บทที่ 456 ความอ่อนโยนของเขา

"ให้ตายสิ ซาชิมิที่เฉาซานซานสั่งมาจากต่างประเทศแกก็ยังกล้าแอบกิน ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยว่าเป็นตัวอะไร!"

หัวหน้าเชฟลากถูไปพลาง ปากก็ด่าทอไม่หยุด ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง และพวกคนในครัวหลังร้านเดิมทีก็เข้าด้วยยากอยู่แล้ว พูดไม่เข้าหูประโยคเดียวก็ด่าเปิง พนักงานเสิร์ฟพาร์ทไทม์ต่อหน้าพวกเขาได้แต่เจียมเนื้อเจียมตัว

นี่คือปี 2006 สภาพความเป็นจริงของคนทำงานระดับล่างในจิ้นหยวน

ห่าวเยี่ยนตกใจจนโง่งันไปแล้ว ตัวสั่นระริก ข้อมือราวกับถูกคีมหนีบไว้ ถูกลากจนเจ็บปวดไปหมด

"หัวหน้าเชฟ...ฉัน...ผู้จัดการคะ ผู้จัดการ เมื่อกี้ฉันไม่ทันระวัง..." ห่าวเยี่ยนร้องไห้อ้อนวอน แต่ไม่มีใครเห็นใจ เธอไม่อยากไป ย่อตัวลงต่ำ พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต