บทที่ 443 แล้วคอยดูแล้วกัน

ยามค่ำคืน เงาคนที่ไหวเอนไปมาปรากฏขึ้นประปรายบนทางเดินเล็กๆ ของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า นานๆ ครั้งถึงจะเห็นคนเดินผ่าน

อากาศที่หนาวเย็นชื้นของเซี่ยงไฮ้นั้นช่างทรมานคน ให้ความรู้สึกราวกับแทรกซึมเข้าไปในจิตใจ ความหนาวเย็นแทรกผ่านเสื้อกันหนาวหนาๆ ทิ่มแทงไปถึงอวัยวะภายใน แตกต่างจากความหนาวที่แห้งสนิทของทางเหนือโดยสิ้นเชิง

บางทีผู้คนอาจจะกำลังตั้งตารอคอย ให้รีบสอบปลายภาคเสร็จเสียที แล้วรีบๆ กลับบ้าน รอคอยอย่างเงียบๆ ให้ฤดูหนาวอันแสนสั้นผ่านพ้นไป

"ปีนี้เธอกลับบ้านไหม?"

สวีหว่านถังซุกใบหน้าเล็กๆ เข้าไปในคอเสื้อที่ตั้งขึ้น ห่อตัวเสียมิดชิด เธอเดินวนกับเฉินลี่ชวนมาหนึ่งรอบใหญ่แล้ว