวนคนนี้แล้ว แต่ว่าการอ้อนวอนอย่างหนักหน่วง เซินอีหมิงก็ไม่ยอมที่จะสลับหอพักมาโดยตลอด และครั้งนี้ก็ไม่ได้เรียกเซินอีหมิง